Αναρωτιέται …

Πριν από ενά­μι­ση μήνα περί­που, με αφορ­μή το κοι­νό ανακοινωθέν
Τσί­πρα-Γιουν­κέρ, εξέ­λι­ξη την οποία προ­σω­πι­κά είχα ανα­γνώ­σει ως σημαντική
«ποιο­τι­κή τομή» στην εξέ­λι­ξη της περί­φη­μης «δια­πραγ­μά­τευ­σης», σε τού­τη εδώ τη
φιλό­ξε­νη ιστο­σε­λί­δα, είχα δημο­σιεύ­σει ένα άρθρο με τον τίτλο «Έντι­μος
συμ­βι­βα­σμός, όπως λέμε έντι­μο μνη­μό­νιο». 

Στο
οποίο δια­κιν­δύ­νευα μια πρό­βλε­ψη (δυστυ­χώς δεν έχω την ίδια επι­τυ­χία στα τζακποτ,
την ξαν­θιά την παίρ­νει πάντα ο «θεί­ος») για το περιε­χό­με­νο της «ενδιά­με­σης»
συμ­φω­νί­ας – αλλά και την επι­κοι­νω­νια­κή της διαχείριση.

Ομο­λο­γώ πως
ορι­σμέ­νες πτυ­χές του δια­φαι­νό­με­νου deal ξεπερ­νούν και τις δικές μου απαισιόδοξες
προ­βλέ­ψεις. Όσο για το επι­κοι­νω­νια­κό project μαζι­κής λοβο­το­μής, είναι σίγουρο
πως ακό­μη δεν έχου­με δει ούτε το μέγε­θος της κλι­μά­κω­σής του αλλά ούτε και τις
διά­φο­ρες εκφάν­σεις της συνάρ­θρω­σής του με τις ανα­γκαί­ες πινε­λιές (και
εσω­κομ­μα­τι­κής) κατα­στο­λής.

Βαθύ και ρηχό κρά­τος, παλιές και νέες
εφε­δρεί­ες, πρό­θυ­μοι «επί­στρα­τοι» και χρή­σι­μοι ηλί­θιοι, σαν έτοι­μοι από καιρό,
ανα­συ­ντάσ­σο­νται, ανα­δια­τάσ­σο­νται και ανα­κα­τα­νέ­μουν ρόλους (δίπλα ή «απέ­να­ντι»
και πάντως «ο καθείς εφ’ ω ετά­χθη»), στο μεγά­λο πάζλ της ευρύ­τε­ρης – πολύ
«ευρύ­χω­ρης» πια – συστη­μι­κής ανα­σύ­ντα­ξης και παλιν­νό­στη­σης, υπό
«κεντρο­α­ρι­στε­ρή», για κάποιο προ­βλε­πτό μέλ­λον τουλάχιστον,
μπαγκέτα.

Οι «σολί­στες» θα πει­θαρ­χή­σουν, προ­σω­ρι­νά του­λά­χι­στον, τα
φάλ­τσα και οι παρα­φω­νί­ες, αν δεν είναι σκη­νο­θε­τη­μέ­να, θα περιοριστούν.
Κυρί­ες και κύριοι, πάρ­τε βαθιά ανά­σα, η μεγά­λη ορχή­στρα της «εθνι­κής συναίνεσης»
παρου­σιά­ζε­ται επί σκη­νής, ο μαέ­στρος κάνει ντε­μπού­το, ο σκο­πός είναι ιερός,
«μένου­με Ευρώ­πη», σκα­σμός επιτέλους!

Και τώρα; Ποιος θα αναλάβει
την ευθύ­νη να εντα­φιά­σει επι­σή­μως το άτα­φο, τυμπα­νιαίο, πτώ­μα του περί­φη­μου Plan
A της εντός ευρώ δια­πραγ­μά­τευ­σης; Ποιος θα βάλει την πέν­θι­μη λιλά κορ­δέ­λα στο
κιβού­ρι του «έντι­μου συμ­βι­βα­σμού»; (αλή­θεια, έχουν ξεμεί­νει ακό­μη οπα­δοί του;
του­λά­χι­στον ανι­διο­τε­λείς, για­τί οι άλλοι, οι εξ επαγ­γέλ­μα­τος, όλο και
πληθαίνουν).

Και τώρα; Όσοι εξ ημών τους παλιομοδίτες,
«μπολ­σε­βίκ», «εμμο­νι­κούς» του Plan Β και λοι­πούς συνο­δοι­πό­ρους αριστεριστές,
νιώ­θου­με πολι­τι­κά και ηθι­κά δικαιω­μέ­νοι, θα μεί­νου­με «ιδρυ­μα­το­ποι­η­μέ­νοι», στην
αυτά­ρε­σκη – πλην «πει­θαρ­χη­μέ­νη» – αυτο­ε­πι­βε­βαί­ω­σή μας, αυτοϊ­κα­νο­ποιού­με­νοι μετ’
ευτε­λεί­ας και ευτε­λι­ζό­με­νοι μετά αυτοϊκανοποιήσεως;

Και τώρα; Τι
θα γίνει με τα χιλιά­δες – αδι­καί­ω­τα – θύμα­τα του μνη­μο­νί­ου, που κιν­δυ­νεύ­ουν να
μεί­νουν χωρίς φωνή; Με τη φρι­κω­δώς εξα­πλού­με­νη και τεί­νου­σα να λάβει διαστάσεις
καθο­λι­κό­τη­τας Τ.Ι.Ν.Α. (There Is No Alternative);

Και τώρα; Θα
αφή­σου­με την κουρ­τί­να να πέσει και να σκε­πά­σει αυτόν τον ιστο­ρι­κό κύκλο της
αντι­μνη­μο­νια­κής κινη­μα­τι­κό­τη­τας και της λαϊ­κής αφύ­πνι­σης, να κλεί­σει ερμη­τι­κά το
παρά­θυ­ρο της απε­λευ­θε­ρω­τι­κής απόδρασης;

Θα επι­τρέ­ψου­με να θαφτεί στις
λάσπες αυτό το κομ­μά­τι της σημαί­ας της αρι­στε­ράς που παρα­λά­βα­με από τις γενιές
πριν από μας, τους μυριά­δες αδι­καί­ω­τους νεκρούς μας και την κου­βα­λή­σα­με με τιμή
και περη­φά­νια στη δική μας μικρή ή μεγα­λύ­τε­ρη δια­δρο­μή, με κατά­θε­ση ζωής, ο
καθέ­νας κι η καθε­μιά μας;

Τι ψυχή θα παραδώσουμε
μωρέ;