Τί χρωστάμε στον Παύλο… - Φαιακία

Τί χρωστάμε στον Παύλο…

Εχουν περά­σει εννιά χρό­νια από την δολο­φο­νία του
Παύ­λου. Μία νύχτα σημα­δια­κή για το πολι­τι­κό σκη­νι­κό της εποχής…

Η χώρα με τα μπού­νια στην κρί­ση… Οι αστι­κές πολι­τι­κές δυνάμεις
έχουν δια­μορ­φώ­σει μέτω­πο εξυ­πη­ρέ­τη­σης της μνη­μο­νια­κής πολι­τι­κής με κυβερνήσεις
συνερ­γα­σί­ας… Το λαϊ­κό κίνη­μα δεν είναι ούτε ενω­μέ­νο ούτε απο­φα­σι­σμέ­νο…  

Ένα ακρο­δε­ξιό μόρ­φω­μα, που διεκ­δι­κού­σε μέχρι τότε τα
πρω­τεία γελοιό­τη­τας μπαί­νει δυνα­μι­κά στον δημό­σιο βίο… Ανα­λαμ­βά­νει εργολαβικά
το εθνι­κό ‘καθά­ρι­σμα’ της χώρας από τι στρα­τιές των προ­σφύ­γων της Συρί­ας και
των άλλων εστιών δρά­σης του Ιμπε­ρια­λι­σμού στην Μέση Ανα­το­λή, στην Ασία και την
Αφρι­κή. Η απα­ρά­σκευη κοι­νή γνώ­μη βλέ­πει με …συμπά­θεια τους μπρα­τσω­μέ­νους και
κοντο­κου­ρε­μέ­νους νεαρούς… 

Αρχι­κά ανα­λαμ­βά­νουν να καθα­ρί­σουν δρό­μους και πλατείες
του κέντρου της Αθή­νας από τους αλλο­δα­πούς, που τους ξυλο­φορ­τώ­νουν χωρίς έλεος
με πλή­θος εγκλη­μα­τι­κών εργα­λεί­ων… Ταυ­τό­χρο­να στις σχέ­σεις τους με τους
ημε­δα­πούς δημιουρ­γούν εικό­να
YMCA. Περ­νούν την για­γιού­λα απέ­να­ντι στο φανά­ρι, την βοη­θά­νε να σηκώσει
χρή­μα­τα από το ΑΤΜ, την συνο­δεύ­ουν στην επι­στρο­φή στο σπί­τι της, μην την
ληστέ­ψουν οι ξένοι κ.ο.κ.

Η ναζι­στι­κή κατα­βο­λή της ηγε­σί­ας, η ανά­γκη …εμπράγ­μα­της
κατά­θε­σης πολι­τι­κής και το φασι­στι­κό τους θρά­σος …διευ­ρύ­νει τους ορίζοντες
δρά­σης τους… Στην αρχή είναι διά­φο­ροι αλλο­δα­ποί, που την πλη­ρώ­νουν… Προτίμηση
στους Πακι­στα­νούς αλλά κάθε ξένος είναι ένας καλός στό­χος… Υστε­ρα έρχε­ται το
χτύ­πη­μα μελών του ΠΑΜΕ στο Πέρα­μα, με άγριους τραυ­μα­τι­σμούς, που από σύμπτωση
δεν κατέ­λη­ξαν σε δολοφονίες…

Όμως η αντί­δρα­ση τόσο του πολι­τι­κού κόσμου όσο και του
κοι­νού είναι σημα­ντι­κά κατώ­τε­ρη από αυτήν, που απαι­τεί η φυσιο­γνω­μία του
…θηρί­ου, οι συνή­θειές του, η δρά­ση του… Αντί­θε­τα μάλι­στα στο κλί­μα της
γενι­κευό­με­νης δυσπι­στί­ας προς τον πολι­τι­κό κατε­στη­μέ­νο αλλά και έλλειψης
εναλ­λα­κτι­κής πει­στι­κής ριζο­σπα­στι­κής πρό­τα­σης, τα ναζι­στι­κά μορ­φώ­μα­τα, όπως η
ΧΑ, γίνο­νται σε ολό­κλη­ρη την Ευρώ­πη δημοφιλή…

Τότε, λοι­πόν, έρχε­ται η δολο­φο­νία του Παύ­λου… Ενός
γνω­στού καλ­λι­τέ­χνη, με μεγά­λο νεα­νι­κό κοι­νό, δια­κη­ρυγ­μέ­νου αντιφασίστα.

Η δολο­φο­νία του ξεχει­λί­ζει το ποτή­ρι της …υπο­μο­νής,
ανο­χής και …ψυχραι­μί­ας των ‘συνε­ται­ρι­στι­κών’ κυβερ­νη­τι­κών σχη­μά­των… Η ΧΑ
χαρα­κτη­ρί­ζε­ται και νομι­κά ως εγκλη­μα­τι­κή οργά­νω­ση… Η ηγε­σία της συλλαμβάνεται
και παρα­πέ­μπε­ται σε δίκη… 

Το πρώ­το και­ρό αισθά­νο­νται πολύ άνε­τοι και πουλάνε
τσα­μπου­κά σε κάθε δημό­σια εμφά­νι­σή τους… Αισθά­νο­νται, πως όλα κυλά­νε κανονικά
για τους ίδιους, όπως και πρώτα…

Η δίκη για την δολο­φο­νία του Παύ­λου είναι η εστία
κλι­μά­κω­σης των αντι­φα­σι­στι­κών κινη­το­ποι­ή­σε­ων… Δεν σβή­νει… Οι απο­κα­λύ­ψεις για
την δρά­ση της ΧΑ τρο­φο­δο­τούν τα ΜΜΕ, όσο και αν θέλουν να είναι δια­κρι­τι­κά και
αμε­ρό­λη­πτα… Η δολο­φο­νία του Παύ­λου ξεσκί­ζει τα πέπλα αφέ­λειας, ανοησίας,
υπο­κρι­σί­ας… Δεν χωρά­νε δικαιο­λο­γί­ες για ένα έγκλη­μα, που το σύνο­λο της ηγεσίας
της οργά­νω­σης έχει συμμετάσχει…

Ο Παύ­λος είναι ένας δολο­φο­νη­μέ­νος νέος της επο­χής μας…
Δεν ανα­φέ­ρε­ται στα χρό­νια της δικτα­το­ρί­ας Μετα­ξά, της ναζι­στι­κής κατο­χής, της
Εθνι­κής αντί­στα­σης, του εμφυ­λί­ου και της μετεμ­φυ­λια­κής περιό­δου, της δολοφονίας
Λαμπρά­κη, Πέτρου­λα, των νεκρών της χού­ντας αλλά και της μετα­χου­ντι­κής περιόδου,
όπως ο Κου­μής και η Κανελ­λο­πού­λου, που είναι θύμα­τα του κρα­τι­κού κατασταλτικού
μηχανισμού…

Η δολο­φο­νία του Παύ­λου είναι έργο μίας ναζιστικής
συμ­μο­ρί­ας, που …επι­δει­κνύ­ει την ιδε­ο­λο­γία της και την πολι­τι­κή της.

Μικρό μέρος της συμ­βο­λής του Παύ­λου στην διά­λυ­ση της
ΧΑ και στον αντι­φα­σι­στι­κό αγώ­να είναι η συγκέ­ντρω­ση μπρο­στά στα δικα­στή­ρια την
ημέ­ρα έκδο­σης της από­φα­σης για την δολο­φο­νία του…

Αυτή η ήττα του φασι­σμού έχει την σφρα­γί­δα της
συμ­βο­λής, της θυσί­ας του Παύ­λου… Η δολο­φο­νία του από τα φασι­στι­κά ανθρωποειδή
φρε­σκά­ρι­σε την εξα­σθε­νη­μέ­νη μνή­μη της κοι­νω­νί­ας και συνέ­γει­ρε την κατεσταλμένη
συνεί­δη­σή της…

Αυτό είναι το πολύ­τι­μο, το ανε­πα­νά­λη­πτο δώρο του
Παύ­λου!!! Δικό μας χρέ­ος να θυμό­μα­στε και να σκε­φτό­μα­στε… Σήμε­ρα και πάντα…

 

 

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted