Κάποιες «καινούριες» σκέψεις για τις συνέπειες του κορονοιού - Φαιακία

Κάποιες «καινούριες» σκέψεις για τις συνέπειες του κορονοιού

 Σήμε­ρα το πρωί ακού­σα­με σε ραδιο­φω­νι­κό σταθ­μό, πως η Κομισιόν
υπο­βι­βά­ζει την επι­κιν­δυ­νό­τη­τα του ιού (και ας μετρά­ει ήδη η Ευρώ­πη πάνω από
εκα­τό χιλιά­δες νεκρούς…). Φυσι­κά η θέση αυτή αλλά­ζει συνε­πα­κό­λου­θα και όλο το
σκη­νι­κό προ­στα­σί­ας της υγεί­ας και της ζωής στους εργα­σια­κούς χώρους… Οπερ έδει
δεί­ξαι
, που λέγα­νε στο τέλος της απο­δει­κτι­κής δια­δι­κα­σί­ας τα λυσά­ρια των
μαθηματικών… 
Καμία έκπλη­ξη… Στην αρχή και για λίγο μας φάνη­κε κάπως “περί­ερ­γη” η πρε­μού­ρα της
πολυ­χρο­νε­μέ­νης μας για την λήψη αυστη­ρών μέτρων πασπα­λι­σμέ­νη με
μαυ­ρο­για­λού­ρι­κες δια­κη­ρύ­ξεις περί προ­τε­ραιό­τη­τας των ανθρώ­πων σε βάρος των
αριθ­μών κ.λ.π. Πού πήγαν οι απει­λές για χιλιά­δες απο­λύ­σεις των τεμπέ­λη­δων περισ­σευού­με­νων υγειο­νο­μι­κών του εθνι­κού συστή­μα­τος υγεί­ας; αντι­κα­τα­στά­θη­καν από θερ­μά βρα­δι­νά χειροκροτήματα… 
Στην ουσία, η έγνοια αφο­ρού­σε την αντο­χή του ξεχαρβαλωμένου
συστή­μα­τος Υγεί­ας και ειδι­κό­τε­ρα της εντα­τι­κής νοση­λεί­ας… Αυτό όμως δεν ήταν σε
βάρος μας… Σε βάρος δηλα­δή της προ­στα­σί­ας της υγεί­ας και της ζωής των πολιτών…

Συντο­μό­τα­τα, όμως, όχι μόνον η πολυ­χρο­νε­μέ­νη μας αλλά και όλες οι δυτικές
φιλε­λέ κυβερ­νή­σεις (γνή­σιες και ιμι­τα­σιόν) θυμή­θη­καν την ανά­γκη να πάρει μπρο­στά η
οικο­νο­μία και άλλα …ανα­πτυ­ξια­κά… Οι δικοί μας, τώρα καλού­νται να εξομαλύνουν
την …κωλο­τού­μπα… Και αυτό κάνουν ανοί­γο­ντας κάθε δρα­στη­ριό­τη­τα, μιλώντας
ταυ­τό­χρο­να για απο­στά­σεις, που απαι­τούν για την τήρη­σή τους …επι­δέ­ξιες πιρου­έ­τες χορευ­τών υψηλής
κατάρ­τι­σης και θα κατα­στρα­τη­γη­θούν με μαθη­μα­τι­κή βεβαιό­τη­τα.. Ηδη καταστρατηγούνται…

