Αν … ‘είχον στραφεί προς Ανατολάς…΄ - Φαιακία

Αν … ‘είχον στραφεί προς Ανατολάς…΄

Στις παρα­μο­νές του τέλους του Β’
Παγκό­σμιου πολέ­μου στις  δυνά­μεις της γενικής
Δύσης υπήρ­χαν …προ­βλη­μα­τι­σμοί για το ‘τώρα’ και το μετά. 
Στα επι­τε­λι­κά κλι­μά­κια των Ναζί
γινό­νταν όλο και φανε­ρό­τε­ρο, πως η πολι­τι­κή της τελι­κής λύσης και της γενικής
εκκα­θά­ρι­σης θα οδη­γού­σε σύντο­μα την Γερ­μα­νία σε συντριβή.

Κάποιος, κάποιοι έπρε­πε να προλάβουν
τον ημι­πα­ρά­φρο­να από την συνέ­χεια του κατα­στρο­φι­κού για την Γερ­μα­νία πολέμου…
Αυτό σήμαι­νε δύο πράγ­μα­τα: την ανα­τρο­πή του και την ξεχω­ρι­στή συμ­φω­νία με το
αντί­πα­λο στρα­τό­πε­δο… Θα επανέλθουμε… 
Στην Δύση οι Αμε­ρι­κα­νοί είχαν πλέ­ον την
πρω­το­βου­λία. Ανέγ­γι­χτοι ουσια­στι­κά από τις επι­βλα­βείς συνέ­πειες των δύο πολέμων
 έμπαι­ναν στην μάχη ‘ατσα­λά­κω­τοι’ και με
την οικο­νο­μία τους να ανα­κάμ­πτει από την προη­γη­θεί­σα κρίση…

Το επί­ση­μο σκη­νι­κό του αντιφασιστικού
άξο­να παρι­λαμ­βά­νει ως ηγέ­τι­δες δυνά­μεις την Μεγά­λη Βρε­τα­νία, τις ΗΠΑ και την
Ρωσία… 
Το σκη­νι­κό αυτό δεν είναι αδιατάρακτο…
Πλεί­στοι όσοι στην ελευ­θέ­ρα Δύση ανα­γνω­ρί­ζουν πολ­λές …αρε­τές στον Χίτλερ, τον
Μου­σο­λί­νι, τον ναζι­σμό και τον φασι­σμό ενώ δια­βλέ­πουν ως κύριο συστη­μι­κό εχθρό
τον σοσια­λι­σμό, τον κο
μμου­νι­σμό και εξ αυτού την ΕΣΣΔ. Την ίδια ώρα, η
πλειο­ψη­φία των αντι-Χίτλερ Γερ­μα­νών αξιω­μα­τι­κών, ακό­μη και αυτοί, που πήραν
μέρος στην απο­τυ­χη­μέ­νη από­πει­ρα κατά του Φύρερ είναι βαθύ­τα­τα αντικομμουνιστές
και θεω­ρούν ως ιδε­α­τή επι­δί­ω­ξη μετά την ανα­τρο­πή του, την συμ­μα­χία με τις Δυτικές
δυνά­μεις και την από κοι­νού εκστρα­τεία προς …Ανα­το­λάς, δηλα­δή την ΕΣΣΔ.

Δια­πρε­πέ­στε­ροι ανά­με­σά τους οι Χάινριχ
Χίμ­λερ, Καρλ Βολφ, Κλά­ους Στα­ού­φε­μπεργκ… Επα­νει­λημ­μέ­να είχαν μυστι­κές επα­φές με
Δυτι­κούς αξιω­μα­τι­κούς και πολι­τι­κούς. Προς το τέλος σχε­δόν το σύνο­λο των αξιωματικών
της Wermacht
είχε υιο­θε­τή­σει την ιδέα της
ξεχω­ρι­στής συμ­μα­χί­ας με ΗΠΑ και Μ. Βρε­τα­νία σε βάση καθα­ρά αντισοβιετική…

