Η επικίνδυνη ελαφρότητα του “σκέπτεσθαι”… - Φαιακία

Η επικίνδυνη ελαφρότητα του “σκέπτεσθαι”…

Ανή­κει στους δια­νο­ού­με­νους, που μας έχουν “εντυ­πω­σιά­σει” με τις “και­νο­τό­μες” τους σκέ­ψεις… Ως κάποιο σημείο δεν πει­ρά­ζει… Το γέλιο ή έστω το χαμό­γε­λο μακραί­νουν τη ζωή… Και μας είχαν χαρί­σει μπό­λι­κα χαμό­γε­λα, όταν ζητού­σαν από τους πρω­τα­γω­νι­στές και δρά­στες της Ελλη­νι­κής τρα­γω­δί­ας να …τολ­μή­σουν τους “εκσυγ­χρο­νι­σμούς” τους, για να σώσουν -αυτοί οι αίτιοι του εγκλή­μα­τος- τη χώρα.
Οταν όμως ασχο­λού­νται με αυτό τον τρό­πο για το κρί­σι­μο ζήτη­μα της Ευρώ­πης, που εδώ και και­ρό δεν είναι άλλο από το μετα­να­στευ­τι­κό, τότε τα πρά­μα­τα σοβα­ρεύ­ουν επι­κίν­δυ­να… Για­τί το φίδι, που κλωσ­σά­ει τα αυγά του αισθά­νε­ται θαυ­μά­σια κάτω από τέτοιες “θερ­μο­κρα­σί­ες” “νοη­τι­κής” δρα­στη­ριό­τη­τας. Είναι το φιδά­κι, που σωπαί­νει όταν η ζωή στο Αιγαίο μετα­τρέ­πε­ται σε φτη­νά­ρι­κο εμπό­ριο με υψη­λή προσ­δο­κία απω­λειών… Οταν χώρες και κρά­τη οδη­γού­νται στο μεσαί­ω­να για …την “απε­λευ­θέ­ρω­σή” τους από τυράνους…Οταν φασι­στο­συμ­μο­ρί­ες ισλα­μο­δο­λο­φό­νων εκπαι­δεύ­ο­νται από τους Δυτι­κούς ελευ­θε­ρω­τές για να επι­τε­λέ­σουν με επι­τυ­χία το “φιλάν­θρω­πο” έργο τους… 
Τώρα, λοι­πόν, που οι εκπαι­δευ­μέ­νοι δολο­φό­νοι στρέ­φο­νται κατά των “ευερ­γε­τών”, το λογο­τε­χνι­κό μας τάλα­ντο -μέσα από συνω­θύ­λευ­μα ακραί­ων αντι­φά­σε­ων και ακρο­βα­σιών- επι­τρα­τεύ­ε­ται στην υπη­ρε­σία της σύγ­χυ­σης, της ξενο­φο­βί­ας, του απο­μο­νω­τι­σμού και άλλων κάκο­σμων παραφυάδων… 
Υπε­ρα­σπι­ζό­μα­στε το δικαί­ω­μα της άπο­ψης αλλά δια­τη­ρού­με και το δικό μας δικαί­ω­μα στην κρι­τι­κή της… Χωρίς τις “κατά­ρες”, που το κεί­με­νο εμπε­ριέ­χει στις ίδιες τις γραμ­μές του και το-χει­ρό­τε­ρο- πίσω από αυτές…
Η παρα­πά­νω εισα­γω­γή αφο­ρά ειδη­σε­ο­γρα­φι­κό κεί­με­νο, που αντι­γρά­φου­με από τον ιστό­το­πο Nooz.gr
    

Μανι­φέ­στο μισαλλοδοξίας 
της Σώτης Τριανταφύλλου
Η Σώτη Τρια­ντα­φύλ­λου έγρα­ψε ένα
κεί­με­νο στην Athens Voice
με θέμα τα τρα­γι­κά γεγο­νό­τα στο Παρί­σι και προ­κά­λε­σε – ως είθι­σται – έντονες
αντι­δρά­σεις στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύωσης.
