Συμφωνούμε κατά λέξη!

Ρωτή­θη­κε, λοι­πόν τότε ο κ. Γερο­τζιά­φας αν φοβά­ται τέταρ­το κύμα της
παν­δη­μί­ας και απά­ντη­σε: Δεν το φοβά­μαι, το θεω­ρώ βέβαιο! Για­τί, ανα­ρω­τή­θη­κε
η δημο­σιο­γρά­φος. Για­τί οι εμβο­λια­σμοί καθυστερούν
και τα μέτρα υγειο­νο­μι­κής προ­στα­σί­ας ΔΕΝ τηρού­νται, απά­ντη­σε…

Πριν αλέ­κτωρ φωνή­σαι τρις η πρό­βλε­ψη αυτή επι­βε­βαιώ­νε­ται, όπως ήταν
απο­λύ­τως λογι­κό να συμ­βεί… Παρά την …έκπλη­ξη των ειδι­κών, που συμ­με­τεί­χαν μέχρι
την τελευ­ταία ώρα -ενερ­γη­τι­κά ή παθη­τι­κά- στο καλω­σό­ρι­σμα της ανάλαφρης
απελευθέρωσης…

Παρα­κο­λου­θή­σα­με σημε­ρι­νή συνέ­ντευ­ξη του καθη­γη­τή Γερο­τζιά­φα και
εστιά­ζου­με στα κύρια σημεία της.

-Οι εμβο­λια­σμοί σαμπο­τά­ρο­νται από σκο­τα­δι­στι­κές ακροδεξιές
δυνά­μεις σε ολό­κλη­ρο τον κόσμο! Βλ. Λεπέν στην Γαλ­λία, Τραμπ στις ΗΠΑ,
Μπολ­σο­νά­ρο στην Βρα­ζι­λία κ.λ.π. Απέ­να­ντι σε αυτή την συστρά­τευ­ση σκότους
απαι­τεί­ται η ενερ­γο­ποί­η­ση της κοι­νω­νί­ας και των φορέ­ων της (π.χ. Εκκλησία).

-Οι εμβο­λια­σμοί δεν είναι το μόνο όπλο. Απαιτείται
ταυ­τό­χρο­νη εφαρ­μο­γή όλων των μέτρων προ­στα­σί­ας για να περιο­ρι­στεί η διακίνηση
του ιού.

-Δεν είναι όλοι οι ειδι­κοί, φορείς της επιστημονικής
αλή­θειας. Υπάρ­χουν και ορι­σμέ­νοι, που εξυ­πη­ρε­τούν πολι­τι­κές σκοπιμότητες… 

-Η θωρά­κι­ση του Εθνι­κού Συστή­μα­τος Υγείας
έπρε­πε να είχε ήδη πραγ­μα­το­ποι­η­θεί, για­τί η αύξη­ση των απαι­τή­σε­ων νοσηλείας
είναι προ των πυλών.

Ας χρη­σι­μο­ποι­ή­σου­με τα παρα­πά­νω σαν μέτρα αξιο­λό­γη­σης της Ελληνικής
πραγματικότητας. 

Στην Ελλά­δα, λοι­πόν, η τήρη­ση των μέτρων από την αρχή και η
ενθάρ­ρυν­ση στους εμβο­λια­σμούς πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε ερή­μην της κοι­νω­νί­ας έχοντας
σιω­πη­λούς ή ενερ­γη­τι­κούς αντί­πα­λους φορείς με μεγά­λη απή­χη­ση, όπως π.χ. η
εκκλη­σία… Μόλις προ­χτές ανα­κοι­νώ­θη­κε η …από­φα­ση για δρο­μο­λό­γη­ση προσπάθειας
ενερ­γο­ποί­η­σης συλ­λο­γι­κών φορέ­ων και δια­μορ­φω­τών της κοι­νής γνώ­μης (infuencers)…
Καθυ­στέ­ρη­ση μικρή, ενά­μι­συ χρό­νου!!! Οσο και η διάρ­κεια της παν­δη­μί­ας στη χώρα.

Η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα των εμβο­λί­ων χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε άκαι­ρα και μονό­πλευ­ρα ως εργα­λείο κατάρ­γη­σης των μέτρων προ­στα­σί­ας (μάσκες,
απο­στά­σεις)…  Από την αρχή -ως διακήρυξη-
μέχρι και σήμε­ρα που τα εμβό­λια βρί­σκο­νται στην πρώ­τη γραμ­μή… Η στά­ση αυτή
είναι βαθύ­τα­τα αντιε­πι­στη­μο­νι­κή, αφού το μέγα ζητού­με­νο είναι ταυ­τό­χρο­να
η ανο­σο­ποί­η­ση του πλη­θυ­σμού (εμβό­λια) και η ελάτ­τω­ση κυκλο­φο­ρί­ας του ιού
(μάσκες κ.λ.π.)… Αυτό είναι που ΔΕΝ αντι­λαμ­βά­νο­νται οι κάθε είδους ερα­στές της ελευθερίας,
ακό­μη -καλο­προ­αί­ρε­τα- και υπο­στη­ρι­κτές των εμβο­λια­σμών… Κάνου­με το εμβό­λιο, όχι
για να καταρ­γή­σου­με τις μάσκες αλλά για να χρη­σι­μο­ποι­ή­σου­με το κύριο δια­θέ­σι­μο όπλο
κατά του κορο­νοϊ­ού. Ετσι θα νική­σου­με τελι­κά την παν­δη­μία!!! Με την συστράτευση
όλων των δια­θέ­σι­μων όπλων. Ετσι κατο­χυ­ρώ­νου­με το όρα­μα της κανονικοποίησης. 

Είχα­με υπο­στη­ρί­ξει, ότι με το λαθε­μέ­νο αυτό μοτίβο
αντι­παν­δη­μι­κής πολι­τι­κής, η άφι­ξη και μόνον των εμβο­λί­ων θα σημά­νει κατάργηση
των μασκών… Η αλή­θεια είναι πως …πέσα­με έξω για­τί οι μάσκες είχαν καταργηθεί
από πολύ πιο πριν, χάρις στις πολι­τι­κές κωλο­τού­μπες των κυβερ­νώ­ντων και τις αντίστοιχες
αντι­φά­σεις των ειδικών…

Λίγες μέρες ουσια­στι­κά μετά την απί­στευ­τη τρα­γω­δία των Ελληνικών
Νοσο­κο­μεί­ων, η κυβέρ­νη­ση ετοι­μά­ζε­ται να αντι­με­τω­πί­σει τα δομι­κά και τερά­στια προβλήματα
της νοσο­κο­μεια­κής περί­θαλ­ψης με …συγ­χώ­νευ­ση
Νοσο­κο­μεί­ων… Θα μπο­ρού­σε να είναι ένα πετυ­χη­μέ­νο καλα­μπού­ρι αν δεν ήταν τραγική
μαρ­τυ­ρία της συνει­δη­τής και προ­κλη­τι­κής εγκα­τά­λει­ψης της δημό­σιας υγεί­ας ακό­μη και
στις πιο κρί­σι­μες στιγ­μές της. 

Οι Υγειο­νο­μι­κοί, λοι­πόν, εξο­ντω­μέ­νοι από την …κυβερ­νη­τι­κή
στή­ρι­ξη στην διάρ­κεια των προη­γού­με­νων κυμά­των θα κλη­θούν να υπη­ρε­τή­σουν μέσα
σε νοση­λευ­τι­κά ιδρύ­μα­τα, που θα ανε­παρ­κούν έστω και ως νοσο­κο­μεία μίας νόσου…
Κου­βέ­ντα, φυσι­κά για τον ιδιω­τι­κό τομέα, που όταν και αφού “ξεκα­θα­ρί­σει” το
τοπίο θα επι­τε­θεί για τα λάφυρα…

Και το θλιβερότερο: 

η κοι­νω­νία, βημα­το­δο­τη­μέ­νη στους ρυθ­μούς της παραί­τη­σης από κάθε
δικαί­ω­μα θυμί­ζει τους στί­χους του Βολφ Μπίρ­μαν για τον μέσο ανθρωπάκο…

Κι ο παροι­μιώ­δης μέσος ανθρωπάκος,

κέρ­δος ποτέ, μα από παθή­μα­τα χορτάτος,

που συνη­θί­ζει στην κάθε βρωμιά,

αρκεί να έχει γεμά­το τον ντορβά

κι επα­να­στά­σεις στα όνει­ρά του αναζητεί,

τον έχω βαρεθεί.