Σειρά θα έχει ο καθένας μας…

Για τις “προ­ο­πτι­κές”
του κύμα­τος βίας σε τοπι­κό και διε­θνές επί­πε­δο γρά­φει ο φίλ­τα­τος Νίκος
Μητσιά­λης. Ανα­πα­ρά­γου­με…

Σει­ρά θα έχει ο
καθέ­νας μας…

Πάντως μέχρι σήμερα
λου­λού­δια και κερά­κια στη μνή­μη δια­χρο­νι­κά δολο­φο­νη­μέ­νων, σκε­πα­σμέ­νων όμως από
την αχλή του «νόμου», βάζου­με πάντα στη «πλευ­ρά» του δρό­μου που έχει τη δική
του ιστορία…

Ποιους εξυ­πη­ρε­τεί ν’
αντα­μώ­νει ο φόβος της παν­δη­μί­ας με τρο­μο­νό­μους, κατα­σκευα­σμέ­νους κατ’
επει­γό­ντως με συνο­πτι­κές δια­δι­κα­σί­ες, μέσα στην έκρη­ξη κρου­σμά­των, θανά­των και
υπό τους πέν­θι­μους ήχους ενός φάλ­τσου «ακορ­ντε­όν»;   

Η εξου­σία διαμορφώνει
κατα­στά­σεις, κατα­σκευά­ζει γεγο­νό­τα! Θωρα­κί­ζει τη θέση της, τρο­μο­κρα­τώ­ντας το
λαό για «βαρ­βά­ρους» που τον… απει­λούν και στα αδιέ­ξο­δα της, αντι­με­τω­πί­ζει και
το λαό ως εχθρό… 

Αυτό όταν δεν αποδίδει
η παρα­πλη­ρο­φό­ρη­ση των έμμι­σθων ντε­λά­λη­δων ή όταν τα αφη­γή­μα­τα για προγράμματα
ευη­με­ρί­ας, στη συνέ­χεια γίνο­νται εφιάλ­τες… Φαί­νε­ται πως κοντο­ζυ­γώ­νου­με, στην
επο­χή του οικο­νο­μι­κού εφιάλ­τη και η εξου­σία ετοι­μά­ζε­ται πυρετωδώς!

Για­τί λοι­πόν να
διο­ρί­σουν χιλιά­δες για­τρούς και νοση­λευ­τές εν μέσω παν­δη­μί­ας; Δασκά­λους και
καθη­γη­τές, που δεν τους χρειά­ζο­νται για την παρα­γω­γή «αρί­στων» τέκνων του
συστήματος… 

Ηρα­κλείς ροπαλοφόρους
θέλουν και ισχύς τους ο φόβος και τρό­μος του λαού, αν βέβαια κατα­φέ­ρουν τελικά
να τον επιβάλλουν…

Πρό­βα τζενεράλε
τρό­μου-νόμου ήταν αυτό που παί­χτη­κε στη Νέα Σμύρ­νη μ’ αφορ­μή την τήρη­ση των…
υγειο­νο­μι­κών πρω­το­κόλ­λων και με την πει­θώ πτυσ­σό­με­νου χαλύ­βδι­νου εργαλείου
συμμόρφωσης! 

Την επο­μέ­νη στην
ειρη­νι­κή συγκέ­ντρω­ση δια­μαρ­τυ­ρί­ας των χιλιά­δων κατοί­κων της Νέας Σμύρνης,
μπή­καν στο «χορό» και οι πάντα «χρή­σι­μοι» γνω­στοί-άγνω­στοι! Αλλά­ζο­ντας σκηνικό
και τίτλους πρω­το­σέ­λι­δων, γεμί­ζο­ντας φτη­νιά­ρι­κη χολή τα πρωινάδικα… 

Κατα­δι­κα­στέα απολύτως
κάθε βίαιη πρά­ξη από όπου και αν προ­έρ­χε­ται και σ’ όποιους απευ­θύ­νε­ται. Κάθε
εγκλη­μα­τι­κή ενέρ­γεια που μπο­ρεί να απο­βεί μοι­ραία για συνάν­θρω­πο μας… 

Κατα­δι­κα­στέα όμως και
η βίαιη συμπε­ρι­φο­ρά, στο όνο­μα του νόμου, που απο­κα­λύ­πτει την λυσσαλέα
εχθρό­τη­τα, στο κατα­κτη­μέ­νο με αγώ­νες δημο­κρα­τι­κό δικαί­ω­μα του λαού, να
εκφρά­ζε­ται ελεύθερα…

Μέχρι πριν λίγο τα
Εξάρ­χεια ήταν το πεδίο σύγκρου­σης με το επι­χεί­ρη­μα επι­βο­λής του νόμου! Κάτι
περί­που σαν τη Λωρί­δα της Γάζας… Εκεί δικαιο­λο­γού­νται τα πάντα προ­κει­μέ­νου να
επι­βλη­θεί η… τάξη!

Στα Εξάρ­χεια
«εξο­στρα­κί­στη­κε» και η σφαί­ρα του αστυ­φύ­λα­κα Κορ­κο­νέα, συστη­μι­κό δώρο στην
ονο­μα­στι­κή γιορ­τή του Νίκου Ρωμα­νού, που καρ­φώ­θη­κε στη καρ­διά του φίλου του,
15χρονου Αλέ­ξη Γρηγορόπουλου…

Τώρα τα Εξάρ­χεια σαν
χώρος δρά­σης του «νόμου και της τάξης» δεί­χνει να επε­κτεί­νο­νται και ειδι­κά όταν
ξεσπά­σει η παν­δη­μία της οικο­νο­μί­ας, θα τους βολεύ­ει να βαφτί­ζουν και άλλες
συνοι­κί­ες ως Νέα Εξάρχεια! 

Αύριο, που άπειρα
«λου­κέ­τα» θα μεί­νουν κλειδωμένα… 

Σε λίγο, που οι
κλη­τή­ρες των κόκ­κι­νων πλει­στη­ρια­σμών, θα πετά­νε, με τη βοή­θεια ροπα­λο­φό­ρων, τα
υπάρ­χο­ντα των νοι­κο­κυ­ραί­ων στο δρόμο… 

Αν οι καλλιεργούμενες
ελπί­δες για ένα καλο­καί­ρι με εκα­τομ­μύ­ρια του­ρι­στι­κές αφί­ξεις, απο­δει­χτούν, ω μη
γένοι­το, φρού­δες…     

Όταν βγουν οι μάσκες
και ζητή­σουν από το Λαό να πλη­ρώ­σει το «μάρ­μα­ρο» της παν­δη­μι­κής οικονομικής
κρί­σης, με κόψι­μο και πάλι μισθών, συντά­ξε­ων, κάθε μορ­φής επιδομάτων,
κοι­νω­νι­κών και ιατρο­φαρ­μα­κευ­τι­κών παρο­χών και με πλή­θος άλλα οικονομικά
«μαχαί­ρια» στο λαι­μό λαϊ­κών και μικρο­με­σαί­ων στρωμάτων!

Τότε, τα ρόπα­λα δε θα
ψάχνουν κεφά­λια ατί­θα­σων νεα­ρών, φοι­τη­τών, αναρ­χι­κών και άλλων αντιρρησιών…
Στό­χοι όλοι, όσοι θα δια­μαρ­τύ­ρο­νται ανε­ξαρ­τή­τως ηλι­κί­ας και παρα­τά­ξε­ων! Έτσι
που οι «Κυρα­νά­κη­δες» δε θα έχουν τη δυνα­τό­τη­τα να ισχυ­ρι­στούν πως δικαί­ως ως
φακε­λω­μέ­νοι αρι­στε­ροί το γεύ­θη­καν το μπερντάχι…

Το «έργο» είναι
πανευ­ρω­παϊ­κό… Παί­ζε­ται ήδη στην Ισπα­νία με μανία! Κυο­φο­ρεί­ται σε Γαλ­λία και
υπο­βό­σκει σε Ιτα­λία… Είναι απο­γοη­τευ­τι­κό πως μέχρι τώρα δεν υπάρ­χει στον
ευρω­παϊ­κό ορί­ζο­ντα αρι­στε­ρός φορέ­ας ικα­νός να μορφοποιήσει-οργανώσει,
αντι­συ­στη­μι­κά τη λαϊ­κή οργή. Κενό που εγκυ­μο­νεί κίν­δυ­νο ανά­δει­ξης της
φασι­στι­κής ακρο­δε­ξιάς σε πολι­τι­κό υπο­δο­χέα αυτής της οργής…