Αλλη μία …’χρωματιστή επανάταση’;

Για όσους διαθέτουν
μνή­μη, τα δια­δρα­μα­τι­ζό­με­να στην Γεωρ­γία μετά τις εκλο­γές της Κυρια­κής θυμί­ζουν τα
προ 10ετίας στην Ουκρα­νία: την περι­βό­η­τη ‘Πορ­το­κα­λί επα­νά­στα­ση’,. Ένα ωμό
πρα­ξι­κό­πη­μα, που υλο­ποί­η­σαν ακρο­δε­ξιοί, ναζι­στές και μαφιό­ζοι για να ανατρέψουν
τον νόμι­μα εκλεγ­μέ­νο πρό­ε­δρο της χώρας… Για να γίνει η Ουκρα­νία προχωρημένο
προ­γε­φύ­ρω­μα της Δύσης προς την Ρωσία… Και όλα ήταν …νόμι­μα, όμορ­φα και ηθικά…
Γι’ αυτό και ήταν αδια­νό­η­τη η αντί­δρα­ση της Μόσχας, που αντέ­δρα­σε στρατιωτικά
ενώ όφει­λε να υπο­δε­χτεί μετά Βαΐ­ων και κλά­δων την επε­λαύ­νου­σα απελευθερώτρια
Δύση…

Μία παρό­μοια εξέλιξη
στην Γεωρ­γία θα ήταν πολύ χρή­σι­μη για την στρα­τιω­τι­κή περι­κύ­κλω­ση της Ρωσίας…
Για το καλό της δημο­κρα­τί­ας, βεβαί­ως βεβαίως…

Η ΦΑΙΑΚΙΑ προ­τεί­νει το
σχε­τι­κό άρθρο του Ρώσου ανα­λυ­τή Fyodor Lukyanov, αρχι­συ­ντά­κτη της επιθεώρησης:
Russia in Gloabal Affairs, με τίτλο: Είναι έτοι­μη η Γεωρ­γία να υπο­στεί άλλη μια «έγχρω­μη
επα­νά­στα­ση;» Το μετα­φρά­σα­με από τα Αγγλι­κά και το παραθέτουμε. 

Fyodor Lukyanov: Είναι έτοι­μη η Γεωρ­γία να υπο­στεί άλλη μια «έγχρω­μη
επανάσταση;» 

Κάποια πολύ ενδια­φέ­ρο­ντα πράγ­μα­τα αρχί­ζουν να
συμ­βαί­νουν στην Τιφλί­δα. Η κατά­στα­ση είναι γνω­στή από την επο­χή των παλιών
«έγχρω­μων επα­να­στά­σε­ων» των προη­γού­με­νων ετών. Το κυβερ­νών κόμ­μα κηρύσ­σει τη
νίκη στις εκλο­γές, η αντι­πο­λί­τευ­ση, βασι­ζό­με­νη στην ηθι­κή και πολιτική
(του­λά­χι­στον) υπο­στή­ρι­ξη της Δύσης, δεν ανα­γνω­ρί­ζει τα απο­τε­λέ­σμα­τα. Στη
συνέ­χεια, γίνε­ται προ­σπά­θεια ανα­τρο­πής της έκβα­σης μέσω δια­μαρ­τυ­ριών και
πρό­κλη­σης χρή­σης βίας.

Υπάρ­χουν, όπως προ­α­να­φέ­ρα­με, δύο προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την
επι­τυ­χία αυτών των τακτι­κών. Η πρώ­τη είναι οι ενερ­γείς προ­σπά­θειες ενός
εξω­τε­ρι­κού προ­στά­τη που ασκεί με διά­φο­ρους τρό­πους πίε­ση στις αρχές. Η δεύτερη
είναι η αντί­λη­ψη από αυτούς που βρί­σκο­νται στην εξου­σία, ότι αυτός ο προστάτης
είναι τόσο σημα­ντι­κός που είναι επι­κίν­δυ­νο και απα­ρά­δε­κτο να περιπλέκονται
σημα­ντι­κά οι σχέ­σεις μαζί του. 

Εν ολί­γοις, εξαρ­τά­ται από την προ­θυ­μία των εξωτερικών
δυνά­με­ων να εμπλα­κούν σοβα­ρά και από την αίσθη­ση στους κυρί­αρ­χους κύκλους, ότι
μπο­ρούν να αντι­στα­θούν μόνο μέχρι ένα ορι­σμέ­νο σημείο και μετά θα πρέ­πει να
υπο­χω­ρή­σουν. Φυσι­κά, πρό­κει­ται για υπε­ρα­πλού­στευ­ση, αλλά στις μέρες μας,
γενι­κά, δεν υπάρ­χει τιμή στην πολυ­πλο­κό­τη­τα, όλοι προ­τι­μούν μια απλή συνταγή.

