Δεν είμαι με αυτούς… - Φαιακία

Δεν είμαι με αυτούς…

Και τους ομοί­ους τους…
-Τους μεγα­λο­ερ­γο­λά­βους, μετα­πρά­τες, κανα­λάρ­χες κ.λ.π., που
προ­σβλέ­πουν στο ΝΑΙ για να συνε­χι­στούν τα προ­νό­μιά τους (Θαλασ­σο­δά­νεια, φοροαπαλλαγές
κ.λ.π.), που τα πλη­ρώ­νου­με ΕΜΕΙΣ για λογα­ρια­σμό τους). Η φαυ­λό­τη­τα, που
υπό­σχε­ται κάθαρ­ση και εκσυγχρονισμό…
-Τους κον­δυ­λο­φό­ρους, που μετα­τρέ­πουν το όπλο τους σε φαρέτρα
δηλη­τη­ρια­σμέ­νων βελών για να στο­χεύ­σουν κάθε ύπο­πτη κίνη­ση απε­λευ­θέ­ρω­σης των
σκλα­βω­μέ­νων  από τις ευρω­φο­βί­ες τους. 
-Τους «καλ­λι­τέ­χνες», που εξα­ντλούν την ευαι­σθη­σία τους στη
διά­σω­ση της «κιτρι­νο­πρά­σι­νης» φώκιας απο­δε­χό­με­νη ως λογι­στι­κό και στατιστικό
συμ­βάν τον ανθρώ­πι­νο δια­συρ­μό και εξευ­τε­λι­σμό,  την περι­θο­ριο­ποί­η­ση, την αυτοκτονία. 
-Τους ερα­στές της δημο­σιο­νο­μι­κής πει­θαρ­χί­ας αρκεί να βγουν
από τον αρχι­κό λογα­ρια­σμό τα δικά τους απε­χθή και επο­νεί­δι­στα οφέλη…
-Τους προ­σκυ­νη­μέ­νους απο­γό­νους των δανειο­λη­πτών-κατα­χρα­στών της
Επα­νά­στα­σης του 21, που ισχυ­ρί­ζο­νται ότι: μαζί τα φάγα­με
-Τους μιζο-παρα­λή­πτες της Siemens και άλλων ομοει­δών ευα­γών ιδρυ­μά­των, τους
συλ­λο­γι­κούς παρα­λή­πτες των μπα­τα­ρι­σμέ­νων και ακρι­βο­πλη­ρω­μέ­νων υπο­βρυ­χί­ων, τους πρωταγωνιστές
της μεγά­λης κλο­πής του χρη­μα­τι­στη­ρί­ου, που έκα­ναν τα σκάν­δα­λα να μοιάζουν
φυσιο­λο­γι­κή καθη­με­ρι­νό­τη­τα και την ηθι­κή μας ξεχυ­λω­μέ­νη για να τα αποδέχεται… 
-Τους αγνο­ού­ντες πρω­θυ­πουρ­γούς και τους μερι­μνού­ντες υπουργούς
και άλλους (μέχρι και κομ­μα­τι­κούς κλη­τή­ρες), που φρό­ντι­ζαν απο­κλει­στι­κά για την
μετα­ξύ τους δικαία κατα­νο­μή, κηρύσ­σο­ντας ευρω­λι­γού­ρι­κα από άμβω­νος: Πνεύ­μα και Ηθι­κή
-Τους συνυ­πο­γρά­φο­ντες κεί­με­να πρό­σκλη­σης σε εθελουδουλία,
αξιο­ποιώ­ντας τα προ­νό­μιο της δημό­σιας προ­βο­λής ως εργα­λείο στην μαζική
αποβλάκωση…

-Τους ανα­λύ­ο­ντες βαθυ­στό­χα­στα για να μας απο­δεί­χνουν ότι το προ­νό­μιο της νόη­σης μπο­ρεί να γίνε­ται και παγί­δα για το ανθρώ­πι­νο είδος, όταν δια­βρώ­νε­ται από εμπά­θειες και υποκειμενισμούς. 
-Τους προ­σποιού­με­νους αντι­κει­με­νι­κούς, για­τί τους έχει μένει ακό­μη ελά­χι­στη τσί­πα ώστε να ψιλο­ντρέ­πο­νται για την υψη­λή δια­τα­σι­μό­τη­τά τους. 


Τον παροι­μιώ­δη μέσο ανθρω­πά­κο, 
κέρ­δος ποτέ μα από παθή­μα­τα χορ­τά­το, 
που συνη­θί­ζει στην κάθε βρω­μιά, 
αρκεί να έχει γεμά­το τον ντορβά…
 (ελα­φρά παραλ­λαγ­μέ­νο από­σπα­σμα από το ποί­η­μα του Βολφ Μπίρ­μαν: του έχω βαρεθεί). 
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted