To ΔΝΤ στην πόρτα της Γαλλίας - Φαιακία

To ΔΝΤ στην πόρτα της Γαλλίας

Ο Φραν­σουά Μπαϊ­ρού, λίγο πριν την παραί­τη­σή του
υπο­χρε­ώ­θη­κε να πει την μεγά­λη αλή­θεια…
Το Διε­θνές Νομι­σμα­τι­κό Ταμείο μας περιμένει
στην γωνία
.

Λίγες μέρες πριν το είχε μισο­πα­ρα­δε­χτεί ο υπουρ­γός οικο­νο­μι­κών Ερίκ Λομπάρντ. Η μεγά­λη, λοι­πόν καπι­τα­λι­στι­κή μητρό­πο­λη έτοι­μη να
σκύ­ψει το κεφά­λι στην γκι­λο­τί­να του φιλε­λεύ­θε­ρου καπι­τα­λι­σμού… Αυτού, που ‘άνθι­σε’
στην γηραιά Ήπει­ρο από την 10ετία του 70. Πρώ­τα στην Μεγά­λη Βρε­τα­νία, μετά στην
Γερ­μα­νία ύστε­ρα στην Γαλ­λία και όλες τις λιγό­τε­ρο οικο­νο­μι­κά ισχυ­ρές χώρες…

Σε ΚΑΜΙΑ χώρα το μοντέ­λο της ασύ­δο­της ιδιωτικής
κερ­δο­σκο­πί­ας δεν έφε­ρε βελ­τί­ω­ση στις παρα­μέ­τρους, που συγκρο­τούν την κοινωνική
καθη­με­ρι­νό­τη­τα (Υγεία, Παι­δεία, μισθοί, συντά­ξεις κ.λ.π.). Αντί­θε­τα, μόνον θεαματικές
υπο­χω­ρή­σεις σημειώ­θη­καν στα εργα­σια­κά δικαιώ­μα­τα και στους βασι­κούς δείκτες
ποιό­τη­τας ζωής…

Δεν μπο­ρεί, όμως να παρα­βλέ­ψει κανείς τον
προ­πα­γαν­δι­στι­κό θρί­αμ­βο του συστή­μα­τος. Με την ενερ­γο­ποί­η­ση του ‘πυρη­νι­κού’ του
εξο­πλι­σμού (τηλε­ό­ρα­ση και ΜΜΕ γενι­κό­τε­ρα, μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης) κατά­φε­ρε να
βγά­ζει στα­θε­ρά το μαύ­ρο άσπρο. 
Βάφτι­σε ‘εκσυγ­χρο­νι­σμό’ κάθε περι­κο­πή κοινωνικού
κεκτη­μέ­νου. Ονό­μα­σε την εργα­σία απα­σχό­λη­ση. Ακύ­ρω­σε τις εργα­τι­κές κατακτήσεις,
μετα­τρέ­πο­ντας το εργα­τι­κό δυνα­μι­κό σε ‘μάζα’ επι­δε­κτι­κή ευπλασίας…
Ιδιω­τι­κο­ποί­η­σε κάθε είδους κοι­νω­νι­κή υπη­ρε­σία και αγαθό…

Εκμε­ταλ­λεύ­τη­κε στο έπα­κρο την κατάρ­ρευ­ση του ‘σοσια­λι­στι­κού’
μπλοκ αξιο­ποιώ­ντας και διο­γκώ­νο­ντας κάθε είδους αντι­κομ­μου­νι­στι­κή υστερία…
Εφτα­σε να εξι­σώ­σει την κομ­μου­νι­στι­κή ιδε­ο­λο­γία με τον φασι­στι­κό δηλητήριο
μετα­τρέ­πο­ντας τους λαούς σε άβου­λα πλή­θη χωρίς έμπνευ­ση κοι­νω­νι­κής αλλαγής.

