Θα δούμε…

Αυτοί, που προ­σπα­θούν να βρουν στο Τραμπ θετι­κά σημεία δια­λέ­γουν σαν πρώ­το την πιθα­νό­τη­τα να τελειώ­σει τον πόλε­μο στην Ουκρα­νία. Σε αντί­θε­ση με τον Μπάι­ντεν την Χάρις και τους δημο­κρα­τι­κούς γενι­κά, που τα έδι­ναν όλα στον Ουκρα­νό γελω­το­ποιό. Και τα δίνουν ακό­μη αυτό το 2μηνο, που τους μένει στην διακυβέρνηση…

Μεγά­λο μέρος των προσ­δο­κιών στη­ρί­ζο­νται στην αυθόρ­μη­τη ‘μετα­φυ­σι­κή’ ελπί­δα των ανθρώ­πων για κατά­παυ­ση σε ένα μέτω­πο, που έχει κοστί­σει εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες ανθρώ­πι­νες ζωές… Επι­κα­λού­νται ακό­μη οι ‘ελπί­ζο­ντες’ φιλει­ρη­νι­κοί το κλεί­σι­μο της Αμε­ρι­κά­νι­κης παρου­σί­ας στο Αφγα­νι­στάν επί Τραμπ… 

Αν αφε­θού­με σε αυτό το πρώ­το επί­πε­δο πολι­τι­κής κρι­τι­κής είμα­στε υπο­χρε­ω­μέ­νοι να αντι­με­τω­πί­σου­με και τις άλλες όψεις του Ντό­ναλντ. Αυτές, που δια­κρί­νο­νται για το άκρα­το φιλο­ε­βραϊ­σμό, με πρω­το­βου­λί­ες (ανα­γνώ­ρι­ση της Ιερου­σα­λήμ ως πρω­τεύ­ου­σας του κρά­τους του Ισρα­ήλ) και με δια­κη­ρύ­ξεις, που κυριο­λε­κτι­κά τρο­μά­ζουν… (Δεν πρέ­πει να μεί­νει ούτε ένας από αυτούς-Παλαι­στί­νιους και Ιρανούς).

Η φαι­νο­με­νι­κή αυτή αντι­φα­τι­κό­τη­τα μπο­ρεί να απο­κτή­σει λογι­κή βάση αν ιδω­θεί σαν μία άλλη γεω­στρα­τη­γι­κή οπτι­κή ενός μέρους του Αμε­ρι­κα­νι­κού κεφα­λαιο­κρα­τι­κού συγκρο­τή­μα­τος, που ασχο­λεί­ται με τις κατα­σκευ­ές, τα μεγά­λα δημό­σια έργα και τo χρη­μα­το­πι­στω­τι­κό σύστημα. 

Τα συμ­φέ­ρο­ντά αυτής της ομά­δας δεν συμπί­πτουν υπο­χρε­ω­τι­κά με εκεί­να των βιο­μη­χα­νιών του πολέ­μου… Κάποιες φορές ετε­ρο­χρο­νί­ζο­νται… Πρώ­τα βομ­βαρ­δί­ζου­με και ισο­πε­δώ­νου­με και ύστε­ρα αγο­ρά­ζου­με γη και χτί­ζου­με, φτιά­χνου­με δρό­μους, υπο­δο­μές κ.λ.π.  

Πολ­λές φορές η συνερ­γα­σία τους γίνε­ται υπο­χρε­ω­τι­κή… Η ανα­δυό­με­νη π.χ. Κινέ­ζι­κη υπερ­δύ­να­μη ταυ­τό­χρο­να με πλεί­στα όσα σημά­δια Αμε­ρι­κά­νι­κης υπο­χώ­ρη­σης καθι­στούν επι­βε­βλη­μέ­νη μία κοι­νή γεω­στρα­τη­γι­κή και γεω­πο­λι­τι­κή θεώ­ρη­ση του Αμε­ρι­κά­νι­κου κεφα­λαί­ου συνολικά. 

Μία βρώ­μι­κη δου­λειά, που ξεκί­νη­σε σχε­δόν αμέ­σως μετά την πτώ­ση του Ανα­το­λι­κού σχη­μα­τι­σμού -πάλι από τους Δημο­κρα­τι­κούς- και επε­κτά­θη­κε ‘ειρη­νι­κά’ και πολε­μι­κά (Γιου­γκο­σλα­βία).

Ο εξα­να­γκα­σμός της Ρωσί­ας να αντι­δρά­σει στρα­τιω­τι­κά ήταν μέσα στους σχε­δια­σμούς, όπως -μετα­ξύ άλλων- απο­δει­κνύ­ουν κυνι­κές ομο­λο­γί­ες ηγε­τών της Δύσης (βλ. Μέρ­κελ για την συμ­φω­νία του Μινσκ το 2014). 

Είναι βέβαιο, ότι η δια­κυ­βέρ­νη­ση Τραμπ δεν θα πάψει ούτε για δευ­τε­ρό­λε­πτο να εξυ­πη­ρε­τεί τα συμ­φέ­ρο­ντα του Αμε­ρι­κα­νι­κού Κεφα­λαί­ου in toto. Παρα­μέ­νουν, όμως άγνω­στες οι προ­τε­ραιό­τη­τες και οι εμφά­σεις που θα δώσει στις επι­λο­γές της.

-Η αθέ­τη­ση των προ­ε­κλο­γι­κών δεσμεύ­σε­ων για τις ‘δημο­κρα­τι­κά εκλεγ­μέ­νες’ κυβερ­νή­σεις της φιλε­λεύ­θε­ρης Δύσης είναι …ψωμο­τύ­ρι.