70 Χρόνια μετά την σφαγή…

στο Δίστο­μο και η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ είχε υπο­ψή­φια από το Δίστο­μο… Την έχε­τε δεί πιθα­νό­τα­τα σε παλιό­τε­ρη ανάρ­τη­ση στην ΦΑΙΑΚΙΑ (Για­τί ψηφί­ζει Χρυ­σή Αυγή…, 17/5/14), όπου δηλώ­νει περή­φα­νη για την επι­λο­γή της και χρε­ώ­νει ως υπεύ­θυ­νους της σφα­γής …τους κομ­μου­νι­στές… Ολα μπο­ρούν να συμ­βούν αλλά μερι­κά είναι πολύ ανα­τρι­χια­στι­κά όταν συμβαίνουν…

Στη μνή­μη αυτού του ολο­καυ­τώ­μα­τος, που μπαί­νει στις πρώ­τες γραμ­μές της παγκό­σμιας κτη­νω­δί­ας η ΦΑΙΑΚΙΑ σας παρου­σιά­ζει το σχε­τι­κό σημεί­ω­μα του φίλ­τα­του Νίκου Ματζά­κου.

Εάν δεν είναι αυτό το γεγο­νός από
μόνο του κάτι που προ­σβάλ­λει την ανθρώ­πι­νη υπό­στα­ση, τότε τι είναι; Εάν δεν
είναι αυτό έλλει­ψη Δικαιο­σύ­νης, τότε τι είναι; (Και) η Γερ­μα­νία έχει ακό­μα πολύ
δρό­μο μπρο­στά της για να απο­τι­νά­ξει τον κρυ­φο­να­ζι­στι­κό της εαυ­τό. Σήμερα,
κλεί­νουν 70 χρό­νια από την ημέ­ρα που τα στρα­τεύ­μα­τα των SS (για την ακρί­βεια, η
μεραρ­χία Edelweiss της IV μεραρ­χί­ας Panzer, υπό τον Fritz Lautenbach και τον
Hans Zampel) έκα­ναν μια από τις χει­ρό­τε­ρες σφα­γές της παγκόσμιας
ιστορίας. 

Στο Δίστο­μο, στις 10 Ιου­νί­ου 1945
βασά­νι­σαν και σκό­τω­σαν με μαρ­τυ­ρι­κό τρό­πο, βρέ­φη, παι­διά, έγκυ­ες, άοπλους
πολί­τες. Στην κυριο­λε­ξία σκό­τω­σαν όποιον βρή­καν μπρο­στά τους και, στη συνέχεια
πυρ­πό­λη­σαν το χωριό. Ο επί­ση­μος αριθ­μός των νεκρών είναι 200, όμως οι αυτόπτες
μάρ­τυ­ρες του Ερυ­θρού Σταυ­ρού, κάνουν λόγο για 600. Όταν έφυ­γαν οι Γερ­μα­νοί από
το Δίστο­μο, ο Ερυ­θρός Σταυ­ρός βρή­κε εικό­νες φρίκης. 

Ρεπορ­τάζ ΣΟΚ : Σαν σήμε­ρα η
σφα­γή στο Δίστο­μο και οι Γερ­μα­νοί έχουν ακό­μα θρά­σος να μας κου­νά­νε το δάχτυλο!
Τα φρι­κια­στι­κά εγκλή­μα­τά από τα στό­μα­τα των μαρ­τύ­ρων! [photos + video] Εικόνες
απο­κά­λυ­ψης Θα ανα­ρω­τη­θεί κανείς. Για­τί τόσο μίσος; Ο λόγος είναι οι μεγάλες
απώ­λειες των SS από αντάρ­τες που κρύ­βο­νταν στα γύρω βου­νά. Και, εκεί­νη την
απο­φρά­δα μέρα, οι “άνδρες” των SS είχαν υπο­στεί μεγά­λη ήττα από τους αντάρτες.
Και, αφού δεν μπο­ρού­σαν να ξεσπά­σουν αλλού, το έκα­ναν σε βρέ­φη, παιδάκια,
γυναί­κες, αμά­χους. Τέτοιοι υπάν­θρω­ποι ήταν… ίσως το καλύ­τε­ρο, για να καταλάβετε
το μέγε­θος της θηριω­δί­ας, να μην είναι οι δικές μας περι­γρα­φές, όσο γλαφυρές
και αν είναι. Ίσως να είναι οι περι­γρα­φές αυτών που τα έζησαν.