Είναι αμφί­βο­λο εάν αυτές οι δύο προ­ϋ­πο­θέ­σεις μπορούν
να εκπλη­ρω­θούν στη Γεωργία.

Η ΕΕ και οι ΗΠΑ επι­κρί­νουν το κυβερ­νών κόμ­μα του
Γεωρ­για­νού Ονεί­ρου και έχουν δεί­ξει βαθιά απο­γο­ή­τευ­ση με την πολι­τι­κή του
κατεύ­θυν­ση. Έχουν ληφθεί συμ­βο­λι­κά μέτρα, όπως οι κυρώ­σεις και η ανα­στο­λή της
εντα­ξια­κής δια­δι­κα­σί­ας στην ΕΕ (η οποία στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν είχε ξεκινήσει).

Στο ευρω­α­τλα­ντι­κό περι­βάλ­λον των μέσων ενη­μέ­ρω­σης, η
γεωρ­για­νή σύγκρου­ση περι­γρά­φε­ται με όρους «φιλο­ρω­σι­κά ενα­ντί­ον φιλοδυτικών»,
που αντα­να­κλά μια αντί­λη­ψη απο­κλει­στι­κά μέσα από το πρί­σμα της γεωπολιτικής
αντι­πα­λό­τη­τας (φυσι­κά, κανείς δεν ενδια­φέ­ρε­ται για την εσω­τε­ρι­κή κατάσταση
πραγ­μά­των στη Γεωργία). 

Καταρ­χήν, οι συν­θή­κες είναι ώρι­μες για να ξεσπάσει
καται­γί­δα. Αλλά είναι γενι­κά σαφές ότι η Δυτι­κή Ευρώ­πη και οι ΗΠΑ έχουν τώρα
πιο σημα­ντι­κά πράγ­μα­τα να κάνουν, για να το θέσω ήπια. Δεν υπάρ­χει πραγματικός
ενθου­σια­σμός, όπως υπήρ­χε στη δεκα­ε­τία του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας
του 2000 σε σχέ­ση με διά­φο­ρες χώρες – στον μετα­σο­βιε­τι­κό χώρο και όχι μόνο. Η
έμπνευ­ση για τη μετα­μόρ­φω­ση του κόσμου με την εξα­γω­γή ενός συνό­λου τεχνι­κών και
συμπε­ρι­φο­ρών έχει εξα­ντλη­θεί. Χωρίς έμπνευ­ση, αυτά τα πολύ­πλο­κα πράγ­μα­τα δεν
λειτουργούν.

Όσον αφο­ρά τη θέση της γεωρ­για­νής κυβέρ­νη­σης, δεν
υπάρ­χει φόβος για τους εταί­ρους της που θα την ανά­γκα­ζε να χαλι­να­γω­γή­σει τις δικές
της προ­θέ­σεις. Η πολι­τι­κή της Τιφλί­δας μετά το 2022 ένα­ντι της Δύσης δεν είναι
μόνο ανε­ξάρ­τη­τη, αλλά από ορι­σμέ­νες από­ψεις αρκε­τά τολ­μη­ρή. Ο
δισε­κα­τομ­μυ­ριού­χος Bidzina Ivanishvili και οι συνερ­γά­τες του φαί­νε­ται να
κατα­λα­βαί­νουν ότι η Δύση δεν έχει μόνο δια­φο­ρε­τι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες, αλλά και
κάπως δια­φο­ρε­τι­κές επιλογές.

Το Γεωρ­για­νό Όνει­ρο είναι βέβαιο ότι η πλειο­ψη­φία του
πλη­θυ­σμού, που δεν είναι τόσο φωνα­κλά­δες όσο οι φιλο­δυ­τι­κοί υπο­στη­ρι­κτές της
αντι­πο­λί­τευ­σης, το υπο­στη­ρί­ζει πραγ­μα­τι­κά. Στη Γεωρ­γία, σε αντί­θε­ση με
ορι­σμέ­νες άλλες χώρες της πρώ­ην ΕΣΣΔ, υπάρ­χει πολι­τι­κός αντα­γω­νι­σμός, αν και
φυσι­κά, όπως παντού, οι αρχές έχουν πάντα το προβάδισμα.

Η ουσία είναι ότι μια προ­σπά­θεια δυνα­μι­κής αναθεώρησης
είναι δυνα­τή, ειδι­κά από τη στιγ­μή που ο νυν πρό­ε­δρος εξα­κο­λου­θεί να είναι
μέρος της αντι­πο­λί­τευ­σης. Ωστό­σο, οι συν­θή­κες επι­τυ­χί­ας δεν είναι πολύ
ευνοϊ­κές. Στη ζωή, όμως, όπως έλε­γαν στην ΕΣΣΔ, πάντα υπάρ­χει χώρος για ένα
θαύμα.