Αν ήταν πρωταπριλιάτικο θα ήταν νόστιμο…

🎺  «Ανα­βαθ­μί­ζο­νται» οι αστι­κές συγκοινωνίες…

Λοι­πόν, τέρ­μα… Ο,τι
ξέρα­τε μέχρι τώρα για τις άθλιες συν­θή­κες λει­τουρ­γί­ας των αστι­κών συγκοινωνιών
σε Αθή­να, Θεσ­σα­λο­νί­κη και άλλες μεγά­λες πόλεις, σύντο­μα θα απο­τε­λεί θλι­βε­ρό παρελθόν…

Η παρά­τα­ξη, που είναι
δια­χρο­νι­κά χρε­ω­μέ­νη με το … «θαύ­μα» των συγκοι­νω­νιών στην Ελλάδα,
σιδη­ρο­δρο­μι­κών και οδι­κών, αστι­κών και υπε­ρα­στι­κών έρχε­ται με στι­βα­ρό­τη­τα και
απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα να κηρύ­ξει τον ιερό αγώ­να ενα­ντί­ον  του … εαυ­τού της… Για­τί, έστω και αν είμαστε
δογ­μα­τι­κοί ανα­χρο­νι­στές δεν μπο­ρού­με να μην παρα­δε­χτού­με, πως η παρά­τα­ξη αυτή χρεώνεται
από επο­χής εθνάρ­χη με:

–Την κατάρ­γη­ση του τραμ
στην Αθή­να, Θεσ­σα­λο­νί­κη, Πάτρα, Καλα­μά­τα κ.λ.π.

–Το κου­τσού­ρε­μα του
Ελλη­νι­κού Σιδη­ρο­δρο­μι­κού Δικτύ­ου σε επί­πε­δα κατά πολύ χαμη­λό­τε­ρα από εκεί­να του
μακα­ρί­τη Χαρί­λα­ου Τρι­κού­πη, που είχε πολ­λά ορά­μα­τα, όπως και την σιδη­ρο­δρο­μι­κή σύνδεση
της Ηπεί­ρου όταν ΘΑ ελευθερωνόταν.

–Την κατάρ­γη­ση του
σιδη­ρο­δρό­μου για το Λαύ­ριο, που η ανα­βάθ­μι­σή του και η καθιέ­ρω­ση ελα­φρού επίγειου
μετρό (πρό­τα­ση από το 1958) θα καθι­στού­σε το Λαύ­ριο έτοι­μο λει­τουρ­γι­κά δεύ­τε­ρο λιμάνι
της Αττικής…

– Την μονο­πω­λια­κή σχέση
των κατά τα άλλα «ιδιω­τι­κών» ΚΤΕΛ, που από κατα­βο­λής του θεσμού μέχρι και
σήμε­ρα, μαζί με τους εφο­πλι­στά­δες-φερυ­μπο­τα­τζή­δες σε Αιγαίο και Ιόνιο,
απο­τε­λούν κρά­τος εν κρά­τει με απί­στευ­τη υστέ­ρη­ση στην ποιό­τη­τα των διεπικοινωνιών
στα όρια της επι­κρά­τειας. Σε όποιον αμφι­βάλ­λει παρα­πέ­μπου­με στην σύγχρονο
σταθ­μό ΚΤΕΛ του Κηφισ­σού… Μπο­ρού­με να μιλή­σου­με και για άλλους σταθ­μούς αλλά ο
Κηφισ­σός… τα λέει όλα. 

