Ιδεολογική ηγεμονία: Mε τη Βουγιουκλάκη, τον Άδωνι, την ΥΕΝΕΔ και τον Λιγνάδη;

Εξαι­ρε­τι­κά επίκαιρο
και ενδια­φέ­ρον άρθρο το άρθρο του Στέ­λιου Κού­λο­γλου στον ιστό­το­πο TVXS (https://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/ideologiki-igemonia-me-ti-boygioyklaki-ton-adoni-tin-yened-kai-ton-lignadi).
Το ανα­πα­ρά­γου­με για­τί μας παρέ­χει την ευκαι­ρία επί­το­μης ανα­δρο­μής στους …άθλους
δημο­κρα­τί­ας και ελευ­θε­ρο­τυ­πί­ας της δεξιάς… Καλό κάνει να μην ξεχνά­με το ΟΛΟΝ
έστω και αν βιώ­νου­με καθη­με­ρι­νά το μερι­κό και το ξεχω­ρι­στό… Παραθέτουμε:

Ιδε­ο­λο­γι­κή ηγεμονία:
Mε τη Βου­γιου­κλά­κη, τον Άδω­νι, την ΥΕΝΕΔ και τον Λιγνάδη;

Η πολι­τι­στι­κή και
«ιδε­ο­λο­γι­κή ηγε­μο­νία» της αρι­στε­ράς είναι ένα από τα προ­βλή­μα­τα που βασανίζουν
τη δεξιά επί δεκα­ε­τί­ες. Ξεκί­νη­σε μετά τη μετα­πο­λί­τευ­ση, όταν η πραγματική
ιστο­ρία της χώρας και η εθνι­κή αντί­στα­ση βγή­καν από τη φυλα­κή, παρα­χω­ρώ­ντας το
κελί τους στον  χυδαίο,
εμφυ­λιο­πο­λε­μι­κό  αντι­κο­μου­νι­σμό.  «Δηλα­δή οι περισ­σό­τε­ροι συγ­γρα­φείς, ποιητές,
ζωγρά­φοι, καλ­λι­τέ­χνες, σκη­νο­θέ­τες, κινη­μα­το­γρα­φι­στές είναι αριστεροί»,
παρα­πο­νιό­ταν η «Καθη­με­ρι­νή» της εποχής.

Από τότε μέχρι και
σήμε­ρα, η Νέα Δημο­κρα­τία αντι­με­τω­πί­ζει το πρό­βλη­μα σαν ένα είδος φυσικής
θεο­μη­νί­ας που θα περά­σει, αντί να ανα­ρω­τη­θεί για­τί οι προ­ο­δευ­τι­κοί άνθρω­ποι και
οι νέοι τής γυρί­ζουν την πλά­τη. Την περί­ο­δο 1974-81, στη χώρα επι­κρα­τού­σε μια
δημο­κρα­τι­κή ευφο­ρία, απο­τέ­λε­σμα της πτώ­σης της χού­ντας και των καταπιεστικών
πρα­κτι­κών της. Ανή­μπο­ρη να κατα­νο­ή­σει το κλί­μα και να πορευ­θεί μαζί του,  η κυβερ­νώ­σα δεξιά λογό­κρι­νε ξεδιά­ντρο­πα την
πολι­τι­στι­κή δημιουρ­γία, αδια­φο­ρώ­ντας πλή­ρως αν τα λογο­κρι­μέ­να έργα είχαν
εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες θεα­τές ή έκα­ναν διε­θνή καριέ­ρα. Συνε­χί­ζο­ντας δηλα­δή, όσο
το επέ­τρε­παν οι νέες συν­θή­κες, τους περιο­ρι­σμούς και τις χου­ντι­κές πρακτικές.

