Εξαιρετικό το σημείωμα του φίλτατου της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Μάκη Μανέτα. Πρόκειται για μία συγκλονιστική, κατά τη γνώμη μας,, λιτή και επιγραμματική κατάθεση κριτικής και αυτοκριτικής…Με την ουσιαστική και όχι την τυπολαγνική χρήση τους, που συνηθίζουν κάθε τύπου δογματικοί… Παραλείπει τα αυτονόητα και υπογραμμίζει τα σπουδαία. Ευκαιρία για να θυμηθούμε αλλά και να ανασυνθέσουμε την διαδρομή… Για να μπορέσουμε ίσως να δούμε και ίσως να ερμηνεύσουμε τις δυνερμήνευτες ηθικά και συνειδησιακά εγκρίσεις και αποδοχές μας… Υπογραμμίζουμε το: ίσως, γιατί δεν είμαστε σίγουροι, αν έχουμε καταφέρει (ό,τι και αν δηλώνουμε) να απαλλαγούμε από συναισθηματικές τυφλώσεις και ηθικοπολιτικές αγκυλώσεις… ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ…
τότε για απάντηση στα ερωτηματικά που έπεφταν βροχή από εχθρούς και δικούς για
την επέμβαση στη Τσεχοσλοβακία. Δεν μας πέρναγε κάν από το μυαλό ότι ήταν το
δεύτερο βήμα της Μεγάλης ‘Ηττας πού ήρθε 22 χρόνια μετά. Ο Ντούπτσεκ δεν ήταν όμως ούτε
Βαλέσα ούτε Γιέλτσιν…
ΚΚΕ αρχίσαμε να τη παλεύουμε από το’77 και πέρα, όταν τελειώνανε τα
μεταδικταχτορικά επινίκεια και άρχισε η συζήτηση για το 10ο Συνέδριο.
αλήθειες που από συναισθηματισμό ή από εγωισμό και δισταγμό δεν θέλαμε να
παραδεχτούμε.
χρόνος… Διαφορετικά θα έβλεπαν κάποιοι το γεγονός, αν είχαν ακούσει τούς στίχους
του Σοβιετικού ποιητή Αλεξάντρ Γκαλίτς-Γκίνσμπουρκ:
σε κίνδυνο!!!!!!!
ξένο έδαφος!!!!!!!
τιμή περισσότερο από τη νομιμοφροσύνη. Τον άνθρωπο περισσότερο
απ’τη συγγένεια…
πνιγμού κάθε αντίθετης φωνής, δεν έχουμε παρά να ρίξουμε μια ματιά στα κότερα
στις αχτές μας. Θα τους δούμε να λιάζουν τα παχύσαρκα κορμιά τους, περιτρυγυρισμένοι από ένοπλα χτήνη…
παλιού και του νέου συστήματος της ΕΣΣΔ… Οι γραφειοκράτες που γενήκαν καπιταλιστές
σε λίγες μονάχα μέρες…Αυτοί στη πολυτέλεια και οι γυναικούλες
με τα τσεμπέρια στον ‘Αγιο να στριμώχνονται ιδροκοπώντας για μια
φωτογραφία και “περιμένοντας ίσως κάποιο θάμα”.