Τιμή και δόξα !!!

Ανή­κου­στο! Ο υπουρ­γός Δικαιο­σύ­νης προ­α­νήγ­γει­λε την μετα­τρο­πή του
“αδι­κή­μα­τος” του εμπρη­σμού δασών σε κακούργημα… 

Το δια­βά­σα­με και έχου­με μεί­νει άφωνοι… 

Ρε αχά­ρι­στοι!

Πώς νομί­ζε­τε, ότι επι­τεύ­χθη­κε το θαύ­μα της μετα­πο­λε­μι­κής Ελλάδας;;;

Πώς έφτα­σε η Αθή­να να είναι η ΠΡΩΤΗ (!!!) πρω­τεύ­ου­σα χώρας στον
πλα­νή­τη με πλη­θυ­σμό ίσο με το μισό της χώρας;;;

Πώς “ενώ­θη­κε” η Αθή­να με την Πάτρα;;;

Πώς ενώ­θη­κε η Θεσ­σα­λο­νί­κη με την Χαλκιδική;;;

Πώς γέμι­σε η Πάρ­νη­θα, η Πεντέ­λη ο Υμητ­τός, ο Χορ­τιά­της και τόσες
άλλες περιο­χές στη χώρα με πανέ­μορ­φα τσι­με­ντέ­νια χτί­σμα­τα εκεί που υπήρ­χαν κάτι
άθλια πρά­σι­να δάση;;; 

Πώς “φτιά­χτη­καν” όλες οι Ελλη­νι­κές πόλεις κατ’ εικό­να και ομοί­ω­ση του Αθη­ναϊ­κού μοντέλου;;;

Νομί­ζε­τε, ότι αρκού­σε η σύστα­ση και η νομο­θε­σία του εθνάρ­χη για
να υλο­ποι­η­θεί το: χτί­στε, χτί­στε, χτί­στε;;;

Αν δεν υπήρ­χαν αυτοί οι ήρω­ες, που ανέ­λα­βαν με κίν­δυ­νο της ζωής τους
και της ελευ­θε­ρί­ας τους να ανά­βουν τόσες και τόσες εστί­ες σε περιο­χές με
δύσκο­λη πρό­σβα­ση της πυρό­σβε­σης, θα μπο­ρού­σα­με να απο­λαμ­βά­νου­με σήμε­ρα αυτά τα
δάση από μπετόν;;;

Ανε­βεί­τε στον Υμητ­τό και κοι­τάξ­τε κάτω… Νομί­ζε­τε, πως ήταν εύκολο
να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί αυτό το θεσπέ­σιο θέα­μα ενός τερά­στιου τσι­με­ντό­δα­σους με
ελά­χι­στα ίχνη άθλιου πράσινου;;; 

Ξέρε­τε τι ήταν παλιά η Αττι­κή;;; Μία αηδία γεμά­τη πεύ­κα, ελιές και
άλλη αηδια­στι­κή βλά­στη­ση… Ενώ σήμερα…

Κάτι λίγο έχει μεί­νει στην μεριά της Βορειο­δυ­τι­κής Αττι­κής αλλά όπως
βλέ­πε­τε το έργο της …ανά­πλα­σης της περιο­χής έχει ξεκινήσει… 

Αν, λοι­πόν, είχα­με φιλό­τι­μο θάπρε­πε να στή­σου­με, του­λά­χι­στον στις
…ανα­βαθ­μι­σμέ­νες περιο­χές, μνη­μεία προς τιμή του άγνω­στου εμπρη­στή… Αυτού του ήρωα, που του πετά­με λάσπη και ας είναι
ο πρω­το­πό­ρος ανά­με­σά μας, που έκα­νε και κάνει πρά­ξη το όρα­μα της ανάπτυξης…

 Βέβαια, για να είμαστε
ειλι­κρι­νείς, ο εμπρη­σμός δεν είναι μόνον έργο αυτού που ανά­βει τη φωτιά… Πίσω
από κάθε ήρωα υπάρ­χει μέγα πλή­θος ατό­μων και ένα ολό­κλη­ρο σύστη­μα στις πιο
λεπτές κοι­νω­νι­κές, οικο­νο­μι­κές, πολι­τι­κές και πολι­τι­στι­κές του εκφράσεις… 

ΔΕΝ πρέ­πει να το ξεχνά­με… Είναι αδικία…

Επ’ ευκαι­ρία: Αν θέλε­τε να ενη­με­ρώ­νε­στε αντι­κει­με­νι­κά για τις πυρκαγιές
και τα αίτια τους να παρα­κο­λου­θεί­τε αυστη­ρά και μόνον τον ΣΚΑΙ… Δυστυ­χώς, ένα
σωρό άλλα μέσα, που τους είχα­με εμπι­στο­σύ­νη αφή­νουν να ξεφύ­γει και κάποια αντικυβερνητική
νύξη ενώ είναι γνω­στό ότι το σύνο­λο του Ελλη­νι­κού λαού δοξά­ζει την πολυχρονεμένη
μας…

Ας κλεί­σου­με το σημεί­ω­μα με την φωνή του Χάρυ Κλυν, που πολλά
χρό­νια πριν, συμ­με­ρι­ζό­νταν αυτές τις πραγ­μα­τι­κά ανα­πτυ­ξια­κές αξίες…