Ακούστε κι’ αυτό…

Σε εγκα­τα­στά­σεις του ΟΣΕ στην Θεσ­σα­λο­νί­κη σαπί­ζει μεγά­λος αριθ­μός αμα­ξο­στοι­χιών, που παραγ­γέλ­θη­καν το 2002-2003, έφτα­σαν το 2006 και παρα­μέ­νουν αχρη­σι­μο­ποί­η­τες μέχρι σήμε­ρα, για­τί πολύ απλά επρό­κει­το να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν στην γραμ­μή ΠΑΘΕ (Πάτρα-Αθή­να-Θεσ­σα­λο­νί­κη-Ειδο­μέ­νη), που θα λει­τουρ­γού­σε από το 2006 και που τώρα προ­βλέ­πε­ται να λει­τουρ­γή­σει, ίσως, μετά το 2015… Αυτά κατήγ­γει­λε ανώ­τε­ρο συν­δι­κα­λι­στι­κό στέ­λε­χος του ΟΣΕ… Οι αμα­ξο­στοι­χί­ες αυτές, λοι­πόν, σύμ­φω­να με την καταγ­γε­λία, έχουν ξεπε­ρά­σει και το χρο­νι­κό όριο εγγύ­η­σης των κατα­σκευα­στών, ενώ αυτο­νό­το είναι πως το 2015 (για όσους αφε­λείς πιστεύ­ουν, ότι πρό­κει­ται το 2015 να λει­τουρ­γή­σει η συδη­ρο­δρο­μι­κή ΠΑΘΕ) τα τραί­να θα είναι ήδη παλιά…

Μας εντυ­πω­σί­α­σε η υψη­λού βαθ­μού οργα­νω­τι­κή ετοι­μό­τη­τα και προ­νοη­τι­κό­τη­τα των τότε στε­λε­χών του ΟΣΕ. Πριν κάν φτά­σει η διπλή σιδη­ρο­δρο­μι­κή γραμ­μή στην Κόριν­θο (ποιό Κιά­το, ποιό Ξυλό­κα­στρο, ποιά Ροδο­δάφ­νη και ποιά Πάτρα) ο ΟΣΕ αγό­ρα­ζε και­νού­ρια τραί­να, έτσι ώστε να μην χαθεί ούτε δευ­τε­ρό­λε­πτο εκσυγ­χρο­νι­σμού των σιδη­ρο­δρο­μι­κών μας υπο­δο­μών. Σκέ­ψεις, ότι η επί­σπευ­ση της αγο­ράς του τρο­χαί­ου υλι­κού μπο­ρεί να σχε­τί­ζε­ται με κάποιο … ίδιον όφε­λος πρέ­πει να θεω­ρη­θούν ως υπερ­βο­λι­κά κακε­ντρε­χείς και απορ­ρι­πτέ­ες. Είμα­στε βέβαιοι, ότι τέτοια φαι­νό­με­να είναι απο­λύ­τως …ξένα στον ΟΣΕ αλλά και σε άλλες ΔΕΚΟ. Κι’ αν ακό­μα, παρά τα ειο­θό­τα, συνέ­βαι­νε τέτοια …παρε­κλί­νου­σα συμπε­ρι­φο­ρά (sic) η πάντο­τε γρη­γο­ρού­σα πολι­τι­κή αρχή θα είχε επι­πέ­σει με ιλιγ­γιώ­δη ταχύ­τη­τα για να απο­κα­λύ­ψει και να τιμω­ρή­σει τους ενό­χους… Κι’ αν ακό­μη οι …απει­ρο­ε­λά­χι­στοι τυχόν επί­ορ­κοι λει­τουρ­γοί κατά­φε­ραν να δια­φύ­γουν του αυστη­ρού και συνε­χούς ελέγ­χου των οργά­νων της πολι­τεί­ας, τώρα μετά την δημό­σια καταγ­γε­λία του συν­δι­κα­λι­στή, βαρύς θα επι­πέ­σει ο πέλε­κυς της δικαιοσύνης… 

Ας μην το ξεχνούν ορι­σμέ­νοι, ότι στον τόπο αυτό ουδείς πασ­ρα­νο­μή­σας κατά­φε­ρε ποτέ να δια­φύ­γει της απο­κά­λυ­ψης και της δημό­σιας και παρα­δειγ­μα­τι­κής τιμωρίας…