Λίγες μείνανε…

Μας ξεστρά­τι­σαν
με τα οπε­ρε­τι­κά δρώ­με­να του συστή­μα­τος, μα ποτέ δεν είναι αργά… Ειδι­κά όταν
οι εικό­νες και οι μου­σι­κοί ήχοι μαζί με τις σύντο­μες αφη­γη­μα­τι­κές παρενθέσεις
των Μέσα στοι­χειώ­νουν τους Απέ­ξω! Παρεν­θέ­σεις ειπω­μέ­νες με κεί­νη την υποβλητική
φωνή, ανά­με­σα στα εμβλη­μα­τι­κά τρα­γού­δια τα απο­λύ­τως προ­σαρ­μο­σμέ­να στην υπόθεση
του «Λίγες μεί­να­νε…». Όλα αυτά παρα­μέ­νουν ολο­ζώ­ντα­να, αντά­μα και με το ρίγος
μιας συγκί­νη­σης που δεν πίστευε ο γρά­φων πως στους και­ρούς μας θα συνα­ντού­σε στην
κατά­με­στη από κόσμο πλα­τεία του Παλιού Φρουρίου. 

Μην προ­σπα­θή­σε­τε να
μαντέ­ψε­τε ποιος από μας είναι ποιος, για­τί αν γνω­ρί­ζε­τε προ­σω­πι­κά θα μαντέψετε
ανά­πο­δα…».

Είναι αυτός που
εκτός από τις φαβέ­λες της χώρας του άνοι­ξε και τις πόρ­τες ανα­μορ­φω­τη­ρί­ων και φυλακών
για να περά­σει η μου­σι­κή. Είναι αυτός που είπε πως «Φτώ­χεια δεν είναι μόνο η
έλλει­ψη τρο­φής και στέ­γης. Φτώ­χεια είναι το να αισθά­νε­σαι ‘Κανέ­νας’, το να
στε­ρεί­σαι ταυ­τό­τη­τας. Η μου­σι­κή, το να είσαι πρω­τα­γω­νι­στής σε μια ορχή­στρα, το
να παί­ζεις, να τρα­γου­δάς, δημιουρ­γεί στο παι­δί μια αυτο­ε­κτί­μη­ση, μια υγιή και
ωραία περη­φά­νια που το βγά­ζει από τη φτώ­χεια. Για­τί το παι­δί, με το που παίρνει
το μου­σι­κό του όργα­νο, παύ­ει αμέ­σως να είναι φτω­χό. Ένα παι­δί με ένα βιο­λί δεν
είναι φτω­χό! Για­τί το βιο­λί το οδη­γεί σε ένα δρό­μο αυξα­νό­με­νου πνευματικού
πλούτου».