 Το παρα­κά­τω ρεπορ­τάζ είναι από
τον Ιού­νιο του 2013 της ηλε­κτρο­νι­κής εφη­με­ρί­δας itabloid.gr: Ρεπορ­τάζ ΣΟΚ : Σαν
σήμε­ρα η σφα­γή στο Δίστο­μο και οι Γερ­μα­νοί έχουν ακό­μα θρά­σος να μας κου­νά­νε το
δάχτυ­λο! Τα φρι­κια­στι­κά εγκλή­μα­τά από τα στό­μα­τα των μαρ­τύ­ρων! [photos + video]
“Ήταν δύο χρο­νών. Τον ξεκοί­λια­σαν τον αδερ­φό μου” Με πόνο θυμά­ται εκεί­νες τις
στιγ­μές η κ. Μαρία Σφου­ντού­ρη. «Ήταν τρο­με­ρό. Μαύ­ρο. Εγώ ήμουν μόλις τεσσάρων
ετών και ο αδερ­φός μου, ο Πανα­γιώ­της 6 και μέσα σε λίγες στιγ­μές χάσα­με την
μάνα μας, τον πατέ­ρα μας και τον μικρό μας αδερ­φό, Νίκο, που ήταν 2 ετών.

 Σωθή­κα­με για­τί μας έκρυ­ψε η
θεία μου στο διπλα­νό σπί­τι σε μια κατα­πα­κτή. Ακού­γα­με τους Γερ­μα­νούς να περνούν
από πάνω και τρέ­μα­με! Όταν στα­μά­τη­σαν οι πυρο­βο­λι­σμοί τρέ­ξα­με στο σπί­τι μας. Ο
πατέ­ρα μας ήταν νεκρός στο κρε­βά­τι, η μάνα μας νεκρή μπρο­στά από το τζά­κι και
στα πόδια της πεσμέ­νος ο Νίκος. Τον είχαν ξεκοι­λιά­σει. Τα χάσα­με και αρχίσαμε
να φωνά­ζου­με. Ο αδερ­φός μου άρπα­ξε τον Νίκο και τον πήρε στην αγκα­λιά του. Τα
ρού­χα του γέμι­σαν από τα αίμα­τα και τα σωθι­κά. Φοβη­θή­κα­με και βγή­κα­με τρέχοντας
από το σπί­τι. Όσοι είχαν σωθεί έβγαι­ναν στους δρό­μους. Τρο­με­ρές εικό­νες. Πήγαμε
στη για­γιά μας και μας μάζε­ψε μια γειτόνισσα. 

 Ρεπορ­τάζ ΣΟΚ : Σαν σήμε­ρα η
σφα­γή στο Δίστο­μο και οι Γερ­μα­νοί έχουν ακό­μα θρά­σος να μας κου­νά­νε το δάχτυλο!
Τα φρι­κια­στι­κά εγκλή­μα­τά από τα στό­μα­τα των μαρ­τύ­ρων! [photos + video] Στο
χωριό επι­κρα­τού­σε νεκρι­κή σιγή. Ο κόσμος έφευ­γε για τα βου­νά να σωθεί. Την
επό­με­νη έπρε­πε να θαφτούν οι νεκροί.