Στο άρθρο της με τίτλο: «Rock and roll will never die» η συγ­γρα­φέ­ας αποκαλεί
«χον­δροει­δές λάθος» την πολυ­πο­λι­τι­σμι­κό­τη­τα και μετα­ξύ άλλων αναφέρει:
“Προ­σθέ­τω ωστό­σο ότι όσα
υφι­στά­με­θα από τους ισλα­μι­στές (όχι μόνον την τρο­μο­κρα­τία αλλά την καθημερινή
πίε­ση, τη συμπε­ρι­φο­ρά μίσους) δεν οφεί­λο­νται στις «επεμ­βά­σεις» της Δύσης στις
χώρες της Ανα­το­λής, αλλά στην πολε­μο­χα­ρή και φθο­νε­ρή φύση του ισλάμ: το ισλάμ
δεν είναι μια θρη­σκεία σαν τις άλλες, αγα­πη­τοί συμπο­λί­τες° είναι πολιτικό
πρό­γραμ­μα, είναι ιδε­ο­λο­γία εκβαρβαρισμού (…) 
Αν οι μετριο­πα­θείς μουσουλμάνοι
(που, σας δια­βε­βαιώ, είναι λιγο­στοί και αμή­χα­νοι μέσα στο αγριε­μέ­νο ισλαμικό
πλή­θος), θέλουν να απο­φύ­γουν τον στιγ­μα­τι­σμό, πρέ­πει να κατέ­βουν μαζι­κά στους
δρόμoυς –σήμε­ρα, τώρα–
και να δια­μαρ­τυ­ρη­θούν για τα εγκλή­μα­τα ενα­ντί­ον της ανθρω­πό­τη­τας που
δια­πράτ­το­νται στο όνο­μα του Αλλάχ. Όμως, θα επι­μεί­νω: όπως έλε­γε ο Μάρ­κο Πόλο,
«φανα­τι­κός μου­σουλ­μά­νος είναι αυτός που σου κόβει το κεφά­λι, ενώ μετριοπαθής
είναι εκεί­νος που σε κρα­τά­ει για να σου κόψουν το κεφά­λι». Πολύ λίγα έχουν
αλλά­ξει στο ισλάμ από τον ύστε­ρο Μεσαίωνα…”
Λίγες ώρες μόνο μετά τις
τρο­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις στο Παρί­σι, που στοί­χι­σαν τη ζωή και σε πολλούς
μου­σουλ­μά­νους, και ήδη λει­τουρ­γεί ως άλλο­θι για να στο­χο­ποι­η­θούν από ακροδεξιά
στοι­χεία οι μου­σουλ­μά­νοι μετα­νά­στες και πρό­σφυ­γες, προ­κά­λε­σε όπως ήταν
ανα­με­νό­με­νο έντο­νη κατακραυγή.
Ολό­κλη­ρο το κεί­με­νο της Σώτης
Τρια­ντα­φύλ­λου έχει ως εξής:
«Tυφλό­τη­τα» είναι ο τίτλος του
και­νούρ­γιου βιβλί­ου του ιστο­ρι­κού Μαρκ Φερ­ρό: τυφλό­τη­τα των ηγε­σιών, τυφλότητα
των μαζών. Ο Φερ­ρό περι­γρά­φει πώς δεν μπο­ρού­με – και δεν θέλου­με – να
ανα­γνω­ρί­σου­με τα συντα­ρα­κτι­κά, συχνά τρα­γι­κά, φαι­νό­με­να που οδη­γούν σε ομοίως
συντα­ρα­κτι­κά και τρα­γι­κά γεγονότα. 
Ο ισλα­μο­φα­σι­σμός δεν είναι
και­νούρ­γιο φαι­νό­με­νο: τον έχου­με εκθρέ­ψει στη Δύση και παρά τις
επα­να­λαμ­βα­νό­με­νες προει­δο­ποι­ή­σεις, ηγε­σί­ες και μάζες κοι­μού­νται τον ύπνο των
δικαί­ων. Ψυχι­κή ευρυ­χω­ρία; Ενο­χές για ένα φαντα­σμα­τι­κό παρελ­θόν; Έξαλλη
αισιο­δο­ξία; Χρι­στια­νο-αρι­στε­ρή πίστη στην ανθρώ­πι­νη καλο­σύ­νη; Απύθ­με­νη βλακεία
της πολι­τι­κής ορθό­τη­τας; Φόβος μπρο­στά στις ισχυ­ρές ισλα­μι­κές χώρες; Όλα αυτά
μαζί με την ιστο­ρι­κή τυφλό­τη­τα που ανα­λύ­ει ο Μαρκ Φερρό.
