Γιώργου Ρούση: Πιο επίκαιρα από ποτέ!

Δύο συγκλο­νι­στι­κά κεί­με­να διά­λε­ξε ο φίλ­τα­τος Γιώρ­γος
Ρού­σης για να θυμί­σει την βαριά ευθύ­νη, που κου­βα­λά­με ο καθέ­νας μέσα του και
όλοι μαζί. Με την ανο­χή μας στις τερα­τω­δί­ες, που δια­δρα­μα­τί­ζο­νται δίπλα μας δίνουμε
στο εχθρό χώρο δρά­σης.  ΠΡΟΣΟΧΗ! Μετά από
λίγο η ισχύς τους γίνε­ται ανίκητη…

Μια και το καθο­δι­κό ζιγκ ζαγκ της ιστο­ρί­ας που
δια­νύ­ου­με κι ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπι­ζε ξανα­το­νώ­θη­κε, μας φέρ­νουν πίσω
στις μέρες του 30.

“Τη πρώ­τη νύχτα πλη­σιά­ζου­νε και κλέ­βουν ένα
λουλούδι

από το κήπο μας και δε λέμε τίποτα.

Τη δεύ­τε­ρη νύχτα δε κρύ­βο­νται πλέ­ον περ­πα­τού­νε στα
λουλούδια,

σκο­τώ­νουν το σκυ­λί μας και δε λέμε τίποτα.

Ώσπου μια μέρα-τη πιο διά­φα­νη απ’ όλες-

μπαί­νουν άνε­τα στο σπί­τι μας ληστεύ­ουν το φεγ­γά­ρι μας

για­τί ξέρου­νε το φόβο που πνί­γει τη φωνή στο λαιμό
μας.

Κι επει­δή δεν είπα­με τίπο­τα, πλέ­ον δεν μπο­ρού­με να
πού­με τίποτα.”

Βλα­ντί­μιρ Μαγιακόφσκι

«Όταν οι ναζι­στές ήρθαν για να πάρουν τους
κομ­μου­νι­στές, σιώ­πη­σα επει­δή δεν ήμουν κομμουνιστής. 

Όταν φυλά­κι­σαν τους σοσιαλ­δη­μο­κρά­τες, σιώ­πη­σα γιατί
δεν ήμουν σοσιαλδημοκράτης. 

Όταν ήρθαν να πάρουν τους συν­δι­κα­λι­στές, σιώ­πη­σα γιατί
δεν ήμουν συνδικαλιστής.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραί­ους σιώ­πη­σα για­τί δεν
ήμουν Εβραίος

Όταν ήρθαν να συλ­λά­βουν εμέ­να, δεν υπήρ­χε πια κανείς
για να διαμαρτυρηθεί».

Συνή­θως απο­δί­δε­ται στον Μπρεχτ. Στην πραγματικότητα
όμως είναι του  Πάστο­ρα, Martin
Niemöller