Γκιντόν Λεβί: Ισραηλινή αλαζονεία…

Το άρθρο, που
παρα­θέ­του­με μας κοι­νο­ποί­η­σε ο φίλ­τα­τος Στέ­φα­νος Πάντος και απο­τε­λεί γρα­πτό του
Γκι­ντε­όν Λεβί, σημα­ντι­κού προ­ο­δευ­τι­κού Ισραη­λι­νού δημο­σια­γρά­φου… Και μόνον η
ύπαρ­ξη τέτοιων πολι­τών και η ανύ­ψω­ση τέτοιων φωνών είναι ελπίδα…

 «Το Ισρα­ήλ δεν
μπο­ρεί να φυλα­κί­ζει τους κατοί­κους της Γάζας χωρίς να πλη­ρώ­σει σκλη­ρό τίμημα.»

 Ο σπου­δαί­ος
Ισραη­λι­νός δημο­σιο­γρά­φος Γκί­ντε­ον Λεβί κατα­δι­κά­ζει την πολι­τι­κή των κυβερνήσεων
της χώρας του.

Ο Γκί­ντε­ον Λεβί
είναι από τους πιο γνω­στούς δημο­σιο­γρά­φους του Ισραήλ.

Αρθρο­γρά­φος της
εφη­με­ρί­δας Χαα­ρέτς, βραβευμένος,σ θεω­ρεί­ται μια κατε­ξο­χήν προ­ο­δευ­τι­κή φωνή που
συχνά έχει δια­φω­νή­σει με την πολι­τι­κή της χώρας του για το Παλαιστινιακό.

Με αφορ­μή τον πόλεμο
στη Γάζα έγρα­ψε ένα σκλη­ρό άρθρο για το πώς έφτα­σαν τα πράγ­μα­τα σε αυτή την
κλιμάκωση.

Θα συλ­λά­βου­με, θα σκοτώσουμε,
θα παρε­νο­χλή­σου­με, θα απαλ­λο­τριώ­σου­με και θα προ­στα­τεύ­σου­με τους εποί­κους που
είναι απα­σχο­λη­μέ­νοι με τα πογκρόμ τους. 

Θα επι­σκε­φθού­με τον
τάφο του Ιωσήφ, τον τάφο του Οθνι­ήλ και τον Βωμό του Ιησού του Ναυή στα
παλαι­στι­νια­κά εδά­φη, και φυσι­κά το Όρος του Ναού – πάνω από 5.000 Εβραί­οι μόνο
στη γιορ­τή του Σουκότ.

Θα βασι­στού­με στις
ιδιο­φυ­ΐ­ες της μονά­δας κυβερ­νο­κα­τα­σκο­πεί­ας 8200 του στρα­τού και στους πράκτορες
της Σιν Μπετ που γνω­ρί­ζουν τα πάντα. 

Θα μας
προει­δο­ποι­ή­σουν εγκαίρως.

Από τα σύνο­ρα της
Γάζας μέχρι τα σύνο­ρα της Χαβά­ρα στη Δυτι­κή Όχθη, μόνο και μόνο για την
προ­στα­σία του ακρο­δε­ξιού βου­λευ­τή Ζβι Σου­κότ και των εποίκων. 

Και όλα θα πάνε
καλά, τόσο στη Χαβά­ρα όσο και στο πέρα­σμα του Ερέζ στη Γάζα.

Τ ο   α λ α ζ ο ν ι κ ό   φ ρ ά γ μ α

Αυτό το αλαζονικό
φράγ­μα μπο­ρεί να δια­σχι­στεί με ποδή­λα­το και μοτο­πο­δή­λα­το, παρά τα
δισε­κα­τομ­μύ­ρια που σπα­τα­λή­θη­καν για αυτό και όλους τους διά­ση­μους ειδι­κούς και
τους μεγα­λό­σχη­μους εργολάβους.

Θα κάνου­με ειρή­νη με
τη Σαου­δι­κή Αρα­βία και τα Ηνω­μέ­να Αρα­βι­κά Εμι­ρά­τα και οι Παλαι­στί­νιοι θα
ξεχα­στούν μέχρι που θα σβη­στούν, όπως θα ήθε­λαν αρκε­τοί Ισραηλινοί.