Δεν θα επε­κτα­θώ εδώ στο
χον­δροει­δές σφάλ­μα της πολυ­πο­λι­τι­σμι­κό­τη­τας: όποιος ενδια­φέ­ρε­ται για το ζήτημα
ας ανα­ζη­τή­σει παλιό­τε­ρα άρθρα και βιβλία. Άλλω­στε, μολο­νό­τι η αντί­θε­σή μου στη
πολυ­πο­λι­τι­σμι­κό­τη­τα – στη μη αφο­μοί­ω­ση των μετα­να­στών και στην εξύ­μνη­ση του
ισλάμ – είναι μειο­νο­τι­κή, δεν είμαι η μόνη που τη δια­τυ­πώ­νω. Προ­σθέ­τω ωστόσο
ότι όσα υφι­στά­με­θα από τους ισλα­μι­στές (όχι μόνον την τρο­μο­κρα­τία αλλά την
καθη­με­ρι­νή πίε­ση, τη συμπε­ρι­φο­ρά μίσους) δεν οφεί­λο­νται στις «επεμ­βά­σεις» της
Δύσης στις χώρες της Ανα­το­λής, αλλά στην πολε­μο­χα­ρή και φθο­νε­ρή φύση του ισλάμ:
το ισλάμ δεν είναι μια θρη­σκεία σαν τις άλλες, αγα­πη­τοί συμπο­λί­τες° είναι
πολι­τι­κό πρό­γραμ­μα, είναι ιδε­ο­λο­γία εκβαρβαρισμού.
Θα θίξω τρία σημεία: πρώ­τον, την
ανε­πάρ­κεια, τη θλι­βε­ρή ανα­πη­ρία, των σημε­ρι­νών ευρω­παϊ­κών ηγε­σιών. Αν στη θέση
του Φραν­σουά Ολάντ και της εύθυ­μης παρέ­ας του ήταν ο Ντε Γκολ, ο Πομπι­ντού ή ο
Μιτε­ράν, η Γαλ­λία θα είχε κηρύ­ξει πόλε­μο στο Ισλα­μι­κό Kράτος και, πιθα­νό­τα­τα, θα τον είχε
κερ­δί­σει. Επί­σης, θα λει­τουρ­γού­σαν οι υπη­ρε­σί­ες πλη­ρο­φο­ριών και οι δυνάμεις
ασφα­λεί­ας, δηλα­δή ό,τι προ­α­σπί­ζει τους πολί­τες από τη βία και την αυθαιρεσία.
Ακό­μα και οι επί­ση­μες δηλώσεις
μετά την πρό­σφα­τη σφα­γή ακού­γο­νται χλια­ρές: οι φοβι­σμέ­νοι και οκνη­ροί υπάλληλοι
της γαλ­λι­κής γρα­φειο­κρα­τί­ας πασχί­ζουν να μην εξε­ρε­θί­σουν τον μουσουλμανικό
πλη­θυ­σμό που τρώ­ει και πίνει με κρα­τι­κές παρο­χές παρα­βιά­ζο­ντας τους νόμους της
γαλ­λι­κής δημοκρατίας. 
Οι νόμοι αυτοί κερ­δή­θη­καν με
αγώ­νες: σήμε­ρα τσα­λα­πα­τά­με τους κοι­νω­νι­κούς αγώ­νες που δημιούρ­γη­σαν τα
φιλε­λεύ­θε­ρα καθε­στώ­τα – η αχα­ρι­στία του σύγ­χρο­νου ανθρώ­που είναι πρωτοφανής°
και ο συν­δυα­σμός με την προ­α­να­φερ­θεί­σα τυφλό­τη­τα κλο­νί­ζει τα θεμέ­λια του
πολι­τι­σμού μας. Το πρό­βλη­μα πάντως, σύμ­φω­να με τους Γάλ­λους σοσια­λι­στές, είναι
η άνο­δος της ισλα­μο­φο­βί­ας, ενός φυσι­κού και αυτο­νό­η­του αντα­να­κλα­στι­κού, που,
ωστό­σο, μπο­ρεί να οδη­γή­σει τους Γάλ­λους πολί­τες στον αρι­στε­ρο­δε­ξιό συνασπισμό
της Μαρίν Λε Πεν. Σε τελι­κή ανά­λυ­ση, ο στό­χος του Σοσια­λι­στι­κού κόμ­μα­τος δεν
είναι η ανά­σχε­ση του ισλα­μο­φα­σι­σμού αλλά η από­σπα­ση ψήφων – παλιά ιστο­ρία αυτή.