 Όταν είδα­με τους γονείς μας
και τον αδερ­φό μας στον τάφο, συνει­δη­το­ποι­ή­σα­με τι είχε γίνει. Θέλα­με να
πηδή­ξου­με μέσα να μας θάψουν μαζί τους. Παντού, θρή­νος, μοι­ρο­λό­για και μαύρα
μαντί­λια. Από τότε πηγαί­να­με κάθε μέρα στον τάφο, πρωί και βρά­δυ και ανά­βα­με τα
καντή­λια. Το πρώ­το μνη­μό­συ­νο, ήταν κάτι μαύρο». 

 Ρεπορ­τάζ ΣΟΚ : Σαν σήμε­ρα η
σφα­γή στο Δίστο­μο και οι Γερ­μα­νοί έχουν ακό­μα θρά­σος να μας κου­νά­νε το δάχτυλο!
Τα φρι­κια­στι­κά εγκλή­μα­τά από τα στό­μα­τα των μαρ­τύ­ρων! [photos + video]
«Ξεκοί­λια­σαν έγκυο γυναί­κα» Ο Βασί­λης Γαμ­βρί­λης είναι συμ­βο­λαιο­γρά­φος στο
Δίστο­μο και από τις σφα­γές των ναζι­στών και «είδε» να ξεκλη­ρί­ζε­ται η οικογένεια
του αδερ­φού του πατέ­ρα του, Γεωρ­γί­ου Γαμ­βρί­λη, στη θέση Βέρ­βα. «Η Θηρεσία,
γυναί­κα του Γιώρ­γου, ήταν έγκυος.

 Αφού την ξεκοί­λια­σαν, πέταξαν
στο χώμα το έμβρυο και σκό­τω­σαν τα τρία παι­διά της. Εγώ γλί­τω­σα επει­δή νύχτωσε
και δεν πρό­λα­βαν να έρθουν προς την πλευ­ρά μας», λέει. Ρεπορ­τάζ ΣΟΚ : Σαν
σήμε­ρα η σφα­γή στο Δίστο­μο και οι Γερ­μα­νοί έχουν ακό­μα θρά­σος να μας κου­νά­νε το
δάχτυ­λο! Τα φρι­κια­στι­κά εγκλή­μα­τά από τα στό­μα­τα των μαρ­τύ­ρων! [photos + video]
“Έκο­ψαν τα λαρύγ­για απ’ τα πεντά­χρο­να παι­διά” Η μαρ­τυ­ρία του απε­σταλ­μέ­νου του
Διε­θνούς Ερυ­θρού Σταυ­ρού Eλβε­τού George Wehrly ο οποί­ος έφτα­σε στο Δίστο­μο μετά
λίγες μέρες μιλά­ει για 600 νεκρούς στην ευρύ­τε­ρη περιοχή.

 Η μαρ­τυ­ρία του είναι
απο­κα­λυ­πτι­κή: “…Ο ακρι­βής αριθ­μός των θυμά­των είναι δύσκο­λο να προσδιοριστεί,
διό­τι πολ­λά θύμα­τα βρί­σκο­νται ακό­μα δια­σκορ­πι­σμέ­να στα χωρά­φια και στους
δρό­μους… Παντού συνα­ντού­σα μεγά­λες κηλί­δες αίμα­τος, ανα­κα­τω­μέ­νες με γυναικεία
μαλ­λιά, παι­δι­κά παπού­τσια, σκι­σμέ­να ρού­χα και σκε­πά­σμα­τα. Οι στρατιώτες,
σύμ­φω­να με τους αυτό­πτες, κυνη­γού­σαν ανε­λέ­η­τα τους ανθρώ­πους από δωμά­τιο σε
δωμά­τιο και δεν λυπή­θη­καν ούτε παι­διά, ούτε γυναί­κες, ούτε γέρους. 