Πάμε παρα­κά­τω: Η ντι­ρε­κτί­βα της κομι­σιόν για μειω­μέ­νο κίνδυνο
δεν είναι δεσμευ­τι­κή (!!!) για τις εθνι­κές κυβερ­νή­σεις, που μπο­ρούν να …δια­μορ­φώ­σουν
«ανε­ξάρ­τη­τες» το εθνι­κό πλαί­σιο προ­ά­σπι­σης των υγιει­νής της εργα­σί­ας… Ασφα­λώς, όμως
απο­τε­λεί δεδο­μέ­νο πολι­τι­κό, επι­στη­μο­νι­κό και κοι­νω­νι­κό για την δια­μόρ­φω­σή τους…
Καθό­λου τυχαίο δεν είναι πως τα Ευρω­παϊ­κά Συν­δι­κά­τα εξέ­φρα­σαν άμε­σα την
δια­μαρ­τυ­ρία τους για τον υπο­βι­βα­σμό του κιν­δύ­νου και καλούν τις εθνι­κές κυβερνήσεις
να αγνο­ή­σουν την οδη­γία και να τηρή­σουν τις αυστη­ρές προ­δια­γρα­φές προστασίας
για τους χώρους εργασίας…

Δυστυχώς, η στατική λογική
«καλείται» να διαλέξει ανάμεσα στην καταστολή και την προστασία… Εδώ και καιρό έχουμε
γράψει και ανεβάσαμε και σχετικό επιγραμματικό κείμενο του φίλτατου Γιώργου
Ρούση, πως η τήρηση των μέτρων προστασίας πρέπει να αποτελεί λαϊκό αίτημα…
(βλέπε 
Περί αστυνομοκρατίας και αριστερής ενίσχυσης της)
.
Ρίξτε μία
ματιά τώρα, μία εβδομάδα μετά την ανάρτησή του. 

