Διαχρονική …Ελληνικότητα…

Να τρέ­φει όλους τους αργούς,
νά ‘χει επτά Πρω­θυ­πουρ­γούς,
ταμείο δίχως χρή­μα­τα
και δόξης τόσα μνήματα;

Νά ‘χει κλη­τή­ρες για φρου­ρά
και να σε κλέ­βουν φανε­ρά,
κι ενώ αυτοί σε κλέ­βου­νε
τον κλέ­φτη να γυρεύουνε;

Όλα σ’ αυτή τη γη μασκα­ρευ­τή­καν
ονεί­ρα­τα, ελπί­δες και σκο­ποί,
οι μού­ρες μας μου­τσού­νες εγι­νή­καν
δεν ξέρο­με τί λέγε­ται ντροπή.

Σπα­θί αντί­λη­ψη, μυα­λό ξεφτέ­ρι,
κάτι μισό­μα­θε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προ­σπάπ­που κι από παπ­πού
συγ­χρό­νως μπού­φος και αλεπού.

Θέλει ακό­μα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παρι­στά­νει τον ευρω­παίο.
Στα δυό φορώ­ντας τα πόδια που ‘χει
στο ‘να λου­στρί­νι, στ’ άλλο τσαρούχι.

Σου­λού­πι, μπόϊ, μικρο­με­σαίο,
ύφος του γόη, ψευ­το­μοι­ραίο.
Λίγο κατσού­φης, λίγο γκρι­νιά­ρης,
λίγο μαγκού­φης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμο­τύ­ρι και για καφέ
το «δε βαρυ­έ­σαι» κι «ωχ αδερ­φέ».
Ωσάν πολί­της, σκυ­φτός ραγιάς
σαν πιά­σει πόστο: δερβέναγάς.

Δυστυ­χία σου, Ελλάς,
με τα τέκνα που γεν­νάς!
Ώ Ελλάς, ηρώ­ων χώρα,
τί γαϊ­δά­ρους βγά­ζεις τώρα;