Μόνο όσοι κατά­φε­ραν να τρα­πούν σε
φυγή ή κρύ­φτη­καν διέ­φυ­γαν τη σφα­γή. (…) Παι­διά ως και πέντε ετών βρέ­θη­καν με
κομ­μέ­να τα λαρύγ­για ή στραγ­γα­λι­σμέ­να. Πολ­λές νέες γυναί­κες βιά­στη­καν και εν
συνε­χεία ξεκοιλιάστηκαν”. 

 Η είδη­ση της σφα­γής μεταδόθηκε
αμέ­σως σε όλο σχε­δόν τον κόσμο μέσω του BBC, προ­κα­λώ­ντας αντι­δρά­σεις και
αισθή­μα­τα απο­τρο­πια­σμού. Η Γερ­μα­νι­κή Διοί­κη­ση της Αθή­νας επέρ­ρι­ψε την ευθύνη
απο­κλει­στι­κά στους κατοί­κους του Διστό­μου, επει­δή, όπως ανέ­φε­ρε σε ανακοίνωσή
της, δεν συμ­μορ­φώ­θη­καν με τις στρα­τιω­τι­κές εντο­λές. Ακό­μα και ο κατοχικός,
δωσί­λο­γος πρω­θυ­πουρ­γός Ι. Ράλ­λης δια­μαρ­τυ­ρή­θη­κε στη γερ­μα­νι­κή στρατιωτική
Διοί­κη­ση. Η Διοί­κη­ση των Γερ­μα­νών προ­σπά­θη­σε να δικαιο­λο­γη­θεί με το ότι μέσα
στο Δίστο­μο βρί­σκο­νταν κρυμ­μέ­νοι αντάρ­τες και δεν μπο­ρού­σαν να απο­τρέ­ψουν το
θάνα­το κάποιων αθώ­ων. Στις εφη­με­ρί­δες της 9ης Ιού­λη 1944 οι γερ­μα­νι­κές αρχές
ανα­κοί­νω­σαν ότι: “ο θάνα­τος αριθ­μού τινός γυναι­κών και παι­διών υπήρξεν
αναπόφευκτος…”. 

 Ρεπορ­τάζ ΣΟΚ : Σαν σήμε­ρα η
σφα­γή στο Δίστο­μο και οι Γερ­μα­νοί έχουν ακό­μα θρά­σος να μας κου­νά­νε το δάχτυλο!
Τα φρι­κια­στι­κά εγκλή­μα­τά από τα στό­μα­τα των μαρ­τύ­ρων! [photos + video] “Τους
έπνι­γαν με τα έντε­ρά τους” Ο επι­κε­φα­λής του Διε­θνούς Ερυ­θρού Σταυ­ρού στην
Ελλά­δα, Σου­η­δός Στού­ρε Λιν­νέρ, στο βιβλίο του «Η Οδύσ­σειά μου» γρά­φει για το
Δίστο­μο: “Παντρευ­τή­κα­με στις 14 Ιουνίου. 

Ο υπεύ­θυ­νος της ελλη­νι­κής επιτροπής,
Έμιλ Σάν­τστρομ, παρέ­θε­σε γαμή­λιο γεύ­μα προς τιμήν μας. Αργά το βρά­δυ με
πλη­σί­α­σε και με απο­μά­κρυ­νε από τα γέλια και τις φωνές, προς μια γωνιά όπου θα
μπο­ρού­σα­με να μιλή­σου­με οι δυο μας. Μου έδει­ξε ένα τηλε­γρά­φη­μα που μόλις είχε
λάβει: οι Γερ­μα­νοί έσφα­ζαν για τρεις ημέ­ρες τον πλη­θυ­σμό του Διστό­μου, στην
περιο­χή των Δελ­φών, και στη συνέ­χεια πυρ­πό­λη­σαν το χωριό. Πιθα­νοί επιζώντες
είχαν ανά­γκη άμε­σης βοήθειας. 

