Η δική μας Γαλλία!

Μας το έστει­λε μεταφρασμένο…Το έχου­με παρου­σιά­σει σε
παλιό­τε­ρο αφιέ­ρω­μα της ΦΑΙΑΚΙΑΣ στο Jean Ferrat (art page). Σήμε­ρα, όμως είναι πράγ­μα­τι επί­και­ρο, όπως παρα­τη­ρεί και ο
Γιώρ­γος στο συνο­δευ­τι­κό του σημεί­ω­μα: H δική μας Γαλ­λία είναι εκεί­νη του
Aragon και της Κομ­μού­νας που τρα­γου­δά ο Jean Farrrat κι όχι το τσίρ­κου­λο που
είδα­με χτες…

Παρα­θέ­του­με τους στί­χους και το τραγούδι.

Από πεδιά­δες μέχρι δάση, από κοι­λά­δες σε λόφους

Από την άνοι­ξη που θα γεν­νη­θεί μέχρι τις νεκρές εποχές
σας

Από αυτά που έζη­σα σε αυτά που φαντάζομαι

Δεν θα τελειώ­σω να γρά­ψω το τρα­γού­δι σου

Η Γαλ­λία μου

Στον υπέ­ρο­χο καλο­και­ρι­νό ήλιο που καμπυ­λώ­νει την
Προβηγκία

Από τις Garnets 
της Βρε­τά­νης μέχρι τα ρεί­κια του Ardèche

Κάτι στον αέρα έχει αυτή τη διαφάνεια

Και αυτή η γεύ­ση ευτυ­χί­ας που στε­γνώ­νει τα χεί­λη μου

Η Γαλ­λία μου

Αυτός ο αέρας ελευ­θε­ρί­ας πέρα από τα σύνορα

Σε ξένους λαούς που είχαν  ζαλίστηκαν

Και των οποίων 
το κύρος σφε­τε­ρί­ζε­τε σήμερα

Αντα­πο­κρί­νε­ται πάντα 
στο όνο­μα του Ροβεσπιέρου

Η Γαλ­λία μου

Αυτη του γέρου Ούγκο που βρο­ντο­φώ­να­ζει από την εξορία
του

Των Πεντά­χρο­νων 
παι­διων  που εργά­ζο­νταν στα
ορυχεία

Αυτή που έφτια­ξε τα εργο­στά­σιά σας  με τα χέρια της

Αυτή που είπε ο κύριος Τιέρς ότι  πρέ­πει να πυροβοληθεί

Η Γαλ­λία μου

Που ο Πικά­σο κρα­τά τον κόσμο στην άκρη  της παλέ­τας του

Από τα χεί­λη του Éluard πετούν τα περιστέρια

Δεν τελειώ­νουν ποτε οι καλ­λι­τέ­χνες προ­φή­τες της 

Να πω ότι ήρθε η ώρα να υπο­κύ­ψει η δυστυχία 

Η Γαλ­λία μου

Οι φωνές τους πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται μέχρι να γίνουν ένα

Εκεί­νη που
πάντα πλη­ρώ­νει για τα εγκλή­μα­τά σας ,και 
τα λάθη σας

Γεμί­ζο­ντας την ιστο­ρία και τους κοι­νούς  τάφους της

Μακά­ρι να τρα­γου­δώ για πάντα εκεί­νη των εργατών

Η Γαλ­λία μου

Εκεί­νη που δεν δια­θέ­τει σε χρυ­σό παρά τις άγρυπνες
νύχτες της

Για τον επί­μο­νο αγώ­να αυτής της καθημερινότητας

Από την εφη­με­ρί­δα που που­λά­με Κυρια­κή πρωί

Στην αφί­σα που κολ­λά­με στον τοί­χο την επό­με­νη μέρα

Η Γαλ­λία μου

Ma France