Σήψη με …επένδυση

Διέ­πρε­ψαν σε …πατριω­τι­κή δρά­ση σπου­δα­στές της σχο­λής υπα­ξιω­μα­τι­κών του πολε­μι­κού ναυ­τι­κού, που δήλω­σαν κατη­γο­ρη­μα­τι­κά σε κλί­μα οπα­δι­κού παρα­λη­ρή­μα­τος: Η Κύπρος είναι Ελλη­νι­κή… Και συνέ­χι­σαν με την πλη­ρο­φο­ρία, ότι γα@@@@αι η Τουρκία…

Τί να πει κανείς για τόση επί­δει­ξη λεβε­ντιάς και αντρειο­σύ­νης… Τρέ­μει από χτες η Τουρ­κία μπρο­στά σε τέτοια …γεν­ναία παρέ­λα­ση ιδεών…

Τί να πει κανείς για την επι­δο­κι­μα­σία κάποιου τμή­μα­τος του κοι­νού των θεα­τών της παρέ­λα­σης, που μέθυ­σαν από εθνι­κή περη­φά­νια και ξέσπα­σαν σε θερ­μό χειροκρότημα….

Η έξαρ­ση του εθνι­κι­σμού είναι άρρη­κτα δεμέ­νη με συφο­ρές του τόπου… Αυτή την τρι­σμέ­γι­στη αλή­θεια την απο­λαμ­βά­νει και ο Κυπρια­κός λαός, από τις δύο πλευ­ρές τς δια­χω­ρι­στι­κής γραμ­μής… Αυτής, που χάρα­ξαν οι μεγά­λες δυνά­μεις για να …στα­μα­τή­σουν την Τουρ­κι­κή εισβο­λή, που οι ίδιοι την είχαν προ­κα­λέ­σει… Με πρω­τα­γω­νι­στές στην σκη­νή τις μαριο­νέ­τες-πιό­νια τους, που χρη­σι­μο­ποιού­σαν το δηλη­τή­ριο του εθνι­κι­σμού για να δυνα­στεύ­ουν τον λαό… 

Η Κύπρος, στις αρχές της 10ετίας του 50 διεκ­δι­κού­σε την συμ­με­το­χή της στον Ελλη­νι­κό κορ­μό αλλά το πολι­τι­κό προ­σω­πι­κό με την βοή­θεια λεβε­ντα­ρά­δων σαν τους χτε­σι­νούς την έφε­ραν στο σημείο να αρκεί­ται σε διζω­νι­κή ομο­σπον­δία (για την ώρα)… Για­τί η Τουρ­κία, που ‘γα@@@ται’ δεν δεί­χνει πρό­θυ­μη να υπο­χω­ρή­σει από την επι­δί­ω­ξη δύο ξεχω­ρι­στών κρατών…

Δυστυ­χώς η λαϊ­κή μνή­μη δεν είναι κάποιες φορές τόσο ισχυ­ρή όσο χρειά­ζε­ται για να μην την πατά­ει. Ιδιαί­τε­ρα, όταν αυτοί, που ξέρουν και μπο­ρούν την παρα­τά­νε σε ‘επι­δέ­ξια’ χέρια, που μπο­ρούν να πλά­σουν την δυσα­ρέ­σκεια και την οργή σε τερα­τουρ­γή­μα­τα ‘υπερ­πα­τριω­τι­σμού’.