Το Δίστο­μο ήταν μέσα στα όρια της
περιο­χής την οποία, την επο­χή εκεί­νη, ήμουν αρμό­διος να τρο­φο­δο­τώ με τρόφιμα
και φάρ­μα­κα. Έδω­σα με τη σει­ρά μου το τηλε­γρά­φη­μα στην Κλειώ να το διαβάσει,
εκεί­νη έγνε­ψε κι έτσι απο­χω­ρή­σα­με δια­κρι­τι­κά από τη χαρού­με­νη γιορ­τή. Περίπου
μα ώρα αργό­τε­ρα ήμα­σταν καθ’ οδόν μέσα στη νύχτα. Απαι­τή­θη­κε ανυ­πό­φο­ρα μεγάλο
χρο­νι­κό διά­στη­μα έως ότου δια­σχί­σου­με τους χαλα­σμέ­νους δρό­μους και τα πολλά
μπλό­κα για να φτά­σου­με, χαρά­μα­τα πια, στον κεντρι­κό δρό­μο που οδη­γού­σε στο
Δίστο­μο. Από τις άκρες του δρό­μου ανα­ση­κώ­νο­νταν γύπες από χαμη­λό ύψος, αργά και
απρό­θυ­μα, όταν μας άκου­γαν που πλησιάζαμε. 

Σε κάθε δέντρο, κατά μήκος του δρόμου
και για εκα­το­ντά­δες μέτρα, κρε­μό­ντου­σαν ανθρώ­πι­να σώμα­τα, στα­θε­ρο­ποι­η­μέ­να με
ξιφο­λόγ­χες, κάποια εκ των οποί­ων ήταν ακό­μη ζωντα­νά. Ήταν οι κάτοι­κοι του
χωριού που τιμω­ρή­θη­καν με αυτό τον τρό­πο: θεω­ρή­θη­καν ύπο­πτοι για παροχή
βοή­θειας στους αντάρ­τες της περιο­χής, οι οποί­οι επι­τέ­θη­καν σε δύνα­μη των Ες-Ες.
Η μυρω­διά ήταν ανυπόφορη. 

Μέσα στο χωριό σιγό­και­γε ακό­μη φωτιά
στα απο­κα­ΐ­δια των σπι­τιών. Στο χώμα κεί­το­νταν δια­σκορ­πι­σμέ­νοι εκατοντάδες
άνθρω­ποι κάθε ηλι­κί­ας, από υπε­ρή­λι­κες έως νεο­γέν­νη­τα. Σε πολ­λές γυναί­κες είχαν
σχί­σει τη μήτρα με την ξιφο­λόγ­χη και αφαι­ρέ­σει τα στή­θη, άλλες κείτονταν
στραγ­γα­λι­σμέ­νες, με τα εντό­σθια τυλιγ­μέ­να γύρω από το λαι­μό. Φαι­νό­ταν σαν να
μην είχε επι­ζή­σει κανείς. Μα να! Ένας παπ­πούς στην άκρη του χωριού! Από θαύμα
είχε κατα­φέ­ρει να γλι­τώ­σει τη σφα­γή. Ήταν σ ο κ α ρ ι σ μ έ ν ο ς από τον
τρό­μο, με άδειο βλέμ­μα, τα λόγια του πλέ­ον μη κατα­νοη­τά. Κατε­βή­κα­με στη μέση
της συμ­φο­ράς και φωνά­ζα­με στα ελλη­νι­κά: «Ερυ­θρός Σταυρός! 

