Η Γαλλία στον …δρόμο της Ελλάδας

Ο τίτλος μοιά­ζει χιου­μο­ρι­στι­κός αλλά στην ουσία
περιέ­χει μεγά­λη δόση αλήθειας… 

Βέβαια, στην Γαλ­λία, ο δρό­μος των ιδιωτικοποιήσεων,
των περιο­ρι­σμών των δικαιω­μά­των των εργα­ζο­μέ­νων και των αμοι­βών μισθω­τών και
συντα­ξιού­χων έχει ξεκι­νή­σει πιο παλιά… Πάει να κλεί­σει περί­που δύο γεμάτες
δεκα­ε­τί­ες με την συμ­βο­λή συντη­ρη­τι­κών και ‘αρι­στε­ράς’, που ιδιαί­τε­ρα τα χρόνια
Ολάντ άνοι­ξε …και­νούρ­γιους δρό­μους προς τον φιλε­λευ­θε­ρι­σμό. Όμως στην δεκαετία
των μνη­μο­νί­ων και με έμφα­ση στην τελευ­ταία τετρα­ε­τία της πολυ­χρο­νε­μέ­νης μας κυβέρνησης
πορευ­τή­κα­με στις μεγά­λες λεω­φό­ρους του ‘εκσυγ­χρο­νι­σμού’ με βήμα ταχύ… Σήμερα,
σε βασι­κούς τομείς της ποιό­τη­τας ζωής, όπως οι μετα­φο­ρές, η υγεία και η παιδεία
δεν είναι υπερ­βο­λή να ανα­γνω­ρί­σου­με την δική μας πρωτοπορία… 

Πρα­κτι­κά, λοι­πόν η Γαλ­λία, που υπήρ­ξε υπό­δειγ­μα καπιταλιστικής
μητρό­πο­λης με εξαι­ρε­τι­κά ισχυ­ρό, σύγ­χρο­νο και απο­δο­τι­κό δημό­σιο τομέα, σήμερα
παρα­παί­ει σε όλους του βασι­κούς τομείς.

Ο πανί­σχυ­ρος Γαλ­λι­κός κρα­τι­κός οργανισμός
σιδη­ρο­δρό­μων, ο SNCF
υπό­δειγ­μα τεχνι­κών νεω­τε­ρι­σμών, υψηλής
ποιό­τη­τας και ακρί­βειας οδη­γεί­ται στην ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση μέσω πολ­λα­πλών διασπάσεων
και καταρ­γή­σε­ων εργα­σια­κών κεκτημένων… 

Στον τομέα της επι­κοι­νω­νί­ας είχε
προη­γη­θεί ο Γαλ­λι­κός οργα­νι­σμός τηλε­πι­κοι­νω­νιών… Κυριο­λε­κτι­κά πρότυπο
νεω­τε­ρι­σμών, με λει­τουρ­γι­κό το σύστη­μα Minitel, πρό­δρο­μο κατά κάποιο τρό­πο του δια­δι­κτύ­ου, οδηγήθηκε
βίαια στην ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση, που επέ­φε­ρε τερά­στιο αριθ­μό απο­λύ­σε­ων και παράλληλα
εξω­φρε­νι­κά μακά­βριο απο­λο­γι­σμό αυτο­κτο­νιών εργαζομένων… 

Στην υγεία, μάλ­λον μας περ­νά­νε αφού στις δύο
τελευ­ταί­ες δεκα­ε­τί­ες τα ρεκόρ τους είναι συγκλο­νι­στι­κά… Το 1/3 των νοσηλευτών
έχει απο­χω­ρή­σει ενώ έχουν καταρ­γη­θεί 80 χιλιά­δες νοση­λευ­τι­κές κλί­νες… Αισιοδοξούμε,
όμως στην συμ­βο­λή του Θάνου, που προ­σπα­θεί νυχθη­με­ρόν να καλύ­ψει το κενό… Ο ιδιωτικός
τομέ­ας βρί­σκε­ται ήδη ante
portas προ του ΕΣΥ με σκο­πό την …εξυ­γί­αν­σή του, βεβαίως,
βεβαίως… 

Στην παι­δεία, όμως τους τρώ­με σαφώς σε ποσο­στά κενών
διδα­κτι­κών θέσε­ων… Πρέ­πει, όμως να ανα­γνω­ρί­σου­με την φιλό­τι­μη προ­σπά­θεια του
Μανού, για τον υπο­βι­βα­σμό της δημό­σιας Εκπαί­δευ­σης της Γαλ­λί­ας, που πριν μερικά
χρό­νια διέ­θε­τε πολ­λές παρα­δειγ­μα­τι­κές αρετές…

Πλάι σε αυτό το θλι­βε­ρό απο­λο­γι­σμό κοινωνικής
απο­σά­θρω­σης, που προ­ω­θεί με πάθος ο φιλε­λευ­θε­ρι­σμός μπο­ρού­με να αντιπαραθέσουμε
την μαζι­κή ενερ­γο­ποί­η­ση των Γάλ­λων εργα­ζό­με­νων. Οι δρό­μοι της Γαλ­λί­ας θυμί­ζουν άλλες
επο­χές σε συμ­με­το­χή δια­δη­λω­τών… Το ίδιο, βέβαια, και οι κατα­σταλ­τι­κοί μηχανισμοί
του κρά­τους, που επι­χει­ρούν να προ­λά­βουν την εξέ­λι­ξη του κινή­μα­τος σε ‘κίτρι­να
γιλέκα’.

Δίκαιη η ανη­συ­χία του συστή­μα­τος, αφού μεγά­λο μέρος
των εργα­ζό­με­νων, με την παρό­τρυν­ση πιο συντη­ρη­τι­κών εργα­τι­κών ομοσπονδιών,
υπο­γρά­φουν συμ­βά­σεις με μισθούς πιο χαμη­λούς από τον κατώ­τε­ρο εθνι­κό μισθό… Ο
φόβος, λοι­πόν είναι μήπως ξεσπά­σει συμπυ­κνω­μέ­νη η λαϊ­κή οργή, που στην Γαλλία
έχει κατα­γε­γραμ­μέ­νο ιστο­ρι­κά παρελθόν… 

Στα θετι­κά στοι­χεία, που χαρα­κτη­ρί­ζουν την παρούσα
φάση του εργα­τι­κού  κινή­μα­τος είναι η
ταυ­τό­χρο­νη ισχυ­ρή κοι­νο­βου­λευ­τι­κή αλλά και κινη­μα­τι­κή ενερ­γο­ποί­η­ση της ριζοσπαστικής
αριστεράς.

Προ­σβλέ­που­με, αισιοδοξώντας…