Κοίτα τι θυμήθηκα τώρα…

Ηταν οι μέρες του Ωνα­σεί­ου, όταν ο Ανδρέ­ας Παπαν­δρέ­ου βρι­σκό­ταν σε δυσκο­λό­τα­τη θέση από άπο­ψη υγεί­ας. Δύσκο­λη ακό­μα και η στοι­χειώ­δης επι­κοι­νω­νία του στε­νό­τε­ρου περι­βάλ­λο­ντος μαζί του… Ηταν λοι­πόν αυτές οι μέρες, που σε μία συνά­ντη­ση με την ηγε­σία της νεο­λαί­ας του ΠΑΣΟΚ, ο Ακης διη­γή­θη­κε το παρα­κά­τω περι­στα­τι­κό (παρού­σες όλες οι κάμε­ρες των ΜΜΕ χάρις στις οποί­ες εξάλ­λου το βιώ­σα­με και εμείς): Σήμε­ρα το πρωί και ενώ έπι­να το καφέ μου, δέχτη­κα ένα τηλε­φώ­νη­μα. Το σηκώ­νω και ακούω: Καλη­μέ­ρα. Καλη­μέ­ρα λέω ποιος είναι… Εγώ είμαι Ακη, ο Πρό­ε­δρος. Με ξέχα­σες… Εγώ όμως δεν ξέχα­σα την νεο­λαία μας…
Ρίγη συγκί­νη­σης στο νεο­λαι­ί­στι­κο κοι­νό, που ξεσπά με πάθος στο σύν­θη­μα: «Μαζί σου Ανδρέα για μια Ελλά­δα νέα»
Κάτι τέτοια να θυμά­ται κανείς και να βλέ­πει τον Ακη στον Κορυ­δαλ­λό… Κρί­μα κι’ άδικο !!!