Πίσω από την βάρβαρη καθημερινότητα… - Φαιακία

Πίσω από την βάρβαρη καθημερινότητα…

Νεα­νι­κές συμ­μο­ρί­ες με πάθος εξό­ντω­σης και επάρ­κεια τεχνικής
παι­δεί­ας σε δολο­φο­νι­κά όργα­να… Μαχαί­ρια, φαλ­τσέ­τες, σιδε­ρέ­νιες γρο­θιές… Και κανονικές
γροθιές… 
Με υψη­λή εκπαι­δευ­τι­κή φροντίδα…Η ίδια η τηλε­ό­ρα­ση δια­θέ­τει μέγα πλή­θος εκπαι­δευ­τι­κών προ­γραμ­μά­των, όπως
π.χ. ται­νί­ες με τον
Jason
Statham… Και το
δια­δί­κτυο, ‘πακτω­λός’ από τις πιο άγριες μορ­φές σύγκρουσης.

Γονείς, που αγνο­ούν, αδια­φο­ρούν, παι­δα­γω­γούν ή και
υπε­ρα­σπί­ζο­νται τους τσα­μπου­κά­δες των παι­διών τους, δημό­σια και ανοι­χτά… Σε μία
κοι­νω­νία – ζού­γκλα …
το παι­δί πρέ­πει να μάθει να επι­βιώ­νει.

Βία με θύμα­τα πολ­λές φορές τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς,
στους οποί­ους η πολι­τεία ανα­θέ­τει και ρόλους αστυ­νο­μι­κής επί­βλε­ψης και
κατα­στο­λής σε περι­βάλ­λον ζού­γκλας… Πώς να μην κλει­στούν (κάποιοι) στα γρα­φεία τους,
προ­σπα­θώ­ντας να δια­σφα­λί­σουν την σωμα­τι­κή τους ακεραιότητα…

Σχο­λεία σε κτί­ρια απα­ρά­δε­κτα και ασυ­ντή­ρη­τα… Αρκε­τά συχνά
οι πεσμέ­νοι από το ταβά­νι σοβά­δες απει­λούν δασκά­λους και μαθη­τές… Οποια­δή­πο­τε συγκριτική
ανα­φο­ρά των υπαρ­χό­ντων κτι­ρί­ων προς τα σύγ­χρο­να παι­δα­γω­γι­κά δεδο­μέ­να σχολικής
αρχι­τε­κτο­νι­κής θα έβγα­ζε εκτός την συντρι­πτι­κή τους πλειοψηφία …

Τρο­χαία δυστυ­χή­μα­τα σε γεω­με­τρι­κή πρό­ο­δο, αποτελέσματα
κατά κανό­να εγκλη­μα­τι­κών παρα­βιά­σε­ων κανό­νων απλής λογι­κής… Σε αναζήτηση
κατα­ξί­ω­σης από τα κυβι­κά της μηχα­νής και τις υψη­λές κατα­γρα­φές του κοντέρ
ταχυ­τή­των… Αυτό προ­τεί­νει και επι­βάλ­λει ένα ολο­κλη­ρω­μέ­νο σύστη­μα προ­τύ­πων κενότητας,
ατο­μι­κι­σμού και αλαζονείας. 

Εκθε­τι­κή αύξηση
των εγκα­τα­λεί­ψε­ων στα τρο­χαία, που συχνό­τα­τα απο­βαί­νουν μοι­ραί­ες… Χωρίς
παρα­μι­κρή συμπό­νια μπρο­στά στην θέα του σωμα­τι­κού δια­με­λι­σμού. Υπέρ­τα­τη αναγκαιότητα:
να μην μπερ­δευ­τώ, να μην μπλέξω…

Θεμα­τι­κή αύξη­ση των κρου­σμά­των ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας.
Η κουλ­τού­ρα της πατριαρ­χί­ας συνα­ντά­ει τις τερά­στιες αβε­βαιό­τη­τες για την
καθη­με­ρι­νή επι­βί­ω­ση και απο­λή­γει σε εκτό­νω­ση πάνω στα ‘διπλα­νά’ κορ­μιά. Γυναίκες
και παι­διά έχουν την μερί­δα του λέο­ντος σαν θύμα­τα αυτής της κτη­νώ­δους ‘από­λαυ­σης’.

Πλή­ρης παρα­μέ­λη­ση των υπε­ρη­λί­κων… Τα τηλε­ο­πτι­κά σποτς
για δικαιώ­μα­τα στην ζωή, για υγιει­νή επα­γρύ­πνη­ση, για προ­στα­σία και
κοι­νω­νι­κό­τη­τα είναι μία υπο­κρι­τι­κή συγκά­λυ­ψη της οικο­γε­νεια­κής απο­δό­μη­σης αλλά
και της προ­κλη­τι­κής ανε­πάρ­κειας των δομών μέριμνας.

Ο υπο­βι­βα­σμός των ιδρυ­μά­των υγεί­ας στο μη περαιτέρω
έχουν μετα­τρέ­ψει σε αλη­θι­νό εφιάλ­τη την προ­σφυ­γή σε αυτά σε περί­πτω­ση ανάγκης…
Ατέ­λειω­τες ώρες ανα­μο­νής, κρε­βά­τια-ράν­τζα σε δια­δρό­μους, υλι­κο­τε­χνι­κή υποδομή
φθί­νου­σα και κυρί­ως για­τροί και λοι­ποί νοση­λευ­τές σε ορια­κή βιο­λο­γι­κή κατάσταση…
Ισα-ίσα πριν την πλή­ρη εξου­θέ­νω­ση… Η μόνη λύση η επί­κλη­ση της προ­σευ­χής για: …
ανώ­δυ­να
ανε­παί­σχυ­ντα και ειρη­νι­κά τα τέλη της ζωής ημών

Δημό­σιες συγκοι­νω­νί­ες που προ­σβάλ­λουν την ανθρώπινη
αξιο­πρέ­πεια και βασα­νί­ζουν σε καθη­με­ρι­νή βάση τους έχο­ντες την ανά­γκη τους.
Κάποιες φορές, όλο και περισ­σό­τε­ρες, η χρή­ση τους εγκυ­μο­νεί αυξημένους
κιν­δύ­νους που κατά κανό­να σχε­τί­ζο­νται με πεπα­λαιω­μέ­νες υπο­δο­μές και
ανε­παρ­κέ­στα­το προσωπικό…

Κυκλο­φο­ρι­κό άγος όχι μόνον στην πολύ­πα­θη πρωτεύουσα
αλλά σε όλες τις πρω­τεύ­ου­σες νομών της επι­κρά­τειας. Συνε­χής αύξη­ση του αριθμού
των οχη­μά­των με στά­σι­μα τα χιλιό­με­τρα χρή­σι­μου οδοστρώματος.

Αν συνε­χί­σου­με να ανα­κα­λού­με και να καταγράφουμε
τομείς καθη­με­ρι­νής ταλαι­πω­ρί­ας και εγκα­τά­λει­ψης χρειά­ζο­νται πολ­λές γραμμές
ακό­μη γι’ αυτό το κείμενο.

Πίσω από την ανε­πάρ­κεια, την κρί­ση και την διά­λυ­ση των
κοι­νω­νι­κών θεσμών και δομών βρί­σκε­ται η ουσια­στι­κή αντι­κοι­νω­νι­κό­τη­τα της αστικής
μας δημο­κρα­τί­ας, που ενδια­φέ­ρε­ται μόνον για τους δεί­κτες οικο­νο­μι­κής άνθισης
των ελα­χί­στων. Αυτή η απο­κλει­στι­κή στο­χο­προ­σή­λω­ση του συστή­μα­τος στην
κερ­δο­σκο­πία του κεφα­λαί­ου γίνε­ται εντο­νό­τε­ρη σε περιό­δους κρί­σης και μάλιστα
δομι­κής, όπως η παρούσα…

Γι΄αυτό το φαι­νό­με­νο δεν είναι μόνον Ελλη­νι­κό… Είναι όμως
κυρί­αρ­χα Ελλη­νι­κό στην παρού­σα φάση, για­τί εμείς είμα­στε οι προ­νο­μιού­χοι, που η
ζωή μας καθο­ρί­ζε­ται επι­πρό­σθε­τα από τα μνη­μο­νια­κά δεσμά της …δημο­σιο­νο­μι­κής
ευρυθ­μί­ας… Αυτά, που μας επέ­βαλ­λαν οι …φίλοι και σύμ­μα­χοι (Αγκε­λα, Βόλφ­γκαγκ, Γερούν
κ.λ.π.) και που μετα­ξύ άλλων έχουν επι­φέ­ρει πλή­ρη απορ­φά­νι­ση των δημόσιων
οργα­νι­σμών από ανα­γκαίο προ­σω­πι­κό… Ελλεί­ψεις τερά­στιες, που συγκα­λύ­πτο­νται ή
που όταν μνη­μο­νεύ­ο­νται, κου­βέ­ντα δεν γίνε­ται για τα γενε­σιουρ­γά τους αίτια…

Σε τέτοιες συν­θή­κες καθη­με­ρι­νό­τη­τας, η ψυχραι­μία, ο
διά­λο­γος, η συλ­λο­γι­κό­τη­τα, η κοι­νω­νι­κή ενσυ­ναί­σθη­ση παρα­με­ρί­ζο­νται από
ενστι­κτώ­δεις αντι­δρά­σεις ατο­μι­κι­σμού και βαρβαρότητας.

Η κυβερ­νη­τι­κή πρό­θε­ση για θέσπι­ση αυξη­μέ­νου ποινολόγιου
μαθη­τών και γονέ­ων μόνον θυμη­δία μπο­ρεί να προ­κα­λεί… Κανε­νός είδους καταστολή
δεν μπο­ρεί να εμπο­δί­σει φαι­νό­με­να με σαφώς υπαρ­κτά κοι­νω­νι­κά αίτια και αυτό το
ξέρουν και οι ίδιοι οι κυβερ­νώ­ντες…
 Οι
δια­κη­ρύ­ξεις τους για σκλη­ρό­τε­ρη νομο­θε­σία είναι χρή­σι­μες μόνον για τον αποπροσανατολισμό
των πολιτών…

Οι τελευ­ταί­οι έχουν τον λόγο. Όπως πάντοτε…

 

  

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted