Μνήμη κτηνωδίας…

Σαν σήμε­ρα 27 Γενά­ρη του 1945 ο Κόκ­κι­νος Στρατός
μπή­κε στο κάτερ­γο Αου­σβιτς-Μπιρ­κε­νά­ου, ελευ­θε­ρώ­νο­ντας τους επιζήσαντες… 

Τελι­κά το
ολο­καύ­τω­μα έχει και …θετι­κές πλευ­ρές… Ισως ποτέ μέχρι τότε δεν γνω­ρί­σα­με τα όρια
της κτη­νω­δί­ας των ανθρω­ποει­δών… Δεν είναι μόνον το μέγε­θος της ανθρωποθυσίας,
που ξεπερ­νά­ει τα δεκά­δες εκα­τομ­μύ­ρια… Είναι και ο τρό­πος… Αυτό θα μας θυμίζουν
όλα αυτά τα “ευα­γή ιδρύ­μα­τα”, αντά­ξια της ναζι­στι­κής θηριωδίας… 

Καθή­κον μας να θυμόμαστε…
Απλό αλλά όχι εύκο­λο… Η καθη­με­ρι­νό­τη­τα ξεθω­ριά­ζει,  η μνή­μη περιο­ρί­ζε­ται, η κρί­ση διαστρέφεται…
Πρέ­πει να ανα­θέ­σου­με στην συνεί­δη­σή μας τον ρόλο του δού­λου του Δαρεί­ου, που
κάθε μέρα του θύμι­ζε τους Αθηναίους…

Υπάρ­χουν άφθονα
δεδο­μέ­να για να μας φωνά­ζουν: μέμνη­σο των
καθαρ­μά­των…

Ας αφιε­ρώ­σου­με το τρα­γού­δι του Leoand Cohen: Dance me to the end of love στα θύμα­τα τη ανθρω­πό­τη­τας… Είναι γραμ­μέ­νο για τον εβραίο βιο­λι­στή, που κέρ­δι­σε χρό­νο ζωής παί­ζο­ντας μου­σι­κή μέσα στο κάτεργο …