Όλα αυτά τα σπουδαία
είναι η πιστο­ποί­η­ση του …θεά­ρε­στου και θαυ­μα­τουρ­γού έργου της ευλογημένης
δεξιάς του Κυρί­ου στον τομέα των δημό­σιων συγκοι­νω­νιών, που μας έχουν καταστήσει
…πρώ­τους σε όλοι την Ευρώ­πη , αν …κοι­τά­ξεις από το τέλος 

Είναι κι άλλα πολλά
αλλά αυτή την ώρα δεν είναι να γκρι­νιά­ζου­με, όταν πνέ­ει ο άνε­μος αναδημιουργίας
για τις αστι­κές συγκοι­νω­νί­ες… Καθό­λου τυχαίο μάλι­στα, που στο αρμό­διο υπουργείο
κατοι­κο­ε­δρεύ­ει ένας από­γο­νος του εθνάρχη… 

Δεν υπάρ­χει λογική
αμφι­βο­λία, πως τα λεω­φο­ρεία και το μετρό είναι ιδα­νι­κοί χώροι υπερ­με­τά­δο­σης του
κορο­νοϊ­ού… Τα μέτρα της δήθεν αραί­ω­σης των επι­βα­τών στο 60% της χωρητικότητας
του οχή­μα­τος απο­δεί­χθη­καν, όπως ήταν φυσι­κό, χοντρό δού­λε­μα… Με την ποσότητα
και την ποιό­τη­τα του στό­λου αλλά και του αριθ­μού των δια­θέ­σι­μων οδη­γών, που
υπήρ­ξαν από τα μεγα­λύ­τε­ρα θύμα­τα των μνη­μο­νια­κών περι­κο­πών, τα δρο­μο­λό­για αραιώθηκαν
από πολύ και­ρό στο υπο­τρι­πλά­σιο και ο αριθ­μός των επι­βα­τών ανά όχη­μα …απο­γειώ­θη­κε.
Όλα αυτά γίνο­νται τρα­γι­κά επι­κίν­δυ­να την ώρα, που ο κορο­νο­ϊ­ός απαιτεί
υπερ­τρι­πλα­σια­σμό δρο­μο­λο­γί­ων για να μπο­ρούν να τηρη­θούν στοι­χει­δώς ασφα­λείς αποστάσεις…

Πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε λοιπόν
σύσκε­ψη υπό τον πολυ­χρο­νε­μέ­νο και τον εθνι­κό από­γο­νο στο αρμό­διο υπουρ­γείο… Σήμερα,
επτά μήνες από την έναρ­ξη της παν­δη­μί­ας, όταν οι τρα­γι­κές ελλεί­ψεις των δημόσιων
συγκοι­νω­νιών βγά­ζουν μάτι και απο­τε­λούν βασι­κό στοι­χείο υπο­βι­βα­σμού της ποιότητας
ζωής των εργα­ζό­με­νων… Αυτών, που θυσιά­ζουν έτη πραγ­μα­τι­κής ζωής, στις πολύωρες
ανα­μο­νές, στο στρί­μωγ­μα, την ταλαι­πω­ρία, στην επι­δεί­νω­ση της ψυχο­σω­μα­τι­κής τους
υγεί­ας κ.λ.π.    

Και για να μην σας ζαλίζουμε
με λεπτο­μέ­ρειες, τα νέα … συγκλο­νι­στι­κά και ριζο­σπα­στι­κά μέτρα συνο­ψί­ζο­νται σε:

-Παραγ­γε­λία νέων λεωφορείων
και νέων συρ­μών του μετρό.

-Πρό­σλη­ψη οδη­γών και
υπό­λοι­που τεχνι­κού υπο­στη­ρι­κτι­κού προσωπικού…

Στην ΦΑΙΑΚΙΑ, μόλις
μάθα­με τα νέα τα υπο­δε­χθή­κα­με με ουρα­νο­μή­κεις κραυ­γές του τύπου : Μπι -μπιπ, ουράααα…

Μία μόνον ερωτησούλα
έχου­με… Τα λεω­φο­ρεία θα έλθουν και οι προ­σλή­ψεις θα γίνουν πριν ή μετά την
ενί­σχυ­ση του ΕΣΥ με χιλιά­δες Υγειο­νο­μι­κούς και την ριζι­κή ανα­βάθ­μι­ση της υλικοτεχνικής
υπο­δο­μής του συστή­μα­τος Υγείας;;;

Ρωτά­με, για να ράψου­με και
κανέ­να καλό κου­στού­μι  για τα εγκαίνια…