Ερυ­θρός Σταυ­ρός! Ήρθα­με να
βοη­θή­σου­με». Από μακριά μας πλη­σί­α­σε διστα­κτι­κά μια γυναί­κα. Μας αφη­γή­θη­κε ότι
ένας μικρός αριθ­μός χωρι­κών πρό­λα­βε να δια­φύ­γει προ­τού ξεκι­νή­σει η επίθεση.
Μαζί με εκεί­νη αρχί­σα­με να τους ψάχνου­με. Αφού ξεκι­νή­σα­με οι τρεις μας,
δια­πι­στώ­σα­με ότι [η γυναί­κα] είχε πυρο­βο­λη­θεί στο χέρι. Τη χει­ρουρ­γή­σα­με αμέσως
με χει­ρουρ­γό την Κλειώ. Ήταν το ταξί­δι του μέλι­τός μας. Ρεπορ­τάζ ΣΟΚ : Σαν
σήμε­ρα η σφα­γή στο Δίστο­μο και οι Γερ­μα­νοί έχουν ακό­μα θρά­σος να μας κου­νά­νε το
δάχτυ­λο! Τα φρι­κια­στι­κά εγκλή­μα­τά από τα στό­μα­τα των μαρτύρων!

 Και ο Ελλη­νι­κός Πολιτισμός:
Λίγο και­ρό αργό­τε­ρα η επα­φή μας με το Δίστο­μο θ’ απο­κτού­σε και έναν
αξιο­ση­μεί­ω­το επί­λο­γο. Όταν τα γερ­μα­νι­κά στρα­τεύ­μα­τα κατο­χής ανα­γκά­στη­καν να
εγκα­τα­λεί­ψουν την Ελλά­δα, δεν πήγαν και τόσο καλά τα πράγ­μα­τα, αφού μια
γερ­μα­νι­κή μονά­δα κατά­φε­ρε να περι­κυ­κλω­θεί από αντάρ­τες ακρι­βώς στην περιο­χή του
Διστό­μου. Σκέ­φτη­κα ότι αυτό ίσως θεω­ρη­θεί από τους Έλλη­νες ως ευκαι­ρία για
αιμα­τη­ρή εκδί­κη­ση, πόσο μάλ­λον που η περιο­χή εδώ και και­ρό είχε απο­κο­πεί από
κάθε παρο­χή βοή­θειας σε τρό­φι­μα. Ετοί­μα­σα λοι­πόν φορ­τη­γά με τα αναγκαία
τρό­φι­μα, έστει­λα μήνυ­μα στο Δίστο­μο για την άφι­ξή μας και έτσι βρε­θή­κα­με στο
δρό­μο για εκεί, για άλλη μια φορά, η Κλειώ και εγώ. 

 Όταν φτά­σα­με στα όρια του
χωριού, μας συνά­ντη­σε μια επι­τρο­πή, με τον παπά στη μέση. Έναν παλαιών αρχών πατριάρχη,
με μακριά, κυμα­τι­στή, λευ­κή γενειά­δα. Δίπλα του στε­κό­ταν ο αρχη­γός των
ανταρ­τών, με πλή­ρη εξάρ­τυ­ση. Ο παπάς πήρε το λόγο και μας ευχα­ρί­στη­σε εκ μέρους
όλων που ήρθα­με με τρό­φι­μα. Μετά πρό­σθε­σε: «Εδώ είμα­στε όλοι πει­να­σμέ­νοι, τόσο
εμείς οι ίδιοι, όσο και οι Γερ­μα­νοί αιχ­μά­λω­τοι. Τώρα, εάν εμείς λιμοκτονούμε,
είμα­στε του­λά­χι­στον στον τόπο μας. 

Οι Γερ­μα­νοί δεν έχουν χάσει μόνο τον
πόλε­μο, είναι επι­πλέ­ον και μακριά από την πατρί­δα τους. Δώστε τους το φαγητό
που έχε­τε μαζί σας, έχουν μακρύ δρό­μο μπρο­στά τους». Σ’ αυτή του τη φράση
γύρι­σε η Κλειώ το βλέμ­μα της και με κοί­τα­ξε. Υπο­ψια­ζό­μουν τι ήθε­λε να μου πει
με αυτό το βλέμ­μα, αλλά δεν έβλε­πα πλέ­ον καθα­ρά. Απλά στε­κό­μουν κι έκλαιγα.
Ένας από τους επι­κε­φα­λής που θεω­ρή­θη­κε υπεύ­θυ­νος για την σφα­γή στο Δίστο­μο Χανς
Τσά­μπελ (Hans Zampel) μετά το τέλος του πολέ­μου συνε­λή­φθη στην Γαλ­λία και
εκδό­θη­κε στην Ελλάδα. 

