Γεωπολιτικές ανακατατάξεις …

Η παρου­σία στο προ­ε­δρι­κό τιμό­νι ενός ακραία
φιλε­λεύ­θε­ρου, ρατσι­στή ημι­πα­ρά­φρο­να συν­δυά­στη­κε με την όξυν­ση της κρατικής
φυλε­τι­κής τρο­μο­κρα­τί­ας, την επι­δεί­νω­ση του βιο­τι­κού επι­πέ­δου των κατώτερων
στρω­μά­των, την συλ­λο­γι­κή ανα­σφά­λεια… Είναι σαφές, πως οι πανη­γυ­ρι­σμοί εκφράζουν
αυτό το αίσθη­μα απαλλαγής… 

Ο Τραμπ “ηττή­θη­κε”, ο Τρα­μπι­σμός παρα­μέ­νει… Ολος ο ακροδεξιός
συρ­φε­τός, που τα τελευ­ταία χρό­νια γνώ­ρι­σε μεγά­λη άνθι­ση σε πλά­τος και σε βάθος είναι
εδώ… Ορι­σμέ­νες από αυτές τις οργα­νώ­σεις κάνουν…την Κου Κλουξ Κλαν να μοιά­ζει …κεντρο­α­ρι­στε­ρή…
Ακο­νί­ζουν τα μαχαί­ρια τους και ετοι­μά­ζο­νται για σύγκρου­ση… Ισως, για πρώ­τη φορά,
φαί­νε­ται πως και η άλλη πλευ­ρά δεν ετοι­μά­ζε­ται στο πνεύ­μα του …σφά­ξε με αγά
μου ν’ αγιά­σω…

Από την άλλη, ο Μπάϊ­ντεν είναι μία πολι­τι­κά γνω­στή προσωπικότητα,
που μετα­πη­δώ­ντας από τον προ­ε­κλο­γι­κό αγώ­να στα προ­ε­δρι­κά ηνία, ασφα­λώς και θα
συντη­ρη­τι­κο­ποι­η­θεί πολύ περισ­σό­τε­ρο. Ακό­μη και οι δια­κη­ρύ­ξεις του για αναλογική
φορο­λο­γία, κοι­νω­νι­κή διεύ­ρυν­ση του συστή­μα­τος υγεί­ας και παρο­χές κρατικής
παι­δεί­ας περισ­σό­τε­ρο προ­σπε­λά­σι­μης στους πολ­λούς παρα­μέ­νουν τα μεγά­λα ερωτηματικά
ως προς την υλο­ποί­η­σή τους… Είναι λογι­κό, η προ­ε­δρι­κή του θητεία να είναι ακόμη
συμ­βι­βα­στι­κό­τε­ρη από την ίδια την επι­λο­γή του για την υποψηφιότητα…

Στην χώρα μας, η εκλο­γή Μπάϊ­ντεν δημιούρ­γη­σε κλί­μα ευφο­ρί­ας σε
κυβέρ­νη­ση και αντι­πο­λί­τευ­ση, μεί­ζο­να και ελάσ­σο­να. Οι μέχρι πρό­τι­νος, δηλαδή
προ­ε­κλο­γι­κές, “φιλ­λε­λη­νι­κές” και “αντιερ­ντο­γκα­νι­κές” θέσεις και δηλώ­σεις του
νέου προ­έ­δρου δημιουρ­γούν αίσθη­μα ανα­κού­φι­σης και ελπί­δας στην πολι­τι­κή ελίτ
του τόπου. Οι του ΣΥΡΙΖΑ νοσταλ­γούν την εξαι­ρε­τι­κά φιλι­κή στά­ση των δημοκρατικών
προς αυτούς στην περί­ο­δο Ομπά­μα (και Μπάϊ­ντεν) ενώ οι κυβερ­νώ­ντες προσβλέπουν
στην προ­στα­σία του ένα­ντι της Τουρ­κι­κής επιθετικότητας…

Η λογι­κή αυτή μας επα­να­φέ­ρει στην μνή­μη την επέν­δυ­ση ελπίδων,
που γίνο­νταν σε Ελλά­δα και Κύπρο από το 1974 και μετά, κάθε παραμονή
Αμε­ρι­κά­νι­κων εκλο­γών. Συστη­μα­τι­κά δια­ψευ­δό­με­νων από την επο­μέ­νη… Από εποχής
Κάρτερ… 