Και δεν θα
συμ­φω­νή­σου­με να συζη­τή­σου­με την απε­λευ­θέ­ρω­σή τους ακό­μη και όταν θα βρίσκονται
στη φυλα­κή για δεκαετίες.

Θα τους πού­με ότι
μόνο με τη βία θα δουν οι κρα­τού­με­νοι τους την ελευθερία. 

Νομί­ζα­με ότι θα
συνε­χί­σου­με αλα­ζο­νι­κά να απορ­ρί­πτου­με κάθε προ­σπά­θεια διπλω­μα­τι­κής λύσης, μόνο
και μόνο επει­δή δεν θέλου­με να ασχο­λη­θού­με με όλα αυτά, και όλα θα συνεχίσουν
έτσι για πάντα.

Η παλιά
παλαι­στι­νια­κή μπουλντόζα.

Για άλλη μια φορά
απο­δεί­χθη­κε ότι δεν είναι έτσι τα πράγ­μα­τα. Μερι­κές εκα­το­ντά­δες ένοπλοι
Παλαι­στί­νιοι παρα­βί­α­σαν το φράγ­μα και εισέ­βα­λαν στο Ισρα­ήλ με έναν τρό­πο που
κανέ­νας Ισραη­λι­νός δεν φαντα­ζό­ταν ότι ήταν δυνα­τός. Μερι­κές εκατοντάδες
άνθρω­ποι απέ­δει­ξαν ότι είναι αδύ­να­το να φυλα­κί­σεις δύο εκα­τομ­μύ­ρια ανθρώπους
για πάντα χωρίς να πλη­ρώ­σεις ένα σκλη­ρό τίμημα.

Ακρι­βώς όπως η παλιά
παλαι­στι­νια­κή μπουλ­ντό­ζα διέ­σχι­σε το Σάβ­βα­το το πιο έξυ­πνο φράγ­μα του κόσμου,
ταυ­τό­χρο­να διέ­λυ­σε την αλα­ζο­νεία και τον εφη­συ­χα­σμό του Ισραήλ. 

Το Σάβ­βα­το, το
Ισρα­ήλ είδε εικό­νες που δεν είχε ξανα­δεί ποτέ πριν. Παλαι­στι­νια­κά οχή­μα­τα να
περι­πο­λούν στις πόλεις του, ποδη­λά­τες να μπαί­νουν από τις πύλες της Γάζας. 

Οι Παλαι­στί­νιοι της
Γάζας απο­φά­σι­σαν ότι είναι πρό­θυ­μοι να πλη­ρώ­σουν οποιο­δή­πο­τε τίμη­μα για μια
στιγ­μή ελευθερίας.

Υπάρ­χει κάποια
ελπί­δα σε αυτό; Όχι. 

Θα πάρει το Ισραήλ
το μάθη­μά του; 

Όχι.

Το Σάβ­βα­το μιλούσαν
ήδη για την εξά­λει­ψη ολό­κλη­ρων γει­το­νιών στη Γάζα, για την κατο­χή της Λωρίδας
και την τιμω­ρία της Γάζας «όπως δεν έχει τιμω­ρη­θεί ποτέ πριν». Αλλά το Ισραήλ
δεν έχει στα­μα­τή­σει να τιμω­ρεί τη Γάζα από το 1948, ούτε για μια στιγμή.

Οι απει­λές για
«ισο­πέ­δω­ση της Γάζας» απο­δει­κνύ­ουν μόνο ένα πράγμα: 

Δεν έχου­με μάθει τίποτα.

Η αλα­ζο­νεία ήρθε για
να μεί­νει, παρό­λο που το Ισρα­ήλ πλη­ρώ­νει υψη­λό τίμη­μα για άλλη μια φορά.

Πρέ­πει τώρα να
κλά­ψου­με πικρά για τα ισραη­λι­νά θύμα­τα, αλλά πρέ­πει να κλά­ψου­με και για τη
Γάζα.

Τη Γάζα, οι
περισ­σό­τε­ροι κάτοι­κοι της οποί­ας είναι πρό­σφυ­γες που δημιούρ­γη­σε το Ισραήλ.

Τη Γάζα, η οποία δεν
γνώ­ρι­σε ούτε μια μέρα ελευθερίας.»