Σε ένα εξαιρετικό,
πρό­σφα­το αφιέ­ρω­μα στο περιο­δι­κό «Αρχειο­τά­ξιο» με θέμα «Λογο­κρι­σία και Δημοκρατία,
Μετεμ­φυ­λια­κό κρά­τος και μετα­πο­λί­τευ­ση», παρα­τί­θε­νται περι­στα­τι­κά επεμβάσεων/
απα­γο­ρεύ­σε­ων που μοιά­ζουν απί­στευ­τα σήμε­ρα. Η κυβέρ­νη­ση του Κων. Καρα­μαν­λή είχε
απα­γο­ρεύ­σει στον «Θία­σο» παρα­δείγ­μα­τος χάριν, του αξέ­χα­στου Θεόδωρου
Αγγε­λό­που­λου να εκπρο­σω­πή­σει επι­σή­μως τη χώρα στο Φεστι­βάλ των Καννών (
προ­βλή­θη­κε εκτός προ­γράμ­μα­τος αλλά ενθου­σί­α­σε κοι­νό και Κρι­τι­κή Επι­τρο­πή, η
οποία παρα­βί­α­σε τον κανο­νι­σμό και 
βρά­βευ­σε την ταινία).

Η παρά­θε­ση όλων των
λογο­κρι­τι­κών πρα­κτι­κών, μέχρι την άνο­δο του ΠΑΣΟΚ στην εξου­σία,  θα χρεια­ζό­ταν ξεχω­ρι­στό άρθρο, αν όχι μικρή
εγκυ­κλο­παί­δεια. Τα πρώ­τα χρό­νια της μετα­πο­λί­τευ­σης απα­γο­ρεύ­ο­νται καμιά δεκαριά
ται­νί­ες, ανά­με­σα τους και η « Δίκη της χού­ντας ». Πριν από τις εκλο­γές του 1981
απα­γο­ρεύ­θη­κε η προ­βο­λή στους κινη­μα­το­γρά­φους όλων των πολι­τι­κών ταινιών!

Προη­γου­μέ­νως,
ορι­σμέ­νες από αυτές είχαν προ­βλη­θεί στις οθό­νες συχνά πετσο­κομ­μέ­νες κατά το
ήμι­συ. Στην προ­βο­λή της «Καγκε­λό­πορ­τας» η αστυ­νο­μία μπου­κά­ρι­σε στις αίθουσες,
κατά­σχε­σε τις κόπιες και προ­σή­γα­γε στην αστυ­νο­μία τους ιδιο­κτή­τες των αιθουσών
(το φθι­νό­πω­ρο του 2019, ο κ. Χρυ­σο­χόϊ­δης στην ται­νία «Τζό­κερ» προ­σή­γα­γε και
τους ανή­λι­κους θεα­τές, απο­δει­κνύ­ο­ντας ότι η δεξιά απο­τε­λεί οργα­νι­σμό που
εξελίσσεται).

Σενά­ρια απορρίφθηκαν
από την αρμό­δια κρα­τι­κή επι­τρο­πή που έδι­νε το πρά­σι­νο φως για να ξεκι­νή­σουν οι
ται­νί­ες τα γυρί­σμα­τα τους. Για να επι­τρέ­ψουν τη «Happy Day»,  ζήτη­σαν από τον σκη­νο­θέ­τη Παντε­λή Βούλ­γα­ρη να
μην εμφα­νί­ζο­νται η ελλη­νι­κή σημαία, τα εθνό­ση­μα και το όνο­μα της πρώ­ην βασιλομήτωρος
Φρει­δε­ρί­κης. Ούτε ξένα φιλμ δεν ξέφυ­γαν από το ψαλί­δι των λογο­κρι­τών, αν είχαν
πολι­τι­κές ανα­φο­ρές σε άλλη χώρα, όπως έγι­νε με το «Μια σει­ρά δολο­φο­νί­ες» του
διά­ση­μου Ιτα­λού σκη­νο­θέ­τη Ελιο Πέτρι.

Ούτε η μου­σι­κή θα
ξεφύ­γει φυσι­κά. Από τη δημό­σια ραδιο­τη­λε­ό­ρα­ση απα­γο­ρεύ­ο­νται να προβάλλονται
/μεταδίδονται τρα­γού­δια του Μανού Λοΐ­ζου, του Θάνου Μικρού­τσι­κου, του Αργύρη
Κου­νά­δη, του Μίκη Θεο­δω­ρά­κη. Έχου­με επί­σης δια­κο­πές συναυ­λιών από την
αστυ­νο­μία,  όπως του Χρή­στου Λεο­ντή στο
Πάλαι ντε Σπορ, απα­γό­ρευ­ση συναυ­λιών της Μαρί­ας Φαρα­ντού­ρη και του Λάκη Χαλκιά,
εισβο­λή της αστυ­νο­μί­ας σε μπουάτ της Θεσ­σα­λο­νί­κης όπου τρα­γου­δού­σαν η Μαρία
Δημη­τριά­δη και ο Βασί­λης Παπα­κω­στα­ντί­νου. Και άλλα πολλά.

Αντί να αναλογιστεί
μια στιγ­μή για­τί οι πνευ­μα­τι­κοί άνθρω­ποι στρέ­φο­νται ενα­ντί­ον της, η κυβέρνηση
της Νέας Δημο­κρα­τί­ας όσο πλη­σί­α­ζαν οι εκλο­γές του 1981, άρχι­σε να
προ­βλη­μα­τί­ζε­ται για το πώς θα ανέ­τρε­πε την ηγε­μο­νία της Αρι­στε­ράς. Μάλιστα
σύμ­φω­να με «Τα Νέα » τον Ιανουά­ριο του 1981 έγι­νε σύσκε­ψη στο υπουργείο
Πολι­τι­σμού με ερώ­τη­μα πώς θα ενι­σχυ­θεί η δεξιά κουλτούρα.

Ο υπουρ­γός
χωρο­τα­ξί­ας κύριος Πλυ­τάς βεβαί­ω­σε, σύμ­φω­να με την εφη­με­ρί­δα,  ότι η δεξιά δια­θέ­τει πολ­λούς ανθρώ­πους του
πνεύ­μα­τος και της τέχνης. «Έχου­με τη Βου­γιου­κλά­κη» δήλω­σε, μέχρι εκεί φαίνεται
όμως πως άντε­ξε ο κύριος Ανδρια­νό­που­λος που εξερ­ρά­γη: «μα σοβα­ρά κύριοι
συνά­δελ­φοι θα χρη­σι­μο­ποι­ή­σου­με τη Βου­γιου­κλά­κη σαν αντί­βα­ρο στον «Aνθρω­πο με το
γαρύ­φαλ­λο» (την ται­νία για τον Μπε­λο­γιάν­νη που έκα­νε ρεκόρ εισι­τη­ρί­ων) και στον
«Μεγα­λέ­ξαν­δρο» (του Θ. Αγγελόπουλου)»;

Tα χρό­νια πέρασαν
και η ιδε­ο­λο­γι­κή ηγε­μο­νία της αρι­στε­ράς έγι­νε στη ΝΔ έμμο­νη ιδέα. Η είσο­δος και
η επιρ­ροή της αντι­κο­μου­νι­στι­κής ακρο­δε­ξιάς (Βορί­δης, Πλεύ­ρης, Γεωρ­γιά­δης κλπ)
την ενί­σχυ­σε ακό­μη περισ­σό­τε­ρο. (Οι άνθρω­ποι εννο­ούν για­τί δεν γιορ­τά­ζει το
έθνος τη νίκη επί των κομου­νι­στο­συμ­μο­ρι­τών, αλλά αυτό είναι άλλη ιστο­ρία). Η
στρο­φή προς συντη­ρη­τι­κές αξί­ες μετά την πτώ­ση του υπαρ­κτού σοσια­λι­σμού, που
παρα­τη­ρεί­ται και διε­θνώς, καθώς και η καθυ­στε­ρη­μέ­νη  επιρ­ροή του νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού στην Ελλάδα,
έδω­σαν στην υπό τον Κ. Μητσο­τά­κη Νέα Δημο­κρα­τία μια σημα­ντι­κή ευκαιρία.

Έτσι, με το
προ­σω­πείο του κεντρώ­ου πολι­τι­κού, ο κ. Μητσο­τά­κης κατά­φε­ρε να συσπειρώσει
μερι­κούς καλ­λι­τέ­χνες, από βασι­κά μέτριους ηθο­ποιούς και σκη­νο­θέ­τες,  μέχρι συγ­γρα­φείς σε ξηρα­σία. «Λυπά­μαι που θα
το πω αλλά εκχω­ρή­θη­κε και ο Πολι­τι­σμός και η Παι­δεία, χρό­νια τώρα, σε αυτές τις
συνει­δή­σεις τις ψευ­δο­α­ρι­στε­ρές», συμπύ­κνω­νε τη νέα προ­σπά­θεια ένας από αυτούς,
σήμε­ρα το πρό­σω­πο των ημε­ρών: o Δ. Λιι­γνά­δης. Θα αντα­μει­φθεί με την θέση του
διευ­θυ­ντή στο Εθνι­κό Θέα­τρο παρό­τι ο κόσμος του θεά­τρου και οι παροι­κού­ντες της
εξου­σί­ας ήξε­ραν και ο ίδιος, εμμέ­σως, το δήλω­νε: «Ενας νέος μπο­ρεί να είναι
φιλο­μα­θής –κι αν όχι, κάποιος πρέ­πει να του διδά­ξει τη φιλο­μά­θεια–, μπο­ρεί να
έχει την περιέρ­γεια να μπει σε σκο­τει­νά δωμά­τια ή να αρνη­θεί την προηγούμενη
γενιά, αυτόν που τον διδά­σκει. Ωστό­σο όλα αυτά είναι δου­λειά ενός δασκά­λου – κι
αν θες ενός σκηνοθέτη».

Με την ανά­λη­ψη της
εξου­σί­ας από τη ΝΔ, τα προ­σω­πεία άρχι­σαν να πέφτουν, το ένα μετά το άλλο. Η
προ­σπά­θεια  « ιδε­ο­λο­γι­κής ηγεμονίας»
άρχι­σε να παρα­με­ρί­ζε­ται από την ωμή 
αστυ­νο­μι­κή βία ακό­μη και πάνω σε συμπα­θού­ντες,  όπως ο κ. Ινδα­ρές. Ο «εκσυγ­χρο­νι­σμός» στην
εκπαί­δευ­ση παρα­μέ­ρι­σε την Κοι­νω­νιο­λο­γία υπέρ των Θρη­σκευ­τι­κών για να μην
γίνο­νται τα παι­διά αρι­στε­ροί, η αρι­στεία και η αξιο­κρα­τία ναυά­γη­σαν στο
νοσο­κο­μείο της Καρ­δί­τσας ενώ ο αντι­πρό­ε­δρος του κόμ­μα­τος και υπουρ­γός Ανάπτυξης
συνέ­χι­ζε τις τηλε­πω­λή­σεις επί πανδημίας.

Αντί για την
επαγ­γελ­θεί­σα προ­σή­λω­ση στην ελεύ­θε­ρη έκφρα­ση έχου­με περι­στα­τι­κά στυγνής
λογο­κρι­σί­ας στα μέσα ενη­μέ­ρω­σης, «μετά από ασφυ­κτι­κές πιέ­σεις»,  καταγ­γέλ­λουν τα θύμα­τα, του Μεγά­ρου Μαξίμου.
Το τελευ­ταίο δίνει γραμ­μή  τι θα
προ­βάλ­λουν ως ειδή­σεις, σε ΜΜΕ τόσο υπά­κουα ώστε δημο­σιεύ­ουν copy paste τις οδη­γί­ες.  Την ίδια στιγ­μή που στην ΕΡΤ-κομματικό
παρα­μά­γα­ζο, σαν να έχει βρυ­κο­λα­κιά­σει η ΥΕΝΕΔ, 
δίνο­νται εντο­λές  για να μην
προ­βλη­θούν εικό­νες από το κορο­νο-πάρ­τι στην Ικα­ρία ή στιγ­μιό­τυ­πα του κ. Λιγνάδη
με καλούς φίλους του, όπως το πρω­θυ­πουρ­γι­κό ζεύ­γος στη φωτο­γρα­φία επάνω.

Το μόνο πρόβλημα
είναι ότι ιδε­ο­λο­γι­κή ηγε­μο­νία σημαί­νει επι­κρά­τη­ση στο πεδίο του πολι­τι­σμού και
των ιδε­ών. Μπο­ρεί να το κατα­φέ­ρουν εκτός από την.. ισχυ­ρή παρά­δο­ση της
Βου­γιου­κλά­κη, μια θεού­σα στο υπουρ­γείο Παι­δεί­ας, ένας Σερί­φης εκτός ελέγ­χου, ο
Αδω­νις, η ΕΡΤ/ ΥΕΝΕΔ και ο Λιγνάδης;