Επιτέλους Βαρκαρόλα!!!

Με πραγ­μα­τι­κή συγκί­νη­ση πλη­ρο­φο­ρη­θή­κα­με, ότι την 10^η
του μηνός Αυγού­στου θα ανα­βιώ­σει το έθι­μον της Βαρ­κα­ρό­λας στον κόλ­πο της Γαρίτσας…

Μοιά­ζει με όνει­ρο… Απί­στευ­το!!! Ουά­ουουου! Επιτέλους
αυτό το κιτς οπτι­κοη­χη­τι­κό εφέ, που συν­δυά­ζε­ται με τα χρό­νια επέ­λευ­σης του
στρας, του γυα­λι­στε­ρού, και της …του­ρι­στι­κής υπο­α­νά­πτυ­ξης, επανακάμπτει…

Μπρο­στά στα Γαρι­τσιώ­τι­κα κουρ­τε­λά­τσα θα γίνει η
παρέ­λα­ση των βαρ­κών-αρμά­των, που θα δώσουν το ντι­στε­γκέ χρώ­μα της τοπι­κής μας καρικτούρας…

Και ώ! του θαύ­μα­τος! Δια­βά­ζο­ντας σήμε­ρα στον ιστό­το­πο Corfupress το
σημεί­ω­μα του ‘περι­πα­τη­τή’, που έχει περι­γρά­ψει τόσο γλα­φυ­ρά τα έπη της τοπικής
μας πανη­γυ­ρι­κής αρχι­τε­κτο­νι­κής κατάρ­ρευ­σης, εξε­τρά­πη από το οικιστικό
περι­βάλ­λον μας και εστρά­φη στο φυσι­κό, που αγκα­λιά­ζει το αστικό… 

Η φωτο­γρα­φία του, που ‘κλέ­βου­με’  απο­κα­λύ­πτει όλο το μεγα­λείο της δρά­σης… Διότι
πλην των σαπι­σμέ­νων φυκιών, που ανα­δύ­ουν τερά­στιες ποσό­τη­τες υδρο­θεί­ου με το
χαρα­κτη­ρι­στι­κό λεπτό άρω­μα υπάρ­χει στην μέση γρα­φι­κό ρυά­κι, να το πω, ίσως
μικρό ποτα­μά­κι, όπου εκρέ­ουν πεντα­κά­θα­ρα αστι­κά λύμα­τα σε γκρι­ζω­πή από­χρω­ση… Απόδειξη
της καθα­ριό­τη­τας αυτού του υλι­κού είναι η συχνή εμφά­νι­ση καλοθρεμένων
τρω­κτι­κών, που ως γνω­στόν η ύπαρ­ξή τους βεβαιώ­νει την …καθα­ριό­τη­τα ενός υλικού…

Εμείς βέβαια δεν πιστεύ­ου­με, ότι πρό­κει­ται για λύματα
για­τί γνω­ρί­ζου­με, την τελειό­τη­τα του απο­χευ­τευ­τι­κού συστή­μα­τος της πόλης μας από
κατα­σκευ­ής του και εδώ­θε καθώς και την απί­στευ­τα συστη­μα­τι­κή συντή­ρη­σή του και
τελειο­ποί­η­σή του… Υπο­ψια­ζό­μα­στε μάλι­στα δάκτυ­λο ξένων δυνά­με­ων, που προσπαθούν
να βλά­ψουν την πρό­τυ­πη του­ρι­στι­κή μας οικο­νο­μία, την εξαι­ρε­τι­κή μας παρά­δο­ση σε
καθα­ριό­τη­τα και ποιό­τη­τα περι­βάλ­λο­ντος, την πολι­τι­στι­κή μας κληρονομιά… 

Φοβό­μα­στε, πώς ενό­ψει της βαρ­κα­ρό­λας μπο­ρεί να γίνει
περι­συλ­λο­γή των σάπιων φυκιών και η οπτι­κο-οσφρη­τι­κή από­λαυ­ση να καταστραφεί
του­λά­χι­στον κατά το ήμισυ…

Κάνα­με, που κάνα­με υπο­μο­νή και το κρα­τή­σα­με ατόφιο
μέχρι τώρα για να καταφ­χα­ρι­στη­θούν μύτες και μάτια ας το κρα­τή­σου­με λίγο ακόμα…
Δέκα τόσες μέρες δεν είναι ζήτη­μα… Κάποια πρά­μα­τα, που απο­τε­λούν την ταυ­τό­τη­τά μας,
την παρά­δο­σή μας πρέ­πει να τα περιφρουρούμε…