Δεύ­τε­ρο σημείο: αν οι
μετριο­πα­θείς μου­σουλ­μά­νοι (που, σας δια­βε­βαιώ, είναι λιγο­στοί και αμή­χα­νοι μέσα
στο αγριε­μέ­νο ισλα­μι­κό πλή­θος), θέλουν να απο­φύ­γουν τον στιγ­μα­τι­σμό, πρέ­πει να
κατέ­βουν μαζι­κά στους δρόμoυς
–σήμε­ρα, τώρα– και να δια­μαρ­τυ­ρη­θούν για τα εγκλή­μα­τα ενα­ντί­ον της
ανθρω­πό­τη­τας που δια­πράτ­το­νται στο όνο­μα του Αλλάχ. Όμως, θα επι­μεί­νω: όπως
έλε­γε ο Μάρ­κο Πόλο, «φανα­τι­κός μου­σουλ­μά­νος είναι αυτός που σου κόβει το
κεφά­λι, ενώ μετριο­πα­θής είναι εκεί­νος που σε κρα­τά­ει για να σου κόψουν το
κεφάλι». 
Πολύ λίγα έχουν αλλά­ξει στο ισλάμ
από τον ύστε­ρο Μεσαί­ω­να. Σήμε­ρα, μετριο­πα­θείς μου­σουλ­μά­νοι είναι μόνον οι εκκοσμικευμένοι,
του­τέ­στιν όσοι έχουν εγκα­τα­λεί­ψει την ισλα­μι­κή τους ανα­τρο­φή – όπως έχουν κάνει
πολ­λοί χρι­στια­νοί στη Δύση. Περι­μέ­νω λοι­πόν να κατε­βούν στους δρό­μους όλοι οι
καλοί άνθρω­ποι της Ανα­το­λής και να στη­ρί­ξουν τη δυτι­κή δημο­κρα­τία που τους
προ­στα­τεύ­ει και τους ταΐ­ζει: αν δεν το κάνουν ή αν το κάνουν με μισή καρ­διά θα
επι­βε­βαιω­θεί η υπο­ψία της ρητής, υπόρ­ρη­της ή διφο­ρού­με­νης στή­ρι­ξης στον
ισλαμοφασισμό.
Με το τρί­το σημείο απευθύνομαι
στους ισλα­μι­στές και στους ποι­κί­λους φίλους τους – μετα­ξύ των οποί­ων στους
συμπα­τριώ­τες μας που πιστεύ­ουν, όπως ο Γεν­νά­διος Β’, ότι «κάλ­λιον ειδέναι
φακιό­λιον τούρ­κι­κον παρά καλύ­πτρα λατι­νι­κή»: ό,τι και να κάνε­τε, όσους και
σκο­τώ­σε­τε, συκο­φα­ντή­σε­τε και φιμώ­σε­τε, ο δυτι­κός πολι­τι­σμός θα επι­ζή­σει είναι
απεί­ρως ισχυ­ρό­τε­ρος εξάλ­λου, η εναλ­λα­κτι­κή πρό­τα­ση ήταν και παρα­μέ­νει η
βαρβαρότητα.
Όσον αφο­ρά δε την κατα­στρο­φή του Bataclan όπου έχου­με δει
μερι­κές από τις καλύ­τε­ρες ροκ συναυ­λί­ες της ζωής μας, είμαι εδώ να σας θυμίζω
ότι το ροκ δεν θα πεθά­νει ποτέ, ότι ποτέ δεν θα αντι­κα­τα­στα­θεί από προ­σευ­χές κι
από αμανέδες».
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted