Σήμερα είναι…

…η 101^η επέ­τειος της γενοκτονίας
των Ποντί­ων… Ο χαρα­κτη­ρι­σμός «γενο­κτο­νία» μπο­ρεί για κάποιους να είναι ζήτη­μα ακριβολογίας
ακα­δη­μαϊ­κού χαρα­κτή­ρα… Για μας είναι μία θλι­βε­ρή ημε­ρο­μη­νία. Μας θυμί­ζει μαζί
με την ολο­κλη­ρω­τι­κή κατα­στρο­φή του Μικρα­σια­τι­κού Ελλη­νι­σμού, το ξερί­ζω­μα ενός συγκλο­νι­στι­κού πολι­τι­σμού τριών και πλέον χιλιε­τιών. Αυτού, που υπήρ­ξε -με τον φυσιολογικό
εμβο­λια­σμό από στοι­χεία Ασσυ­ρια­κού, Περ­σι­κού και άλλων Μεσα­να­το­λι­κών πολιτισμών-,
η κοι­τί­δα του κλασ­σι­κού αρχαιο­ελ­λη­νι­κού και ό,τι με αυτό εννο­ού­με, δηλαδή:
επι­στή­μη, φιλο­σο­φία, τέχνη…  Αυτοί οι ξεριζωμοί
και αφα­νι­σμοί, όπου και όπο­τε και αν γίνο­νται μόνον θλί­ψη μπο­ρούν να γεννούν
και οργή για την τρα­γι­κή μοί­ρα των ανθρώ­πων μέσα στα πλαί­σια κερ­δο­φό­ρων αντα­γω­νι­σμών… Τα Βαλ­κά­νια είναι μέχρι και πολύ πρό­σφα­τα γεμά­τα από τέτοιες “ανθρω­πι­στι­κές” δρά­σεις των Ιμπεριαλιστών…

Λάβα­με, από την Κερ­κυ­ραϊ­κή φιλαρμονική
«Μάν­τζα­ρος», που μας φρο­ντί­ζει κάθε εβδο­μά­δα με ωραιό­τα­τα μου­σι­κά βίντεο, την
παρου­σί­α­ση της Ποντια­κής Σουί­τας  από το επίσης
Κερ­κυ­ραϊ­κής κατα­γω­γής και σύν­θε­σης σύνο­λο μου­σι­κής δωμα­τί­ου, το  ORPHEUS CLARINET CHOIR, που συμπλη­ρώ­νει σχεδόν
μία 20ετία ζωής με λαμπρή διε­θνή καριέ­ρα… Σας το παρουσιάζουμε: