Την παραδίδομεν εις την χλεύην του έθνους… - Φαιακία

Την παραδίδομεν εις την χλεύην του έθνους…

Καλά της έκαναν…

Και για να ακρι­βο­λο­γή­σου­με: και λίγο που της έκαναν…
Εννο­ού­με αυτή την θρα­σύ­τα­τη υπάλ­λη­λο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που απε­κά­λυ­ψε υπέρτατης
σημα­σί­ας για το έθνος μυστι­κά… ποια; Ρωτά­τε ποια… Δεν ξέρε­τε ποια;;; 

Ε! λοι­πόν η
θρα­συ­τά­τη, της οποί­ας το όνο­μα απο­φεύ­γου­με να ανα­φέ­ρου­με (για λόγους εθνι­κής απα­ξί­ω­σης) παρέ­δω­σε στο Ελεγ­κτι­κό Συνέ­δριο έκθε­ση που απο­κά­λυ­πτε κάποιες μικρές και ασή­μα­ντες παρανομίες
στο περι­φε­ρεια­κό γρα­φείο Κρή­της του οργα­νι­σμού. Στην Κρή­τη, που ως γνω­στόν απεδείχθη
ότι γινό­ταν το μεγα­λύ­τε­ρο από τα φαγο­πό­τια, που έστη­σε ο εθνι­κής σημασίας
οργα­νι­σμός… Πώς πας κυρία μου στο Ελεγ­κτι­κό Συνέ­δριο; Πού ξέρεις αν εκεί μέσα
δεν και­ρο­φυ­λα­κτούν …εχθροί του έθνους και της ανάπτυξης;

Η εν λόγω υπάλ­λη­λος, λοι­πόν, με περίσ­σια αυθάδεια
επι­χεί­ρη­σε να αμφι­σβη­τή­σει τις μέγι­στες αξί­ες πάνω στις οποί­ες δύο αιώ­νες τώρα
έχει στη­θεί το μεγα­λείο της φυλής. Την μίζα και την αρπα­χτή… Σε αυτές, οι
πανά­ξιοι πρό­γο­νοί μας -κοτζα­μπα­σα­ρέ­οι στο είδος- θεμε­λί­ω­σαν την σύγ­χρο­νη Ελλάδα…
Αυτός είναι και ο βαθύ­τε­ρος συμ­βο­λι­σμός της δολο­φο­νί­ας του Καπο­δί­στρια, δια της
οποί­ας απαλ­λα­χτή­κα­με από τον τύραν­νο… Τότε μπή­καν τα πιο γερά θεμέ­λια της ξενοκρατίας
σε ένα κρά­τος κομπρα­δό­ρων, που θεω­ρού­σαν εθνι­κό, ό,τι τους βόλευε… Ας ήταν και
ο εμπρη­σμός του στό­λου της χώρας…

Η Ευρω­παϊ­κή Ενω­ση, πρώ­ην ΕΟΚ, είναι ένας ευαγής
οργα­νι­σμός, που επι­δο­τεί αβέρ­τα διά­φο­ρες μικρο-μεγα­λο κομπί­νες, που στή­νουν οι σούπερ
καλο­πλη­ρω­μέ­νοι γρα­φειο­κρά­τες των Βρυ­ξε­λών με τους ‘εθνι­κούς’ ηγέ­τες διά­φο­ρων χωρών,
ανά­με­σα στις οποί­ες πρω­το­πό­ρος είναι η θέση της ‘δικής’ μας…
Ο κόσμος τόχε
βού­κι­νο και μείς κρυ­φό καμά­ρι
από τα χρό­νια του Πανελ­λη­νί­ου ΣΟΚ, που οι επιδοτήσεις
έπε­φταν αβέρ­τα και σε κλί­μα …αμοι­βαί­ας εξυ­πη­ρέ­τη­σης. …
Ευνο­ού­σαν εαυτούς-
αλλή­λους και τη κοι­νω­νί­αν
, όπως έλε­γε και ο Θεο­λό­γος μας, στο τέλος της
ερμη­νεί­ας των παραβολών…

Με τέτοιες εμπνεύ­σε­ως οικο­νο­μι­κές πολι­τι­κές η χώρα μας
γνώ­ρι­σε τερά­στια άνθη­ση, ο λαός της φοβε­ρή ευη­με­ρία την οποία και πάλι
επι­διώ­κει μετά την μικρή παρέν­θε­ση μνη­μο­νί­ων και …πρώ­της φοράς αριστεράς…

Και ενώ λει­τουρ­γού­σαν ‘άψο­γα’ οι μηχα­νι­σμοί ανάπτυξης
με τρό­πο κάθε­το (όπως λένε και οι ΠΑΣΟ­Κοι) έρχε­ται η … ακα­τα­νό­μα­στη να
καταγ­γεί­λει μερι­κές από τις διά­φα­νες λει­τουρ­γί­ες του οργα­νι­σμού, που αφορούσαν
υπαλ­λή­λους, βου­λευ­τές, υπουρ­γούς. Είπα­με: κάθε­τη συμμετοχή… 

Και εδώ αρχί­ζει ο εκνευ­ρι­σμός μας και ο θυμός μας…
Μπρο­στά στην διά­πρα­ξη του εθνι­κής σημα­σί­ας εγκλή­μα­τος της απο­κά­λυ­ψης των …’ατα­σθα­λιών’,
τί της έκα­ναν;;; απλά της στέ­ρη­σαν ένα μήνα τον μισθό… Ούτε μήνα… Είκο­σι μέρες…
Αν είναι δυνατόν!!!

Και σας ερω­τώ; Μία τόσο θρα­σύ­τα­τη υπάλ­λη­λος, που
αντι­λαμ­βά­νε­ται ως καθή­κον την ‘εύνο­μη’ λει­τουρ­γία του οργα­νι­σμού και όχι το
συμ­φέ­ρον ημών-αλλή­λων είναι δυνα­τόν να συνε­τι­σθεί με τέτοια επιείκεια;;; 

Ευτυ­χώς,
που το φαι­νό­με­νο δεν φαί­νε­ται να είναι εξαι­ρε­τι­κά μετα­δο­τι­κό αλλά για σκεφτείτε:
αύριο – μεθαύ­ριο να αρχί­σει ο πάσα ένας να καταγ­γέλ­λει ατα­σθα­λί­ες, μίζες,
κομπί­νες, και ό, τι τέλος πάντων ευνο­εί την ανά­πτυ­ξη …
ημών – αλλή­λων και της
κοι­νω­νί­ας
.

Δεν μπο­ρού­με προ­φα­νώς να γνω­ρί­ζου­με την εξέ­λι­ξη της υπόθεσης
αλλά ελπί­ζου­με σθε­να­ρά, ότι οι …υγιώς σκε­πτό­με­νες δυνά­μεις του τόπου δεν θα
επι­τρέ­ψουν τέτοιου είδους παρεκ­κλί­σεις από την μόνην εθνι­κώς ωφέ­λι­μη πορεία,
που ο ΟΠΕΚΕΠΕ μας υποδεικνύει… 

Στους δε εκ της Εσπε­ρί­ας ορμώ­με­νους, που τώρα …δήθεν
ανα­κά­λυ­ψαν το σκάν­δα­λο ενώ επί δεκα­ε­τί­ες συμ­με­τέ­χουν, θα απα­ντή­σου­με με το αγωνιστικό
μας σύν­θη­μα:  
liberté, frappé, ΟΠΕΚΕΠΕ… Για να κατα­λα­βαί­νουν και οι
φρα­γκο­λε­βα­ντί­νοι: Ελευ­θε­ρία για τα …κόλ­πα μας, Φραπ­πέ για την από­λαυ­σή μας και ΟΠΕΚΕΠΕ, που θα μας εγγυά­ται ελευ­θε­ρία και φραπέδες… 

 

 

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
1 Comment
Oldest
Newest Most Voted

Σωτή­ρης Μικά­λεφ: Ένα κατα­πλη­κτι­κό, πολύ δυνα­τό πολι­τι­κό κεί­με­νο, μια κραυ­γή αγω­νί­ας, που ανα­δει­κνύ­ει , όχι μόνο ένα από τα αμέ­τρη­τα σκάν­δα­λα, που μαστί­ζουν την πολι­τι­κή ζωή του τόπου και την κοι­νω­νία μας, αλλά και κατα­δει­κνύ­ει ότι έχει μπει στο πετσί μας και στην συνεί­δη­σή μας μια κουλ­τού­ρα , που επι­βρα­βεύ­ει τη δια­φθο­ρά, απο­στρέ­φε­ται τη δια­φά­νεια και επι­κρο­τεί την απο­σιώ­πη­ση από την κάθαρση.