Τον Αύγου­στο του 1949 ομο­λό­γη­σε την
έκτα­ση των γερ­μα­νι­κών θηριω­διών στο Δίστο­μο, αλλά δικαιο­λο­γή­θη­κε ότι εκτε­λού­σε διαταγές
ανω­τέ­ρων του. Κατά τη διάρ­κεια της προ­φυ­λά­κι­σής του, ο Ζάμπελ εκδόθηκε
προ­σω­ρι­νά στη Δυτι­κή Γερ­μα­νία για άλλη υπό­θε­ση, αλλά δεν επέ­στρε­ψε ποτέ στην
Ελλά­δα! Ρεπορ­τάζ ΣΟΚ : Σαν σήμε­ρα η σφα­γή στο Δίστο­μο και οι Γερ­μα­νοί έχουν
ακό­μα θρά­σος να μας κου­νά­νε το δάχτυ­λο! Τα φρι­κια­στι­κά εγκλή­μα­τά από τα στόματα
των μαρ­τύ­ρων! Ο Λάου­τεν­μπαχ υπο­στή­ρι­ζε πως η επί­θε­ση των ανταρ­τών δεν θα
μπο­ρού­σε να γίνει αν δεν τους βοη­θού­σαν οι κάτοι­κοι της περιοχής.

 “…Η παρου­σία τους στα γύρω
χωρά­φια σε αγρο­τι­κές εργα­σί­ες είχε σκο­πό να εξα­πα­τή­σει τις δυνά­μεις μας και να
πέσουν στην ενέ­δρα, και απο­δεί­κνυε την εκ των προ­τέ­ρων σχε­δια­σμέ­νη και
προ­βα­ρι­σμέ­νη συνερ­γα­σία τους με τις συμ­μο­ρί­ες… Τα μέτρα μου είχαν επί­σης σκοπό
να απο­τρέ­ψουν ει δυνα­τόν περαι­τέ­ρω απώ­λειες που ήταν δυνα­τόν να περιμένει
κανείς”. (Mazower, 239-240). Φυσι­κά κανείς δεν κατα­δι­κά­στη­κε, αφού το
δικα­στή­ριο επι­κα­λέ­στη­κε τη “στρα­τιω­τι­κή ανα­γκαιό­τη­τα” και η στά­ση του
Λάου­τεν­μπαχ δικαιο­λο­γή­θη­κε λόγω του “αισθή­μα­τος ευθύ­νης” που είχε απέναντι
στους άνδρες του. 

Το πόρι­σμα ανέ­φε­ρε: “Σε μία
περί­πτω­ση συγ­χρω­τι­σμού των αμά­χων με τις συμ­μο­ρί­ες τόσο χτυ­πη­τή όσο αυτή του
Διστό­μου, ο διοι­κη­τής του Λόχου θεώ­ρη­σε πως όφει­λε να λειτουργήσει
παρα­δειγ­μα­τι­κά, έτσι ώστε οι αρχές κατο­χής να απο­δεί­ξουν με την αρμόζουσα
αυστη­ρό­τη­τα ότι ξέρουν πώς να αντι­με­τω­πί­ζουν ακό­μα και την πιο δόλια και ποταπή
μορ­φή υπο­τι­θέ­με­νου “πολέ­μου”” (Mazower, 240). Σύμ­φω­να με κάποιες πληροφορίες
ζει ως σήμε­ρα ελεύθερος. 

 Το βίντεο περι­λαμ­βά­νει σκληρές
σκη­νές δυστυ­χώς βγαλ­μέ­νες από την εφιαλ­τι­κή πραγματικότητα: