Για όνομα του Θεού…

Με μέγι­στη αγω­νία έως και θλί­ψη θα έλε­γα, παρα­κο­λου­θού­με αυτή
την …κατά­ντια των πολυ­χρο­νε­μέ­νων μας, που έφτα­σαν στις εσχα­τιές του κρα­τι­σμού… Τους
ακούω να υπε­ρα­σπί­ζο­νται το δημό­σιο σύστη­μα Υγεί­ας, την ανά­γκη ενί­σχυ­σής του
κ.λ.π. και μου σηκώ­νε­ται η τρί­χα κάγκε­λο…. Καταρ­χήν αυτό συνι­στά χονδροειδή
προ­δο­σία των δια­κη­ρυγ­μέ­νων μας αρχών… Πού είναι οι υπο­σχέ­σεις για απόλυση
του­λά­χι­στον δύο χιλιά­δων τεμπε­λα­ρά­δων για­τρών του ΕΣΥ!!! Που είναι η δέσμευση
για την διείσ­δυ­ση του Ιδιω­τι­κού Τομέα, μέσω ΣΔΙΤ και άλλων μορ­φών, ώστε να …εξυ­γιαν­θεί
το ΕΣΥ… Αίσχος και πάλι αίσχος !!!

Βέβαια θα μου πεί­τε, σιγά τις δια­κη­ρύ­ξεις… Ολο ακούμε
διο­ρι­σμούς και διο­ρι­σμοί δεν γίνο­νται… Εντά­ξει, αλλά αυτό δεν μου φτά­νει… Ο
φιλε­λευ­θε­ρι­σμός απαι­τεί συνέ­πεια… Οποιες και αν είναι οι «μικρο­δυ­σκο­λί­ες», που
συνα­ντά­με στην καθη­με­ρι­νό­τη­τα δεν μπο­ρού­με να παρα­κάμ­πτου­με αρχές και θέσφα­τα… Ούτε
στα λόγια… Ούτε για εφη­συ­χα­σμό του «ποι­μνί­ου», της αγέ­λης… Εμείς, όταν
ψηφί­ζα­με, πιστέ­ψα­με, πως ήλθε ο και­ρός να ξεσπα­θώ­σου­με και να ξεμπερ­δέ­ψου­με με
την …ιδε­ο­λο­γι­κή δικτα­το­ρία της αριστεράς…