Φαί­νε­ται, δυστυ­χώς, πως για μας τους …προ­ο­δευ­τι­κούς
και τα δύο μαζί μοιά­ζουν αντι­φα­τι­κά… Αλλά δεν είναι -κατά την λογι­κή μας, βέβαια–.
 Και τα δύο πηγά­ζουν από την αγά­πη και
την ανά­γκη για ζωή και ελευ­θε­ρία… Και όπως είναι φυσι­κό, ανά­λο­γα με την εξέλιξη
της κοι­νω­νι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας υπάρ­χουν κάποιες στιγ­μές, που η α ή η β επι­λο­γή έχει
προ­τε­ραιό­τη­τα, χωρίς φυσι­κά η α επι­λο­γή να σημαί­νει εγκα­τά­λει­ψη της β.  Θα λέγα­με μάλι­στα, πως είναι προ­φα­νής η
αλλη­λο­ε­ξυ­πη­ρέ­τη­σή τους… Και εν προ­κει­μέ­νω: η υπο­τί­μη­ση ή/και περι­φρό­νη­ση των
κιν­δύ­νων για την υγεία και τη ζωή ασφα­λώς δεν κατο­χυ­ρώ­νει το όρα­μα και τους αγώνες
για ελευ­θε­ρία… Απλά εξα­σφα­λί­ζει υψη­λό­τε­ρο αριθ­μό νοσού­ντων και ..απο­χω­ρού­ντων.
Υπό συν­θή­κες καπι­τα­λι­στι­κής παρα­γω­γής, δυσκο­λευό­μα­στε να θυμη­θού­με περίπτωση,
που η φρο­ντί­δα για την υγεία των εργα­ζό­με­νων έβλα­ψε τα συμ­φέ­ρο­ντά τους… Η προσχηματική
τήρη­ση των ανα­γκαί­ων μέτρων με όρους κατα­στο­λής από μεριάς των εξουσιαζόντων
είναι αυτο­νό­η­τη αλλά σίγου­ρα δεν είναι η μονα­δι­κή, που το σύστη­μα θα χρησιμοποιήσει,
θα προ­πο­νή­σει και θα επι­δεί­ξει προς τρο­μο­κρά­τη­ση τον κατα­σταλ­τι­κό του
μηχα­νι­σμό. Αυτό ακρι­βώς εννο­ού­με όταν μιλά­με για εκλε­κτι­κι­στι­κή και μονόπλευρη
λογι­κή… Το να γενι­κεύ­εις και να ερμη­νεύ­εις με βάση προ­ε­γκα­τα­στη­μέ­να «θέσφα­τα»
και να αρνεί­σαι να δεις όλες τις συνι­στώ­σες της συγκε­κρι­μέ­νης πραγ­μα­τι­κό­τη­τας… Γι’
αυτό και δεν είναι τυχαίο, πως η «προ­ο­δευ­τι­κή» άπο­ψη στην «αρι­στε­ρό­τε­ρη»
έκφρα­σή της τεί­νει να αμφι­σβη­τή­σει το σύνο­λο ή το μεγα­λύ­τε­ρο μέρος της σκοπιμότητας
των προ­φυ­λα­κτι­κών μέτρων… Το αφή­γη­μα «ενά­ντια» στην κατα­στο­λή συνο­δεύ­ε­ται με «αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κές»
κορώ­νες και στην προ­ο­πτι­κή του έρχε­ται να συνα­ντη­θεί με τα σενά­ρια της ανοιχτής
συνωμοσιολογίας… 
Και ακό­μη πρα­κτι­κό­τε­ρα… Αναφερόμενοι
σε δεδο­μέ­να της καθη­με­ρι­νό­τη­τάς μας (επί­σκε­ψη στο Σού­περ Μάρ­κετ, σε κατάστημα
ρου­χι­σμού, σε συνερ­γείο αυτο­κι­νή­των)  επι­βε­βαιώ­σα­με,
πως του­λά­χι­στον στη χώρα μας (και απ’ ότι φάνη­κε στην αρνη­τι­κή του εκδο­χή και
σε πλεί­στες άλλες χώρες) ο κίν­δυ­νος δεν είναι η … «υπερ­βο­λι­κή»  εφαρ­μο­γή «υπερ­βο­λι­κών» μέτρων… Αυτά είχα­με στο
νου όταν μιλά­γα­με εδώ και πολύ και­ρό για την δεύ­τε­ρη φάση σαν την ασυ­γκρί­τως δυσκολότερη
και κρι­σι­μό­τε­ρη… Συνα­ντή­σα­με κατά συντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία περι­φρό­νη­ση στην
τήρη­ση απο­στά­σε­ων ή/και την εφαρ­μο­γή μάσκας. Αρκε­τοί ήταν εκεί­νοι, που μας «ερμή­νευαν»
την στά­ση τους ακό­μη και με αμφι­σβή­τη­ση ύπαρ­ξης του ιού ή/και των θυμά­των του… Μας
ψεκά­ζουν, από ό,τι φαί­νε­ται… Σας θυμί­ζου­με εικό­νες από πάρ­κα, πλα­τεί­ες και
παρα­λί­ες που θα έχε­τε ασφα­λώς δει μέσα στο Σαββατοκύριακο. 
Τελειώ­νο­ντας… Πιστεύ­ου­με, πως δεν
χρειά­ζε­ται στην ΦΑΙΑΚΙΑ να επα­να­λά­βου­με την βαθύ­τα­τη επι­θυ­μία μας να διαψευστούν
ή όποιοι φόβοι μας… Αν αυτό συμ­βεί, που ολό­ψυ­χα ευχό­μα­στε, κάποιοι από τους στατικά
σκε­πτό­με­νους θα μας ψέξουν για υπερ­βο­λή, δει­λία κ.λ.π. Δεν πει­ρά­ζει… Απλά θα μας
απο­δεί­ξουν πως δεν κατα­νο­ούν πως το ανα­γκαίο και δυνα­τό μέγε­θος της προ­στα­σί­ας της ανθρώ­πι­νης ζωής
στον 21ο αιώ­να θα πρέ­πει να είναι ανά­λο­γο και αντί­στοι­χο του
μεγέ­θους του κιν­δύ­νου. Στην προ­κεί­με­νη περί­πτω­ση, όπως το ορί­ζει η επι­στή­μη… Τότε
η προ­στα­σία δικαιώ­νε­ται: όταν τα απο­τε­λέ­σμα­τα της συνε­πούς εφαρ­μο­γής της καταφέρνουν
να δια­ψεύ­σουν τους κιν­δύ­νους που και­ρο­φυ­λα­κτούν
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted