Στην βάση της αξιοπρέπειας… - Φαιακία

Στην βάση της αξιοπρέπειας…

… Ανα­πτύσ­σει το σκε­πτι­κό του ο Κώστας Γιω­τά­κης στο κεί­με­νο, που παραθέτουμε.

ΝΑΙ;,  ΟΧΙ; Ναι μεν αλλά…
Κάποιες  σκέ­ψεις πού συνει­δη­τά ή
ασυ­νεί­δη­τα τις κάνου­με όλοι. Πάμε να ψηφί­σου­με σχι­ζο­φρε­νώς διχα­σμέ­νοι και
επι­χει­ρη­μα­το­λο­γού­με για το γενι­κό καλό, για τη σωστή απόφαση.
Δεν υπάρ­χει γενι­κό και κοι­νό καλό, αυτά τα
πατριω­τι­κά κλπ με φοβί­ζουν. Η ψήφος είναι ταξική.
Δεν είναι τυχαίο, ότι οι εκπρό­σω­ποι των διεθνών
και όχι μόνο, μεγά­λων συμ­φε­ρό­ντων στη χώρα, έχουν λυσ­σά­ξει για το ναι.
Αλλά και ο λαός παρα­κά­τω διαστρωματώνεται
σύμ­φω­να με την οικο­νο­μι­κή του κατά­τα­ξη , αντι­κει­με­νι­κά, ή 
αυτοκατατάσσεται.
Το μικρο­α­στι­κό όνει­ρο της κοινωνικής
ανό­δου, είναι ακα­τά­λυ­το και λέει ο καθέ­νας: 
Επει­δή είμαι συντα­ξιού­χος τρά­πε­ζας και πήρα
μια τρα­κο­σά­ρα εφ άπαξ και πάνω από δύο χιλιά­ρι­κα σύντα­ξη, έλα εσύ να με
πεί­σεις να ψηφί­σω όχι. Εγώ νιώ­θω ασφα­λής μ αυτά, σαν να έχω πάρει το
αλε­ξι­κρί­σιο ελι­ξί­ριο και έχω την αίσθη­ση, ότι το μαξι­λα­ρά­κι μου θα
απο­σβέ­σει  τις ανα­με­νό­με­νες μειώ­σεις και όσο νάνοι, ακό­μη και τα παιδιά
μου, αν έχω, θα παλεύ­ουν τη ζωή τους καλύ­τε­ρα, επει­δή έχω, απ τα παι­διά αυτών
πού δεν έχουν, την τρα­κο­σά­ρα και τη καλή σύντα­ξη. Άσε για αχαρ­το­γρά­φη­τα νερά
είμα­στε, ποιος το παί­ζει τώρα κάπταιν Κουκ.
Είμαι συντα­ξιού­χος ή μη αλλά
φαρ­μα­κο­ε­ξαρ­τώ­με­νος. Νόμι­μο πρε­ζό­νι. Το φάρ­μα­κό μου εισά­γε­ται. Έλα εσύ να μού
διώ­ξεις το φόβο τι θα κάνω αύριο, πού θα μας πετά­ξουν έξω απ την Ευρωπαϊκή
Ένω­ση και το ευρώ όπως μού λένε και δεν θα μπο­ρώ να πάρω το φάρ­μα­κό μου.
Απα­γο­ρευ­τι­κός νόμος δικαιώ­μα­τος ψήφου για τα ουσιο­ε­ξαρ­τώ­με­να άτο­μα δεν υπάρχει,
άρα ναι. Θα παί­ζου­με τώρα με τη ζωή μας, όταν στην περί­πτω­σή μας δεν χωρά και
απεξάρτηση.
Είμαι επι­χει­ρη­μα­τί­ας και έχω ανοιχτές
δου­λειές με ΕΣΠΑ κλπ. Ποιος παί­ζει τώρα με το όχι.
Είμαι επι­χει­ρη­μα­τί­ας και προσ­δο­κώ στα λεφτά
πού θα έρθουν, μεγά­λες προσ­δο­κί­ες, θα παρα­τή­σω τη σιγου­ριά και το Αμερικανικό
όνει­ρο για τα αρι­στε­ρά οράματα;
Καλά με χώσαν σ αυτή τη θεσού­λα και σάματις
τι κάνω, δεν βλέ­πεις πως περ­νά ο γεί­το­νας πού είναι άνερ­γος. Τι ανθρώπινα
ιδα­νι­κά και κου­τα­μά­ρες. Αξιο­πρέ­πεια! μωρέ υπάρ­χει ζωντα­νός, μακροχρόνια
άνερ­γος, άπο­ρος και αξιο­πρε­πής; Ποιος είναι ο δυνα­τός, τι μου λέει, μ αυτόν θα
πάω, αυτός με ταΐ­ζει, διο­ρί­ζει κλπ.
Είμαι άνερ­γος χωρίς φαρ­μα­κευ­τι­κή περίθαλψη,
με σώας τας φρέ­νας, μη έχο­ντας απο­λέ­σει τις ιδιό­τη­τες της τάξης μου. Τι έχω να
χάσω; Όχι λοι­πόν στο σύστη­μα πού με ανερ­γο­ποί­η­σε και συσ­σω­ρεύ­ει στην κατάστασή
μου συνε­χώς χιλιά­δες πρώ­ην εργα­ζό­με­νους πού ωθού­νται στην κατά­στα­ση του η
εργα­σία να είναι μακρι­νή ανά­μνη­ση χωρίς επιστροφή.
Εργά­ζο­μαι και στην δου­λειά μου πάω όρθιος,
στα δυό μου πόδια. Μέχρι τώρα έχω υπο­στεί συνε­χείς μειώ­σεις μισθού και φοβάμαι
την δια­θε­σι­μό­τη­τα ή την από­λυ­ση. Το πεντά­μη­νο του ΣΥΡΙΖΑ, μ είχε κάνει να
ξεχά­σω αυτή την πιθα­νό­τη­τα, πού το φάσμα της ξανάρ­χε­ται μπρο­στά μου. Όχι λοιπόν
ξανά σ αυτή την αγωνία. 
Αλλά σύντρο­φοι την επο­μέ­νη θα έχου­με σκληρό
αγώ­να, ανε­ξαρ­τή­τως απο­τε­λέ­σμα­τος κι εδώ η αστι­κή αντί­λη­ψη για την κοινωνική
οργά­νω­ση δεν βοηθά.
Κανέ­νας δεν χαρί­ζει τίπο­τε. Σήμερα
γευό­μα­στε τον καθη­συ­χα­σμό του λαού, όλο αυτό το πεντά­μη­νο, ότι πάμε σε
συμ­φω­νία. Πόσο πιο εύκο­λα θα ήταν, αν είχε αξιο­ποι­η­θεί αυτός ο χρό­νος και ο
λαός ένοιω­θε  ότι συμμετέχει.
Το δημο­ψή­φι­σμα είναι απλώς ένα κομβικό
σημείο του αγώ­να. Εμείς πρέ­πει να είμα­στε έτοι­μοι και δια­θέ­σι­μοι, να
υπο­στη­ρί­ξου­με το όχι, αλλά και να δια­χει­ρι­στού­με το ναι.
Κου­ρά­γιο, έτσι κι αλλιώς τίπο­τε δεν είναι
εύκολο.
Ας κρα­τή­σου­με την ανθρώ­πι­νη αξιο­πρέ­πεια ο
καθέ­νας μας κι ας δού­με πού ανή­κου­με. Ατο­μι­κοί παρά­δει­σοι δεν υπάρ­χουν. Είναι
αυτοί οι υπάλ­λη­λοί τους κι εμείς. Εκτός αν κάνου­με εθε­λο­ντι­σμό μπας και μας
προσλάβουν.
Ευτυ­χώς το 40 δεν είχαν τηλεόραση.
Την δε
ουρά στα σκέ­λια οι σκύ­λοι την βάζουν. Το γένος των ανθρώ­πων την έχει απολέσει
πριν χιλιά­δες χρό­νια, ας μην την ξαναποκτήσει.
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted