Κύπρος: Από το τέλος του εμφύλιου στην Ελλάδα ως την χουντική προδοσία το 74. (ΙΙ)

Η 10ετία 1964-1974 είναι κρί­σι­μη και
άκρως απο­κα­λυ­πτι­κή των σχε­δί­ων του Ιμπε­ρια­λι­σμού για το νησί.

Αρχί­ζει από την ‘αισιό­δο­ξη’ προ­ο­πτι­κή της
εύρυθ­μης λει­τουρ­γί­ας του δικοι­νο­τι­κού κρά­τους, που δεν θα ήταν καθό­λου παράξενη
ΑΝ… ΑΝ δεν υπήρ­χαν τα Αμε­ρι­κα­νο­ΝΑ­ΤΟϊ­κά συμφέροντα.

Αυτό το σχέ­διο, όμως δεν ήταν καθόλου
επι­θυ­μη­τό και αρε­στό στους Ιμπε­ρια­λι­στές και στους υπο­τα­κτι­κούς τους εθνικιστές
‘υπερ­πα­τριώ­τες’… Η οξύ­τη­τα ήταν η απα­ραί­τη­τη πολι­τι­κο-κοι­νω­νι­κή προ­ϋ­πό­θε­ση για
την προ­ώ­θη­ση των σχε­δί­ων της διχο­τό­μη­σης…  Γι’ αυτό και οι ‘αρμό­διοι’ πιά­νουν δου­λειά. Είναι
τα τέλη του 1963, όταν ο Μακά­ριος ενθαρ­ρυ­μέ­νος από τους ‘καλούς’ Εγγλέζους,
προ­ω­θεί ανα­θε­ώ­ρη­ση του συντάγ­μα­τος της Λωζά­νης με σκο­πό να κάνει πιο εφι­κτή την
λει­τουρ­γι­κό­τη­τα του δικοι­νο­τι­κού κρά­τους. Η ιδέα και μόνον της αναθεώρησης
ενθαρ­ρύ­νει τις Τουρ­κι­κές φιλο­δο­ξί­ες για διχοτόμηση… 

Ο Νίκος Σαμ­ψών, ο ‘Τουρ­κο­φά­γος’ ‘δημο­σιο­γρά­φος’ και εκδό­της της ακροδεξιάς
πυρο­δο­τι­κής φυλ­λά­δας ‘Μάχη’ και μαζί του από την μεριά της ΕΛΔΥΚ (επί­ση­μη
Ελλά­δα δηλα­δή) ο μακε­λά­ρης της Μακρο­νή­σου με το Σαρ­δώ­νιο, σαδι­στι­κό χαμό­γε­λο, ταγματάρχης
(τότε) Δημή­τριος Ιωαν­νί­δης… Θα τους θυμη­θού­με 11 χρό­νια αργό­τε­ρα όταν θα απογειώσουν
την ξεφτί­λα τους και θα ολο­κλη­ρώ­σουν την παρά­δο­ση της Κύπρου… [1]

Φυσι­κά σε τέτοιες συν­θή­κες, τρέ­χα να
βρεις ποιος …ήρξα­το χει­ρών αδί­κων. Το βέβαιο είναι, ότι ο Σαμ­ψών περιφερόνταν
σπρώ­χνο­ντας γυναι­κό­παι­δα και γέρους τουρ­κο­κύ­πριους σαν λάφυ­ρα… Το βέβαιο είναι ότι
υπήρ­ξαν δεκά­δες νεκροί εκα­τέ­ρω­θεν. Και το πιο βέβαιο είναι πως ΕΛΔΥΚ και
ΤΟΥΡΔΥΚ μπή­καν κάτω από την διοί­κη­ση Αγγλου στρα­τη­γού Γιάγκ, που πάνω σε έναν
χάρ­τη της Λευ­κω­σί­ας χαράσ­σει την πρά­σι­νη γραμμή… 

