ΔΟΓΜΑΤΑ ΠΟΛΕΜΟΥ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑΣ

Δ Ο Γ Μ Α Τ Α     Π Ο Λ Ε Μ Ο Υ     Α Υ Τ Ο Α Μ Υ Ν Α Σ

(Παλαιά – Σύγ­χρο­να – Μελλοντικά;)

Δόγ­μα 1: ΔΙΚΑΙΩΜΑ

 ‘Οταν μας επιτίθενται

‘Εχου­με δικαί­ω­μα αυτοάμυνας

Διε­θνώς αναγνωρισμένο 

Από Θεό δοσμένο

 Δόγ­μα 2: ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ

 Το δικαί­ω­μά μας αυτοάμυνας

Κατά τρο­μο­κρα­τών και άλλων εχθρών

Δεν έχει όρια

Γίνε­ται δικαί­ω­μα επίθεσης

Δόγ­μα 3: ΑΝΤΙΠΟΙΝΑ

 Παλαιά Δια­θή­κη: “Οδό­ντα αντί οδόντος”

Σύγ­χρο­νη Δια­θή­κη: “31+ οδό­ντας αντί οδόντος”

Δόγ­μα 4: ΠΡΟΛΗΨΗ

Οι άμα­χοι πριν γίνουν τρομοκράτες

Στο­χεύ­ο­νται βομ­βαρ­δί­ζο­νται πυροβολούνται

‘Οπου κι αν βρίσκονται

(προ­λη­πτι­κή αυτοάμυνα)

Δόγ­μα 5: ΕΧΘΡΟΙ

Οι γριές οι γέροι οι γυναί­κες τα παι­διά των εχθρών μας

Εχθροί μας

 Μπο­ρεί και τρομοκράτες

Δόγ­μα 6: ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ

 Οι λαοί όπου ζουν τρομοκράτες

Τιμω­ρού­νται συλλογικά

Με βομ­βαρ­δι­σμούς κατε­δα­φί­σεις αποκλεισμούς

Στε­ρή­σεις διωγ­μούς εκτοπίσεις 

Δόγ­μα 7: ΠΟΛΕΜΟΣ

 Στον πόλε­μο (αμυ­ντι­κο-επι­θε­τι­κό)

‘Ολες οι μέθο­δοι και τα μέσα

Είναι θεμι­τά

Είχα­με “καλούς δασκάλους”

Έχου­με “πολύ­τι­μους συμβούλους”

Δόγ­μΑ 8: ΑΠΩΛΕΙΕΣ

 Τα “θύμα­τα πολέμου”

Οι “εκα­τόμ­βες”

Η “ανθρω­πι­στι­κή κρίση”

Η “ολι­κή καταστροφή”

Είναι μόνο παρά­πλευ­ρες απώλειες 

Δόγ­μα 9: ΤΡΑΓΩΔΙΑ

‘Αμα­χοι νεκροί τραυ­μα­τί­ες ανάπηροι

Ορφα­νά χήρες των εχθρών

Είναι τρα­γι­κό

Οι εχθροί ευθύνονται 

Εμείς αμυ­νό­μα­στε

Δόγ­μα 10: ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

 Τρο­μο­κρά­τες είναι

‘Ατο­μα ομά­δες κινή­μα­τα οργανισμοί

‘Οχι τα επί­ση­μα κράτη

Δόγ­μα 11: ΨΕΥΔΟΝΟΜΑ

 Επα­να­στά­τες αγω­νι­στές ελευ­θε­ρί­ας αυτοκαλούνται

Είναι όμως τρο­μο­κρά­τες δεν είναι στρατιώτες

Οι στρα­τιώ­τες δεν είναι τρομοκράτες

Δόγ­μα 12: ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ

 “Εγκλή­μα­τα πολέμου”;

“Εγκλή­μα­τα κατά της ανθρωπότητας”;

“Γενο­κτο­νία”:

Υπάρ­χει δικα­στή­ριο να μας δικάσει;

Δόγ­μα 13: ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Δεν την φοβόμαστε

Η απο­νο­μή της είναι προ­νό­μιο των νικητών

Αυτό διδά­σκει η Ιστορία

Δόγ­μα 14: ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΠΛΕΥΡΑ

‘Οσοι μας (υπο)στηρίζουν

Είναι στη δεξιά (σωστή) πλευ­ρά της Ιστορίας

Δόγ­μα 15: ΦΙΛΟΙ

Αυτοί που δεν είναι φίλοι μας

Είναι φίλοι των εχθρών μας

Δόγ­μα 16: ΟΠΛΑ

Κι αν μας λεί­ψουν όπλα πυρομαχικά

(αφού τα χρη­σι­μο­ποιού­με αφει­δώς και αδακρίτως)

 Να’ ναι καλά οι φίλοι και σύμμαχοί
μας 

Που μας τα προ­μη­θεύ­ουν (χωρίς δεύ­τε­ρη σκέψη)

Δόγ­μα 17: ΠΙΣΤΕΥΩ

 Κοι­νή γνώ­μη δια­μαρ­τυ­ρί­ες διαδηλώσεις

Εκκλή­σεις συστά­σεις διε­θνής κατα­κραυ­γή απειλές

Μας αφή­νουν αδιάφορους

Τις γρά­φου­με στα (α…..) άρβυ­λά μας

Θεω­ρία και πρά­ξη το πιστεύω μας

Αυτο­ά­μυ­να – Επί­θε­ση -Νίκη

 Δόγ­μα 18: ΕΧΘΡΩΝ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

 Πολε­μι­κή βοή­θεια στους εχθρούς μας; 

Πολε­μι­κή συμπαράσταση;

Είναι λόγια του αέρα

‘Ολοι κοι­τά­νε το “εθνι­κό“ (ή προ­σω­πι­κό τους) συμφέρον

Αν οι εχθροί μας μένουν αβο­ή­θη­τοι στον πόλεμο

Σημαί­νει πως δεν αξίζουν

 Δόγ­μα 19: ΑΛΛΩΝ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ

 Ποιοί θα τολ­μή­σουν να επέμβουν;

Ποιοί θα συμπο­λε­μή­σουν με τους εχθρούς μας;

Ποιοί θα μας σταματήσουν;

Κι αν χρεια­στεί, οι φίλοι και σύμ­μα­χοί μας 

Θα είναι (όπως πάντα) στο πλευ­ρό μας

 Δόγ­μα 20: ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΡΟΧΟΣ

 Μας λένε: Κάπο­τε είσα­στε θύματα

Τώρα γίνα­τε θύτες

Τους λέμε: Γύρι­σε ο τρο­χός της Ιστορίας

Αλλά δεν είμα­στε θύτες 

Αυτο­α­μυ­νό­μα­στε και τιμω­ρού­με (αμεί­λι­χτα)

 Δόγ­μα 21: ΝΟΜΙΜΟΙ ΣΤΟΧΟΙ

 ‘Οπου νομί­ζου­με πως μπο­ρεί να 
κρύ­βο­νται εχθροί μας

(σπί­τια, πολυ­κα­τοι­κί­ες, μαγα­ζιά, κατα­φύ­για, σχολεία, 

νοσο­κο­μεία, ασθε­νο­φό­ρα, ιατρεία, χώροι λατρείας, 

δημό­σιες υπη­ρε­σί­ες, προ­σφυ­γι­κοί καταυλισμοί)

Είναι νόμι­μοι στό­χοι αυτοάμυνας

(άσχε­τα από παρά­πλευ­ρες απώλειες)

 Δόπγ­μα 22: ΜΟΝΙΜΗ ΛΥΣΗ

 Αν η μόνη λύση για την εξα­φά­νι­ση των εχθρών μας είναι

Η θυσία των αμάχων

Η προ­σφυ­γιά τους 

Η προ­σάρ­τη­ση της γης τους

Αυτά θα κάνουμε

Δόγ­μα 23: ΑΞΙΑ

Μας ρωτά­νε:

‘Ενας δικός μας άμα­χος νεκρός 

Με πόσους εχθρών άμα­χους νεκρούς αξίζει;

Απα­ντά­με:

Η αξία του δεν μετριέται

 Δόγ­μα 24: ΑΣΤΕΡΙ

 Αστέ­ρι έμπνευ­ση και οδη­γός μας

Αυτο­ά­μυ­να

Εκδί­κη­ση Τιμωρία

Επί­θε­ση Επίθεση

Νίκη

Κάθε ομοιό­τη­τα με σημε­ρι­νές κατα­στά­σεις, γεγο­νό­τα ή
πρόσωπα

είναι
…‘συμ­πτω­μα­τι­κή
και τυχαία’