Οι υπο­στη­ρι­χτές αυτού του ‘δημο­κρα­τι­κού’
ορά­μα­τος είχαν σαφή στό­χο την συντρι­βή της πρώ­της χώρας, που προ­έ­κυ­ψε από την
Οκτω­βρια­νή σοσια­λι­στι­κή επα­νά­στα­ση. Το φυσι­κό επα­κό­λου­θο θα ήταν η αποφασιστική
ήττα των ιδε­ών της σοσια­λι­στι­κής ανα­τρο­πής του καπι­τα­λι­σμού από τους εργαζόμενους
όλου του κόσμου και το πισω­γύ­ρι­σμα σε ένα εξό­χως αυταρ­χι­κό καθε­στώς. Οι
εργα­ζό­με­νοι θα μετα­τρέ­πο­νταν σε δου­λο­πά­ροι­κους, που θα παρα­κα­λού­σαν να
νοι­κιά­σουν ή να που­λή­σουν την εργα­τι­κή τους δύνα­μη σε τιμές ορια­κής επιβίωσης…
Σε μία κοι­νω­νία βαρ­βα­ρό­τη­τας, υπέρ­τα­της κατα­στο­λής, πολι­τι­σμι­κής υπαναχώρησης
και από­λυ­του καθο­λι­κού σκοταδισμού…

Αυτά δεν άρε­σαν μόνον στους original Ναζί. Υπήρ­χαν και στην …από δω μεριά
θαυ­μα­στές και υπο­στη­ρι­κτές του φασι­σμού και του ναζι­σμού, καλυμ­μέ­νοι ή
απρο­κά­λυ­πτοι. Ο Τσώρ­τσιλ π.χ. θαύ­μα­ζε τον Μου­σο­λί­νι ενώ ο πρε­σβευ­τής των ΗΠΑ
στο Λον­δί­νο, Τζό­ζεφ Κένε­ντι, πατέ­ρας του μετέ­πει­τα προ­έ­δρου είχε προ­κα­λέ­σει την
οργή του Τσώρ­τσιλ για τις φιλο­γερ­μα­νι­κές του απόψεις.

Παρό­μοιοι σε ιδε­ο­λο­γία ήταν και
ανώ­τα­τοι επι­τε­λείς του Αμε­ρι­κά­νι­κου στρα­τού μετα­ξύ των οποί­ων εξέ­χου­σα θέση
είχε ο Τζώρτζ Πάτ­τον θρύ­λος μετα­ξύ των συμ­μα­χι­κών αξιω­μα­τι­κών, που ανοι­χτά και
συχνά τόνι­ζε την ανά­γκη επί­σπευ­σης της επί­θε­σης των Αμε­ρι­κα­νών προς την
Γερ­μα­νία με στό­χο να προ­λά­βουν την Σοβιε­τι­κή είσο­δο στο Βερο­λί­νο και στην
συνέ­χεια να …στρα­φούν προς Ανατολάς!!! 

Οσο και αν ακού­γε­ται περί­ερ­γο, αντίθετη
ήταν η άπο­ψη του αρχι­στρά­τη­γου Ντουάιτ Αϊζεν­χά­ου­ερ, που πολ­λές φορές
συγκρού­στη­κε και ‘συγκρά­τη­σε’ τον Πάτ­τον. Γνω­ρί­ζο­ντας τον Πάτ­τον πολλοί
ιστο­ρι­κοί ονο­μά­ζουν τον ‘Αϊκ΄ …’μετριο­πα­θή’. 
Ας μην επε­κτα­θού­με σε εικα­σί­ες τί θα
σήμαι­νε η υλο­ποί­η­ση αυτού του σενα­ρί­ου ή άλλων παρα­πλη­σί­ων… Η σημερινή
πολι­τι­κό-κοι­νω­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα στις φιλε­λεύ­θε­ρες δημο­κρα­τί­ες της Δύσης και η
εφιαλ­τι­κή αλλο­τρί­ω­ση των πολι­τών σε αυτές μας επι­τρέ­πει ανα­λο­γι­κές σκέ­ψεις, όχι
και τόσο ασφα­λείς, όμως.

Σημα­σία έχει πώς η εικό­να του Σοβιετικού
στρα­τιώ­τη που κάρ­φω­σε την κόκ­κι­νη σημαία με το σφυ­ρο­δρέ­πα­νο στην καρ­διά του θηρίου,
στο Ράιχ­σταγκ είναι σύμ­βο­λο μίας ανε­πα­νά­λη­πτης, εξαι­ρε­τι­κά δαπα­νη­ρής σε ανθρώπινες
ζωές νίκης των λαών… 
Οσοι μπο­ρούν και θέλουν να ελπίζουν
κρα­τά­νε το χέρι του Σοβιε­τι­κού λοχία Μιχα­ήλ Μίνιν και των συμπο­λε­μι­στών του
ακρι­βώς εκεί­νη την εμβλη­μα­τι­κή στιγμή…

 

  

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted