Ενθουσιασμός στην χτεσινή ‘πρώτη’ του ΦΟΙΝΙΚΑ

Η ΦΑΙΑΚΙΑ με την χτε­σι­νή ανάρ­τη­ση ενη­μέ­ρω­σε έγκαι­ρα και κατά απο­κλει­στι­κό­τη­τα τους
φίλους της, για την πανη­γυ­ρι­κή παρά­στα­ση, που θα δίνο­νταν στον ανα­στη­λω­μέ­νο ΦΟΙΝΙΚΑ … H ΦΑΙΑΚΙΑ σήμε­ρα συνε­χί­ζει την απο­κλει­στι­κό­τη­τά της με ανα­λυ­τι­κό ρεπορ­τάζ των χτε­σι­νών εγκαινίων. 

Πράγ­μα­τι, το θαύ­μα έγι­νε! Μέσα σε λίγα λεπτά η στέγη
έκλει­σε μαγι­κά και δημιούρ­γη­σε έναν κατα­πλη­κτι­κό στε­γα­σμέ­νο χώρο, χωρητικότητας
για πάνω από 600 θεα­τές… Πρα­κτι­κά, λίγο περισ­σό­τε­ρες θέσεις από το υπάρχον
παλιό μας δημο­τι­κό θέατρο! 

Ενα μικρό πρό­βλη­μα δημιουρ­γή­θη­κε με τα σκη­νι­κά της παράστασης
αλλά και αυτό ξεπε­ρά­στη­κε πολύ γρή­γο­ρα… Για­τί, όπως είναι γνω­στό, η σκη­νή του ΦΟΙΝΙΚΑ λει­τουρ­γεί ταυ­τό­χρο­να και για τον κλασσικό
χει­με­ρι­νό και για τον θερι­νό χώρο… (Αυτό μην το εκλά­βε­τε σαν καλαμπούρι…
Είναι μία εξαι­ρε­τι­κή αρχι­τε­κτο­νι­κή και λει­τουρ­γι­κή μονα­δι­κό­τη­τα του ΦΟΙΝΙΚΑ του
παλιού, του από 3 αιώ­νων, που δια­τη­ρεί­ται και στο σχέ­διο του νέου θεάτρου…Ο νέος
‘θερι­νός’ ΦΟΙΝΙΚΑΣ έχει το επι­πλέ­ον προ­νό­μιο (στα σχέ­δια, βεβαί­ως, βεβαί­ως) της πτυσ­σό­με­νης σε χρό­νο ολίγων
λεπτών στέ­γης).

Χρειά­στη­καν καμία πενη­ντα­ριά μελέ­τες για να κατα­λή­ξου­με, πως η πτυσ­σό­με­νη στέ­γη δεν δημιου­γεί στα­τι­κά προ­βλή­μα­τα στα τυπο­κεί­με­να τεί­χη αλλά έτσι έπρε­πε να …γίνει. Το καλό το πρά­μα αργεί…

Καθώς, λοι­πόν ετοι­μά­ζο­νταν τα σκη­νι­κά είχα­με την
ευκαι­ρία να παρα­κο­λου­θή­σου­με τους χαι­ρε­τι­σμούς εκπρο­σώ­πων και των τριών
τελευ­ταί­ων δημο­τι­κών αρχών, που άφη­σαν το απο­τύ­πω­μά τους στον δρό­μο μέχρι το
σημε­ρι­νό επί­τευγ­μα… Οσο και αν οι τοπο­θε­τή­σεις τους δια­κρί­νο­νταν από χαρακτηριστική
σεμνό­τη­τα, δεν μπό­ρε­σαν να απο­φύ­γουν να υπο­γραμ­μί­σουν τους κόπους και τους αγώ­νες, που έδωσαν…

Αξιο το απο­τέ­λε­σμα των προ­σπα­θειών τους: Το έργο μετα­φέ­ρε­ται από ΕΣΠΑ σε ΕΣΠΑ επί
13 χρόνια… 

Για να αντι­λη­φθού­με το μέγε­θος του άθλου πρέ­πει να
θυμί­σου­με, ότι το έργο είχε παρα­δο­θεί από την δημο­τι­κή αρχή Μικά­λεφ το 2010, έτοιμο,
με όλες τις απα­ραί­τη­τες άδειες, με εξα­σφα­λι­σμέ­νη την χρη­μα­το­δό­τη­ση και έτοι­μο για συμ­βα­σιο­ποί­η­ση… Πόσος αγώ­νας χρειά­στη­κε για να πάνε
όλα αυτά κατά πίσω και κάθε φορά από την αρχή!!!

Τώρα, όμως, τα ξεχνά­με όλα, έχο­ντας μπρο­στά μας τον
ΦΟΙΝΙΚΑ σε πλή­ρη λει­τουρ­γι­κό­τη­τα. Καμά­ρι των πολι­τι­στι­κών μας χώρων! Ετοιμο
να απο­γειώ­σει την καλ­λι­τε­χνι­κή δρά­ση του τόπου!

Απο­τε­λεί ξεκά­θα­ρα μία σημα­ντι­κή προ­σθή­κη στην ήδη
πλού­σια υπο­δο­μή της πόλης για τις παρα­στα­σια­κές τέχνες…

Απου­σί­α­σαν από το βήμα των ομι­λη­τών, εκπρό­σω­ποι των
καλ­λι­τε­χνι­κών και πνευ­μα­τι­κών φορέ­ων αλλά και των αρμο­δί­ων υπη­ρε­σιών, που
μόχθη­σαν για την επί­λυ­ση πάμπολ­λων γρα­φειο­κρα­τι­κών και άλλων προ­βλη­μά­των στην
πορεία υλο­ποί­η­σης του έργου. Ο αγώ­νας τους αφα­νής αλλά συνε­χής και ουσια­στι­κός… Παρά την σεμνό­τη­τά τους, τους ανή­κει ο έπαι­νος της πόλης… 

Εντυ­πω­σια­κή ήταν και η καλ­λι­τε­χνι­κή αρτιό­τη­τα της παράστασης…
Το έργο το γνω­ρί­ζου­με σενα­ρια­κά… Η opera: Η ΚΕΡΚΥΡΑ ΜΑΣ, παί­ζε­ται πολύ συχνά στον τόπο σε διαφορετικούς
χώρους και περι­πτώ­σεις… Τόσο άρτια, όμως, όσο χτες στον ΦΟΙΝΙΚΑ, δυσκολευόμαστε
να ξανα­θυ­μη­θού­με. Ηταν, βλέ­πε­τε, η
αφρό­κρε­μα των περι­φε­ρεια­κών και τοπι­κών αυτο­διοι­κη­τι­κών εκπρο­σώ­πων, που κατάφεραν
παρά τις επι­μέ­ρους δια­φο­ρές έναν τόσο καλό­η­χο συντο­νι­σμό… Βοη­θού­σε και ο χώρος
και το απο­τέ­λε­σμα ήταν εξαίσιο…

Όμως, είναι πια και­ρός να στα­μα­τή­σουν οι γιορ­τές και
τα πανη­γύ­ρια… Ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ είναι μπρο­στά μας και μας καλεί για καλ­λι­τε­χνι­κή δημιουργία…
Περι­μέ­νου­με ένα πρό­γραμ­μα εκδη­λώ­σε­ων αντά­ξιο των απαι­τή­σε­ων του πολι­τι­σμού μας αλλά
και της ανα­βάθ­μι­σης του του­ρι­στι­κού μας προ­ϊ­ό­ντος, που πραγ­μα­το­ποιεί­ται με
υψη­λή ταχύτητα… 

Δυστυ­χώς δεν έχου­με φωτο­γρα­φί­ες από τα χθε­σι­νά εγκαίνια…
Ανο­ή­τως δεν πήρα­με φωτο­γρα­φι­κή μηχα­νή και το κινη­τό μας χάλασε…

Βρή­κα­με, όμως ένα βίντεο στο δια­δί­κτυο, που
παρου­σιά­ζει το και­νούρ­γιο θέα­τρο από όλες του τις όψεις… Όχι σε λει­τουρ­γία αλλά
…δεν πει­ρά­ζει… Σημα­σία έχει, πως όσοι τυχόν δεν είδα­τε τον ΦΟΙΝΙΚΑ από κοντά, θα κατα­λά­βε­τε τί ‘ωραίο
πρά­μα’ από­κτη­σε η ΚΕΡΚΥΡΑ ΜΑΣ…