Εχο­ντας υπό­ψη, τα γεω­πο­λι­τι­κά δεδο­μέ­να της επο­χής μας και τις μέχρι
τώρα θέσεις για την εξω­τε­ρι­κή πολι­τι­κή των δημο­κρα­τι­κών και ειδι­κό­τε­ρα του ίδιου
του Μπάϊ­ντεν, θα πρέ­πει να φαντα­στού­με ένα αρκε­τά δια­φο­ρε­τι­κό σκη­νι­κό από
εκεί­νο του Τραμπ. Οι ΗΠΑ, την επο­χή του, βίω­σαν την μεγα­λύ­τε­ρη εσω­στρέ­φεια, τυπικά
“ασύμ­βα­τη” προς την φυσι­κή επε­κτα­σι­μό­τη­τα του Ιμπε­ρια­λι­σμού… Ζήσα­με την σταδιακή
στρα­τιω­τι­κή απε­μπλο­κή των ΗΠΑ από το Αφγα­νι­στάν, το Ιράκ, την Συρία και την
Λιβύη. Οι Αμε­ρι­κα­νο-Ρωσι­κές και οι Αμε­ρι­κα­νο-Κινε­ζι­κές σχέ­σεις δεν πέρα­σαν περίοδο
ερώ­των, χωρίς όμως ιδιαί­τε­ρες και επι­κίν­δυ­νες οξύ­τη­τες. Τόσο οι άμε­σες όσο και
οι έμμε­σες (μέσω τρί­των χωρών και περιο­χών) δια­κρα­τι­κές σχέ­σεις κυμάν­θη­καν σε …λογι­κά
επί­πε­δα. Ο ανα­χω­ρη­τι­σμός των ΗΠΑ από σημα­ντι­κές περιο­χές της εγγύς και της Μέσης
Ανα­το­λής έγι­νε σημαία για τον Τραμπ, ο οποί­ος εκτό­νω­νε την επι­θε­τι­κό­τη­τά του σε
ολό­κλη­ρη την Λατι­νι­κή Αμε­ρι­κή με αιχ­μές την Κού­βα, Βενε­ζου­έ­λα, Βολι­βία, Βραζιλία
και Αργε­ντι­νή… Την Λατι­νι­κή Αμε­ρι­κή, ο Τραμπ την αντι­λαμ­βά­νο­νταν ως αυλή του σπιτιού
του… 

Αντί­θε­τα, οι Δημο­κρα­τι­κοί θεω­ρούν την Μέση Ανα­το­λή ως ζωτι­κό τους
χώρο… Δικές τους δημιουρ­γί­ες είναι οι σταυ­ρο­φο­ρια­κής έμπνευ­σης Αρα­βι­κές “ανοί­ξεις”,
ενώ η Συρία υπήρ­ξε προ­σφι­λέ­στα­τος χώρος άμε­σης και έμμε­σης στρατιωτικής
παρέμ­βα­σης για …την απο­κα­τά­στα­ση της δημο­κρα­τί­ας. Ωρι­μα τέκνα αυτής της πολιτικής
είναι ο ISIS και οι απα­ντα­χού ντζιχαντιστές
και ισλα­μο­φα­σί­στες, των οποί­ων οι ΗΠΑ υπήρ­ξαν κρυ­φοί αλλά πλου­σιο­πά­ρο­χοι υποστηρικτές,
του­λά­χι­στον μέχρι του σημεί­ου, που οι τελευ­ταί­οι αυτο­νο­μή­θη­καν (εν μέρει)… Αλλά
και τα γει­το­νι­κά μας Βαλ­κά­νια έχουν ανοι­χτά ζητή­μα­τα, που οι Δημοκρατικοί
ενδια­φέ­ρο­νται πολύ περισ­σό­τε­ρο για την άμε­ση επί­λυ­σή τους (διά­βα­ζε Κόσ­σο­βο, ένταξη
Σερ­βί­ας, Αλβα­νί­ας και Β.Μακεδονίας στην ΕΕ). Φαί­νε­ται, πως θα είναι φυσι­κή η
επι­δί­ω­ξή τους για γενι­κή ΝΑΤΟ­ποί­η­ση της περιο­χής με τον αυστη­ρό­τε­ρο δυνατό
απο­κλει­σμό της Ρωσί­ας και της Κίνας σε γεω­στρα­τη­γι­κό σε γεω­πο­λι­τι­κό επίπεδο…

Σε ένα τέτοιο κλί­μα, ο ρόλος της Ελλά­δας ασφα­λώς αναβαθμίζεται
αλλά το ίδιο και περισ­σό­τε­ρο ισχύ­ει για τον ρόλο της Τουρ­κί­ας… Μία ειρηνική,
λοι­πόν επί­λυ­ση των Ελλη­νο­τουρ­κι­κών αντι­θέ­σε­ων με …αμοι­βαίο όφε­λος (αυτό διακηρύσσει
και ο Ερντο­γκάν) θα βρε­θεί ψηλά στην λίστα των προ­τε­ραιο­τή­των της Αμερικάνικης
εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής… Ο,τι δηλα­δή συμ­βαί­νει δια­χρο­νι­κά, του­λά­χι­στον τα τελευταία
80 χρό­νια με μικρο­δια­κυ­μάν­σεις που δεν ανα­τρέ­πουν αυτό το κλί­μα… Διαχρονικές
ενδεί­ξεις η στά­ση των ΗΠΑ στα γεγο­νό­τα στην Κων/πολη το 55, στην Κύπρο, στα Ιμια
κ.λ.π.

Ισως, μάλι­στα, στην παρού­σα φάση, η ισχυ­ρή Τουρ­κία στο μαλακό
υπο­γά­στριο της Ρωσί­ας, με κομ­βι­κή τοπο­θέ­τη­ση στην Κινέ­ζι­κη δια­δρο­μή προς την
Ευρώ­πη αλλά και ως επο­πτεύ­ου­σα δύνα­μη στην Συρία, Ιράκ, Ιράν, Λιβύη, Σουδάν,
Σομα­λία κ.λ.π. να επι­βάλ­λει “φιλι­κό­τε­ρη” προ­σέγ­γι­σή της Τουρ­κί­ας από την υπεραντλαντική
δύναμη…

Ιδω­μεν…