Η μεγαλύτερη απειλή για το Ισραήλ

Το κεί­με­νο, που παραθέτουμε
μας το κοι­νο­ποί­η­σε ο φίλ­τα­τος Στέ­φα­νος Πάντος. Συγ­γρα­φέ­ας του μία αξιολογότατη
δυνα­μι­κή ακτι­βί­στρια η Orly Noy και για την οποία μας πληροφορεί:

Η Orly είναι συντά­κτρια του Local Call και μέλος της
συγ­γρα­φι­κής ομά­δας από την ίδρυ­ση του ιστό­το­που. Η Orly είναι Ιρανο-Ισραηλινή
πολι­τι­κή ακτι­βί­στρια, γνω­στή για τη διε­ξα­γω­γή απο­κλει­στι­κών συνε­ντεύ­ξε­ων και τη
συγ­γρα­φή ιστο­ριών ανθρώ­πι­νου ενδια­φέ­ρο­ντος για περιθωριοποιημένες
παλαι­στι­νια­κές και ισραη­λι­νές κοι­νό­τη­τες. Η Orly εργά­στη­κε προη­γου­μέ­νως για
τρία χρό­νια ως παρου­σιά­στρια, συντά­κτρια και παρα­γω­γός μιας καθημερινής
ειδη­σε­ο­γρα­φι­κής εκπο­μπής στο ραδιό­φω­νο “Kol HaShalom” και τακτική
συνερ­γά­τι­δα στις πλατ­φόρ­μες Ha’aretz, Ynet, Walla και άλλες ειδησεογραφικές
πλατ­φόρ­μες. Η Orly διε­τέ­λε­σε επί­σης εκπρό­σω­πος του Ir Amim και του οργανισμού
επο­πτεί­ας των μέσων ενη­μέ­ρω­σης Keshev.»

« Η μεγα­λύ­τε­ρη απει­λή για το Ισρα­ήλ δεν είναι το
Ιράν ή η Χαμάς, αλλά η ίδια του η αλα­ζο­νεία»

Ένας λαός του οποί­ου ολό­κλη­ρη η ύπαρ­ξη εξαρτάται
απο­κλει­στι­κά από τη στρα­τιω­τι­κή ισχύ είναι κατα­δι­κα­σμέ­νος να κατα­λή­ξει στις πιο
σκο­τει­νές γωνιές της κατα­στρο­φής και, τελι­κά, στην ήττα.

Έχουν περά­σει περισ­σό­τε­ρα από 46 χρό­νια από τότε που
έφυ­γα από το Ιράν με την οικο­γέ­νειά μου σε ηλι­κία εννέα ετών. Έχω περά­σει το
μεγα­λύ­τε­ρο μέρος της ζωής μου στο Ισρα­ήλ, όπου χτί­σα­με μια οικο­γέ­νεια και
μεγα­λώ­σα­με τις κόρες μας — αλλά το Ιράν δεν έπα­ψε ποτέ να είναι η πατρί­δα μου. 

Από τον Οκτώ­βριο του 2023, έχω δει αμέ­τρη­τες εικόνες
ανδρών, γυναι­κών και παι­διών να στέ­κο­νται δίπλα στα ερεί­πια των σπι­τιών τους,
και οι κραυ­γές τους έχουν χαρα­χτεί στο μυα­λό μου. 

Αλλά όταν βλέ­πω τις εικό­νες από το Ιράν μετά τις
ισραη­λι­νές επι­θέ­σεις και ακούω τις κραυ­γές στα περ­σι­κά, τη μητρι­κή μου γλώσσα,
το αίσθη­μα κατάρ­ρευ­σης μέσα μου είναι δια­φο­ρε­τι­κό. Η σκέ­ψη ότι αυτή η
κατα­στρο­φή γίνε­ται από τη χώρα της οποί­ας έχω την υπη­κο­ό­τη­τα είναι αφόρητη.

Με τα χρό­νια, το ισραη­λι­νό κοι­νό έχει πει­στεί ότι
μπο­ρεί να υπάρ­χει σε αυτήν την περιο­χή ενώ τρέ­φει βαθιά περι­φρό­νη­ση για τους
γεί­το­νές του — επι­δί­δο­ντας σε δολο­φο­νι­κές επι­θέ­σεις ενα­ντί­ον οποιουδήποτε,
όπο­τε και όπως θέλει, βασι­ζό­με­νο απο­κλει­στι­κά στην ωμή βία. 

Για σχε­δόν 80 χρό­νια, η «ολο­κλη­ρω­τι­κή νίκη» είναι προ
των πυλών: απλώς νική­στε τους Παλαι­στί­νιους, εξα­λείψ­τε τη Χαμάς, συντρίψ­τε τον
Λίβα­νο, κατα­στρέ­ψε­τε τις πυρη­νι­κές δυνα­τό­τη­τες του Ιράν — και ο παρά­δει­σος θα
είναι δικός μας.

Αλλά για σχε­δόν 80 χρό­νια, αυτές οι λεγό­με­νες «νίκες»
έχουν απο­δει­χθεί Πύρρειος. 

Καθε­μία βυθί­ζει το Ισρα­ήλ σε ένα βαθύ­τε­ρο λάκκο
απο­μό­νω­σης, απει­λής και μίσους. 

Η Νάκ­μπα του 1948 δημιούρ­γη­σε την κρί­ση των προσφύγων
που αρνεί­ται να φύγει και έθε­σε τα θεμέ­λια για το καθε­στώς του απαρτ­χάιντ. Η
νίκη του 1967 οδή­γη­σε σε μια κατο­χή που συνε­χί­ζει να τρο­φο­δο­τεί την
παλαι­στι­νια­κή αντίσταση. 

Ο πόλε­μος του Οκτω­βρί­ου 2023 εξε­λί­χθη­κε σε γενοκτονία
που μετέ­τρε­ψε το Ισρα­ήλ σε παγκό­σμιο παρία.

Ο ισραη­λι­νός στρα­τός — κεντρι­κός σε όλη αυτή τη
δια­δι­κα­σία — έχει γίνει ένα άβου­λο όπλο μαζι­κής κατα­στρο­φής. Δια­τη­ρεί την υψηλή
του θέση ανά­με­σα σε ένα ναρ­κω­μέ­νο κοι­νό μέσα από φαντα­χτε­ρά κόλπα:
τηλε­ει­δο­ποι­η­τές που εκρή­γνυ­νται στις τσέ­πες των ανδρών σε μια λιβα­νέ­ζι­κη αγορά
ή μια βάση μη επαν­δρω­μέ­νων αερο­σκα­φών που έχει τοπο­θε­τη­θεί στην καρ­διά ενός
εχθρι­κού κράτους. 

Και υπό τη διοί­κη­ση μιας γενο­κτο­νι­κής κυβέρνησης,
βυθί­ζε­ται βαθύ­τε­ρα σε πολέ­μους από τους οποί­ους δεν έχει ιδέα πώς να βγει.

Για τόσα χρό­νια, υπό την επιρ­ροή αυτού του υποτιθέμενα
παντο­δύ­να­μου στρα­τού, η ισραη­λι­νή κοι­νω­νία έπει­θε τον εαυ­τό της ότι ήταν
αλεξίσφαιρη. 

Η από­λυ­τη λατρεία του στρα­τού από τη μία πλευ­ρά και η
αλα­ζο­νι­κή περι­φρό­νη­ση για τους περι­φε­ρεια­κούς γεί­το­νες από την άλλη,
δημιούρ­γη­σαν την πεποί­θη­ση ότι δεν θα πλη­ρώ­σου­με ποτέ τίμημα. 

Έπει­τα ήρθε η 7η Οκτω­βρί­ου, καταρ­ρί­πτο­ντας — έστω και
για μια στιγ­μή — την ψευ­δαί­σθη­ση της ασυ­λί­ας. Αλλά αντί να υπο­λο­γί­σει τη
σημα­σία εκεί­νης της στιγ­μής, το κοι­νό παρα­δό­θη­κε σε μια εκστρα­τεία εκδίκησης. 

Για­τί μόνο μέσα από τη σφα­γή ο κόσμος απέ­κτη­σε ξανά
νόημα: 

Το Ισρα­ήλ σκο­τώ­νει, οι Παλαι­στί­νιοι πεθαίνουν. 

Η τάξη αποκαταστάθηκε.

Γι’ αυτό οι εικό­νες των βομ­βαρ­δι­σμέ­νων κτι­ρί­ων στο
Ραμάτ Γκαν, το Ρισόν Λε Ζιόν, το Μπατ Γιαμ, το Τελ Αβίβ και την Τάμ­ρα (μια
αρα­βι­κή πόλη στη Γαλι­λαία) ήταν τόσο συγκλονιστικές. 

Ήταν στοι­χειω­τι­κά παρό­μοιες με αυτές που έχουμε
συνη­θί­σει να βλέ­που­με από τη Γάζα: απαν­θρα­κω­μέ­νοι σκε­λε­τοί από σκυρόδεμα,
σύν­νε­φα σκό­νης, δρό­μοι θαμ­μέ­νοι στα ερεί­πια και τη στά­χτη, παι­δι­κά παιχνίδια
που κρα­τού­σαν σφι­χτά οι διασώστες. 

Αυτές οι εικό­νες έφε­ραν μια σύντο­μη ρήξη στη συλλογική
μας αυτα­πά­τη, ότι είμα­στε άτρω­τοι σε όλα. 

Τα θύμα­τα μετα­ξύ των αμά­χων και από τις δύο πλευρές –
13 Ισραη­λι­νοί και του­λά­χι­στον 128 Ιρα­νοί – υπο­γραμ­μί­ζουν το ανθρώ­πι­νο κόστος
αυτού του νέου μετώ­που, ακό­μη και αν η κλί­μα­κα παρα­μέ­νει πολύ μακριά από την
κατα­στρο­φή που προ­κα­λεί­ται συστη­μα­τι­κά στη Γάζα.

Ο στρα­τός ως δόγμα

Υπήρ­ξε μια επο­χή που ορι­σμέ­νοι Εβραί­οι ηγέ­τες στο
Ισρα­ήλ κατά­λα­βαν ότι η ύπαρ­ξή μας σε αυτήν την περιο­χή δεν μπο­ρού­σε να
δια­τη­ρη­θεί από την ψευ­δαί­σθη­ση της από­λυ­της ασυ­λί­ας. Μπο­ρεί να μην ήταν
απαλ­λαγ­μέ­νοι από το αίσθη­μα ανω­τε­ρό­τη­τας, αλλά κατα­νό­η­σαν αυτή τη βασική
αλήθεια. 

Ο αεί­μνη­στος αρι­στε­ρός νομο­θέ­της Γιό­σι Σάριντ θυμήθηκε
κάπο­τε τον Γιτζάκ Ράμπιν να του λέει: «Ένα έθνος που επι­δει­κνύ­ει τους μύες του
για πενή­ντα χρό­νια – αυτοί οι μύες τελι­κά θα κουραστούν». 

Ο Ράμπιν κατά­λα­βε ότι το να ζει κανείς για πάντα με το
σπα­θί, σε αντί­θε­ση με την υπό­σχε­ση του Νετα­νιά­χου, που ήταν γεμά­τη τρό­μο, δεν
είναι βιώ­σι­μη επιλογή.

Σήμε­ρα, δεν υπάρ­χουν πλέ­ον Εβραί­οι πολι­τι­κοί αυτού του
είδους στο Ισρα­ήλ. Όταν η σιω­νι­στι­κή αρι­στε­ρά ξεσπά σε πανη­γυ­ρι­σμούς για μια
απε­ρί­σκε­πτη επί­θε­ση στο Ιράν, απο­κα­λύ­πτει μια πει­σμα­τι­κή προ­σκόλ­λη­ση στη
φαντα­σί­ω­ση ότι, ό,τι και να κάνου­με ή πόσο βαθιά απο­ξε­νω­νό­μα­στε από την περιοχή
στην οποία ζού­με, ο στρα­τός θα μας προ­στα­τεύ­ει πάντα.

«Ένας δυνα­τός λαός, ένας απο­φα­σι­σμέ­νος στρα­τός και ένα
ανθε­κτι­κό εσω­τε­ρι­κό μέτω­πο. Έτσι κερ­δί­ζα­με πάντα και έτσι θα κερ­δί­σου­με και
σήμε­ρα», έγρα­ψε ο Για­ΐρ Γκο­λάν, επι­κε­φα­λής του Δημο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος – μιας
συγ­χώ­νευ­σης των σιω­νι­στι­κών αρι­στε­ρών κομ­μά­των Meretz και Labor – σε μια
ανάρ­τη­ση στο X μετά την επί­θε­ση της Παρασκευής. 

Ο συνά­δελ­φός του, βου­λευ­τής Ναά­μα Λαζί­μι, ευχαρίστησε
«τα προηγ­μέ­να συστή­μα­τα πλη­ρο­φο­ριών και την υπε­ρο­χή των πλη­ρο­φο­ριών. Τον
Ισραη­λι­νό Στρα­τό και όλα τα συστή­μα­τα ασφα­λεί­ας. Τους ηρω­ι­κούς πιλό­τους και την
Πολε­μι­κή Αερο­πο­ρία. Τα αμυ­ντι­κά συστή­μα­τα του Ισραήλ».

Υπό αυτή την έννοια, η φαντα­σί­ω­ση της ασυ­λί­ας που
παρέ­χε­ται από τον στρα­τό είναι ακό­μη πιο βαθιά στην σιω­νι­στι­κή αρι­στε­ρά παρά
στη δεξιά. Η απά­ντη­ση της δεξιάς στο άγχος της για την ασφά­λεια είναι η
εξό­ντω­ση και η εθνο­κά­θαρ­ση – αυτός είναι ο τελι­κός στό­χος της. 

Αλλά η κεντρο­α­ρι­στε­ρά ενα­πο­θέ­τει την πίστη της σχεδόν
εξ ολο­κλή­ρου στις υπο­τι­θέ­με­νες απε­ριό­ρι­στες δυνα­τό­τη­τες του στρατού. 

Χωρίς αμφι­βο­λία, η εβραϊ­κή κεντρο­α­ρι­στε­ρά στο Ισραήλ
λατρεύ­ει τον στρα­τό πολύ πιο ένθερ­μα από τη δεξιά, η οποία τον αντιμετωπίζει
απλώς ως εργα­λείο για την εκτέ­λε­ση του ορά­μα­τός της για κατα­στρο­φή και
εθνοκάθαρση.

Εμείς οι Ισραη­λι­νοί πρέ­πει να κατα­λά­βου­με – δεν
είμα­στε άτρωτοι. 

Ένας λαός του οποί­ου ολό­κλη­ρη η ύπαρ­ξη εξαρτάται
απο­κλει­στι­κά από τη στρα­τιω­τι­κή ισχύ είναι κατα­δι­κα­σμέ­νος να κατα­λή­ξει στις πιο
σκο­τει­νές γωνιές της κατα­στρο­φής και, τελι­κά, στην ήττα. Αν δεν έχου­με μάθει
αυτό το πιο βασι­κό μάθη­μα από τα τελευ­ταία δύο χρό­νια, πόσο μάλ­λον τα τελευταία
ογδό­ντα, τότε είμα­στε πραγ­μα­τι­κά χαμένοι. 

Όχι λόγω του πυρη­νι­κού προ­γράμ­μα­τος του Ιράν ή της
παλαι­στι­νια­κής αντί­στα­σης, αλλά λόγω της τυφλής, αλα­ζο­νι­κής αλα­ζο­νεί­ας που έχει
κυριεύ­σει ένα ολό­κλη­ρο έθνος.