Το πρώ­το διχο­το­μι­κό σύνο­ρο ανά­με­σα στις δύο κοι­νό­τη­τες της Κύπρου…
Εδώ, που θα φυλά­νε κυα­νό­κρα­νοι του ΟΗΕ πριο­νί­ζο­ντας την κρα­τι­κή ανεξάρτητη
οντό­τη­τα της Κύπρου…

Θα απο­φύ­γου­με να πλα­τειά­σου­με πάνω σε
αυτό. Μία ματιά στην πρό­τα­ση του χάρ­τη αρκεί για να πεί­σει πως πρό­κει­ται ακριβώς
για την γεω­γρα­φι­κή κατα­νο­μή, που επέ­φε­ρε η Τουρ­κι­κή εισβο­λή δέκα χρόνια
αργότερα…

Η εγκα­τά­στα­ση του χού­ντας στην Ελλάδα
δεν είναι καθό­λου άσχε­τη προς τις ευρύ­τε­ρες Ιμπε­ρια­λι­στι­κές επι­διώ­ξεις στην
Μέση Ανα­το­λή… Με κεντρι­κό αξο­νι­κό σημείο, ασφα­λώς την ‘επί­λυ­ση’ του κυπριακού… 

Τα ‘πατριω­τι­κά’ έργα της χού­ντας για
την Κύπρο ουκ ολί­γα και ιδια­τέ­ρως σημα­ντι­κά. Επιγραμματικά:

-Τοπο­θέ­τη­σε στην ΕΛΔΥΚ την αφρόκρεμα
του φασι­στα­ριού, που την απο­τε­λού­σε ή την ακολουθούσε.

-Απέ­συ­ρε την Ελλη­νι­κή Μεραρ­χία 8500
ανδρών, παρό­τι την έλεγ­χε μέχρις μυε­λού οστέ­ων απλά για να κάνει την χάρη στην
Τουρ­κι­κή ηγε­σία και να δεί­ξει απέ­να­ντί της καλή διά­θε­ση και συμπεριφορά[3]. 

-Προ­ώ­θη­σε το Ελληνοτουρκικό-διάλογο
(1971) μέσω των Υπουρ­γών εξω­τε­ρι­κών (Παλα­μάς και Ολτσάι) με δέσμευ­ση να πιέσουν
τις αντί­στοι­χες κοι­νό­τη­τες ή ακό­μη να προ­χω­ρή­σουν σε απευ­θεί­ας διαπραγματεύσεις
παρα­κάμ­πτο­ντας την κυβέρ­νη­ση Μακαρίου. 

Και βέβαια, όταν
τελεί­ω­σε την απο­στο­λή της με την υλο­ποί­η­ση του προ­δο­τι­κού πραξικοπήματος
εξα­φα­νί­στη­κε από προ­σώ­που πολι­τι­κής δρά­σης, όντας παντε­λώς απού­σα κατά την
Τουρ­κι­κή εισβο­λή… Κλασ­σι­κή προ­δο­τι­κή μεθοδολογία…

Η χού­ντα, λοι­πόν υπη­ρέ­τη­σε και υλοποίησε
με συνέ­πεια τα ανθελ­λη­νι­κά έργα των Ιμπεριαλιστών… 

Είναι πρώ­της τάξης ανοη­σία ή άπο­ψη, πως
όλα αυτά και άλλα είναι γνω­στά και πως περιτ­τεύ­ει να ασχο­λεί­σαι με την γνωστοποίησή
τους και την διά­δο­σή τους… Πάνω σε αυτή την βλα­κώ­δη θεω­ρία (που την έχουμε
υπη­ρε­τή­σει…) έχει δομη­θεί ένα μεγά­λο πλή­θος νέων παραπληροφορημένων,
παρα­πλα­νη­μέ­νων, που έφτα­σε να …υμνεί την χού­ντα για το (ανά­με­σα στα άλλα) εθνικό
της έργο… 

Θα μιλή­σου­με σε επό­με­νο σημεί­ω­μα για την
τελι­κή φάση του σχε­δί­ου της χού­ντας: Κυπρια­κή
Προ­δο­σία.