Δεν κατά­φε­ρε, όμως να συγκα­λύ­ψει ή να δια­σκε­δά­σει τα
δομι­κά αδιέ­ξο­δα του ίδιου του καπι­τα­λι­σμού, εγγε­νή στη υπε­ρεκ­με­ταλ­λευ­τι­κή του
φύση. Μέσα από το τεχνη­τό παρά­δει­σο ψεύ­τι­κων εικό­νων ξεπή­δη­σαν τα θεμε­λια­κά στοι­χεία της κρί­σης του, που οδή­γη­σαν μεγά­λους οικο­νο­μι­κο-χρη­μα­τι­κούς σχη­μα­τι­σμούς σε συντριβή
και κατάρρευση… 
Δυστυ­χώς, οι κρί­σεις αυτές του καπι­τα­λι­σμού γυρί­ζουν στις πλάτες
των λαών, που καλού­νται να βγά­λουν τα κάστα­να από την φωτιά… Εκτός και η ταξική
συνει­δη­το­ποί­η­σή τους οδη­γή­σει σε αγώ­νες αλλα­γών και ανα­τρο­πών. Κάτι, που δεν συμβαίνει
στα τέλη του 20
ου και στις αρχές του 21ου αιώ­να, που
βιώνουμε…

Η Γαλ­λία λοι­πόν, είναι ο πρώ­τος ‘γίγα­ντας’ που
απει­λεί­ται από τον σημα­ντι­κό­τε­ρο μηχα­νι­σμό πει­θαρ­χι­κού ελέγ­χου και τιμω­ρί­ας, το
ΔΝΤ, που θα φέρει ασύλ­λη­πτες περι­κο­πές στις κοι­νω­νι­κές παρα­μέ­τρους του
προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού της χώρας.

Η κρί­ση αυτή, που σοβεί για 10ετίες τώρα έχει καταρρακώσει
το κύρος της αστι­κής δημο­κρα­τί­ας, διο­γκώ­νο­ντας την ακρο­δε­ξιά σε υψη­λό­τα­τα και
φυσι­κά βαθύ­τα­τα ανη­συ­χη­τι­κά ποσοστά. 

Ξενο­φο­βία, ρατσι­σμός, επιθετικότητα,
εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα, ενδο­σχο­λι­κή βία, οδη­γι­κό θρά­σος, άρνη­ση αξιών, στεί­ρα και
ανι­στό­ρη­τη προ­γο­νο­πλη­ξία, θρη­σκευ­τι­κά μίση και πάθη συγκρο­τούν την
καθη­με­ρι­νό­τη­τα της ‘ελεύ­θε­ρης’ Δύσης και της Γαλ­λί­ας ειδικότερα.

Η στέ­ρη­ση των κλο­πι­μαί­ων από τις Αφρι­κα­νι­κές πρώην
αποι­κί­ες, αφαί­ρε­σε από την αλλα­ζό­να μητρό­πο­λη το ανα­γκαίο ‘λίπος’, που εξασφάλιζε
την καλο­λα­δο­μέ­νη λει­τουρ­γία της καπι­τα­λι­στι­κής μηχανής… 

Προη­γού­με­νοι ηγέ­τες (Σιράκ, Ζισκάρ Ντ’ Εσταίν, Μιτεράν,
Ολάντ) βαθείς γνώ­στες της Αφρι­κά­νι­κης ληστεί­ας προ­έ­βλε­ψαν την κατάρ­ρευ­ση του
γίγαντα… 

Η κρί­ση ξέσπα­σε στα χέρια του Μανού. Χέρια βαμ­μέ­να και
με το αίμα των κίτρι­νων γιλέ­κων… Νέο πρω­θυ­πουρ­γό για την 5
η κατά
σει­ρά κυβέρ­νη­ση ψάχνει ο ναπο­λε­ο­ντί­σκος, την ώρα, που καλεί σε Ευρωπαϊκή
παν­στρα­τιά ενα­ντί­ον της Ρωσίας.

Ετοι­μά­ζει πρω­θυ­πουρ­γούς ο ένοι­κος των Ανα­κτό­ρων των
Ηλυ­σί­ων… Σίγου­ρα, όμως θα σκέ­φτε­ται στο βάθος και το άρθρο 16 του συντάγματος…
Αυτό, που προ­βλέ­πει (όλα τα προ­βλέ­πει η αστι­κή δημο­κρα­τία), πως σε πολύ
έκτα­κτες συν­θή­κες ο πρό­ε­δρος μπο­ρεί να ανα­λά­βει το σύνο­λο των εκτε­λε­στι­κών εξουσιών
παρα­κάμ­πτο­ντας τον ρόλο του κοινοβουλίου… 

Δεν είναι και πολύ εύκολο… 

   

 

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted