Η μισή αλήθεια είναι ψέμα… - Φαιακία

Η μισή αλήθεια είναι ψέμα…

Γρά­φει ο φίλ­τα­τος της ΦΑΙΑΚΙΑΣ Γιώρ­γος Ρού­σης ανα­φε­ρό­με­νος στην ουσία των πραγ­μά­των, που δια­δρα­μα­τί­ζο­νται γύρω μας και ειδι­κό­τε­ρα στο ζήτη­μα του εκποιού­με­νου Ερη­μί­τη. Αναπαράγουμε..
Η μισή αλή­θεια είναι ψέμα…
Απ’ αφορ­μή την  κατα­στρο­φή του Ερημίτη.
Πολ­λοί από εκεί­νους που
αντι­δρούν, ή και αντι­στέ­κο­νται σε μια από­φα­ση, μια ενέρ­γεια, μια
πολιτική……δεν θίγουν το ίδιο το παγό­βου­νο αλλά μόνον την κορυ­φή του, ή
δια­φο­ρε­τι­κά ενα­ντιώ­νο­νται σε κάτι αλλά όχι στις αιτί­ες που το δημιούργησαν.
Έτσι, εκφρά­ζο­ντας το
ανε­παρ­κές επί­πε­δο συνει­δη­τό­τη­τας τους, άθε­λά τους, λένε την μισή αλή­θεια, που
σημαί­νει ότι ψεύδονται .
Και με αυτόν τον τρόπο,
μη θίγο­ντας τον γεν­νή­το­ρα του υπό αμφι­σβή­τη­ση ζητή­μα­τος, απο­δυ­να­μώ­νουν την
απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα της όποιας αντί­δρα­σης τους, την καθι­στούν μερι­κή, ή και
συντε­χνια­κή και τελι­κά, συμ­βά­λουν στην ανα­πα­ρα­γω­γή και διαιώ­νι­ση του γεννήτορα
του αιτιατού.

Αυτή είναι και η
περί­πτω­ση πολ­λών από εκεί­νους, που ορθώς και καλώς μάχο­νται για να σωθεί ο
Ερη­μί­της από την επι­κεί­με­νη κατα­στρο­φή του από τους κερ­δο­σκό­πους, οι οποί­οι και
δολί­ως απο­κα­λού­νται επεν­δυ­τές, απο­δί­δο­ντας σε αυτόν τον όρο περί­που το νόημα
των σωτή­ρων, αν όχι κάποιου φιλο­πτώ­χου ταμείου .
Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ο
κάθε ιδιώ­της “επεν­δυ­τής” έχει μονα­δι­κό του στό­χο το κέρ­δος, εξ’ ού και
δεν μπο­ρεί παρά να λει­τουρ­γεί κερδοσκοπικά.
Η πώλη­ση λοι­πόν της
οποί­ας δημό­σιας ιδιο­κτη­σί­ας, σε ιδιώ­τες σημαί­νει πάντο­τε και χωρίς καμία
εξαί­ρε­ση παρα­χώ­ρη­ση αυτής της ιδιο­κτη­σί­ας σε κάποιον ο οποί­ος στο­χεύ­ει να
απο­κο­μί­σει από αυτήν περισ­σό­τε­ρα απ’ όσα δαπά­νη­σε για να την αγοράσει .
Και αυτό ισχύ­ει πολύ
περισ­σό­τε­ρο όταν η τιμή πώλη­σης είναι πολύ κάτω από την πραγ­μα­τι­κή αξία του υπό
πώλη­ση αντι­κει­μέ­νου όπως συμ­βαί­νει με τον Ερη­μί­τη αλλά και το Ελληνικό .
Από κει και πέρα ο
αγο­ρα­στής, κερ­δο­σκό­πος είτε νόμι­μα , είτε παρά­νο­μα, και αυτό έχει μάλλον
δευ­τε­ρεύ­ου­σα σημα­σία, θα επι­διώ­ξει να απο­κο­μί­σει το μέγι­στο κέρ­δος, από την
εκμε­τάλ­λευ­ση της λαϊ­κής περιουσίας .
Και φυσι­κά όπως
συμ­βαί­νει συνο­λι­κά με τη αντι­με­τώ­πι­ση της φύσης από το κεφά­λαιο , που
κιν­δυ­νεύ­ει να αφα­νί­σει τον πλα­νή­τη, είναι βέβαιο ότι ο ιδιώ­της κερ­δο­σκό­πος δεν
πρό­κει­ται να σεβα­στεί ούτε τη λαϊ­κή βού­λη­ση, ούτε το φυσι­κό περι­βάλ­λον  .
Η  αιτία λοι­πόν της κατα­στρο­φής του Ερημίτη,
οπως άλλω­στε και πολ­λών άλλων περιο­χών της Ελλά­δας , δεν είναι άλλη από την
πώλη­ση και ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση τους .
Και υπεύ­θυ­νοι για την
εγκλη­μα­τι­κή αυτή πρά­ξη δεν είναι άλλοι από εκεί­νους οι οποί­οι εθελοδουλως
δημιούρ­γη­σαν το 2011 το κατ όνο­μα “Ταμείο Αξιο­ποί­η­σης Ιδιω­τι­κής Περιουσίας
του Δημο­σί­ου” (ΤΑΙΠΕΔ) και κατ ουσία Ανώ­νυ­μη Εται­ρεία ξεπου­λή­μα­τος της
χώρας, και ενέ­τα­ξαν σε αυτό μετα­ξύ άλλων και τον Ερη­μί­τη.  Για να το εκφρά­σω ποι­η­τι­κά όπως ο Τάσσος
Λειβαδίτης
“H
προ­σφο­ρά κι η ζήτη­ση ρυθ­μί­ζου­νε την κοινωνία
έλε­γε
ο μεγά­λος αδερ­φός μου Mαρξ. Ένα μικρό, ανήθικο
εμπό­ριο
κάθε
χει­ρο­νο­μία, κάθε λέξη, κι η πιο κρυ­φή σου σκέ­ψη ακόμα,
μεγά­λα
λόγια στις γωνιές των δρό­μων, οι ρήτο­ρες σαν τους
λαχειο­πώ­λες
δια­φη­μί­ζο­ντας
όνει­ρα για μελ­λο­ντι­κές κληρώσεις
τα
αισθή­μα­τα στο Xρη­μα­τι­στή­ριο, στα λογι­στι­κά βιβλία
δού­ναι
και λαβείν, πίστω­ση, χρέωση,
ισο­λο­γι­σμοί,
εκπρό­θε­σμες συναλ­λαγ­μα­τι­κές, μετοχές,
χρε­ώ­γρα­φα
κι ας
κλαί­ει αυτή η γυναί­κα στο δρό­μο, τί σημα­σία έχει;
«ζού­με
σε μια μεγά­λη επο­χή», οι παπα­γά­λοι δεν κάνουν
ποτέ
απεργία
μικροί,
ανά­πη­ροι μισθοί αγο­ρα­σμέ­νοι με νεκρές
περη­φά­νειες
γνώ­ση
αβέ­βαιη, πλη­ρω­μέ­νη μ’ όλη τη βέβαιη νειό­τη σου,
βρέ­χει
νομί­σμα­τα, οι άνθρω­ποι τρέ­χουν σαν τρελ­λοί να τα
μαζέ­ψουν
νομί­σμα­τα
όλων των επο­χών, ελλη­νι­κά, ρωμαϊ­κά, της Bαβυλώνας,
δολ­λά­ρια
ασημένια
η βρο­χή
είναι πυκνή, ανε­λέ­η­τη, πολ­λοί σκοτώνονται
πλα­νό­διοι
έμπο­ροι αγο­ρά­ζου­νε τα πτώ­μα­τα ― θα χρειαστούν
μεθαύ­ριο
σαν
ανε­ξό­φλη­τες απο­δεί­ξεις της «μεγά­λης μας εποχής»,
κι
αυτούς τους λίγους στί­χους χρειά­στη­κε ένα ολόκληρο
θησαυ­ρο­φυ­λά­κιο
πόνου, για να τους αποσπάσω
απ’
τη φιλάρ­γυ­ρη αιω­νιό­τη­τα, σαν τοκο­γλύ­φοι οι μέρες μας
μάς
κλέ­βουν τη ζωή, τί ζέστη, θε μου, κι όμως βρέχει,
τί
και­ρός, μα δε θα μου τη σκά­σε­τε εμέ­να, κύριοι,
είμαι
ιδιο­φυία στο είδος σας, πίστω­ση, χρέωση,
ο
Pοκ­φέλ­λερ άρχισε
που­λώ­ντας
καρ­φί­τσες. Θα χτί­σω, λοι­πόν, κι εγώ ένα μεγάλο
προ­στα­τευ­τι­κό
σπίτι
με
τις πέτρες που μου ρίξατε
σ’
όλη τη ζωή μου.”
Δεν αρκεί λοι­πόν μόνον
το “Σώστε τον Ερη­μί­τη” αλλά χρειά­ζε­ται αυτό να συν­δυα­στεί με το Σώστε
την Κέρ­κυ­ρα και την Ελλά­δα ολά­κε­ρη από τους κερ­δο­σκό­πους και τους πολιτικούς
τους υπη­ρέ­τες κάθε από­χρω­σης, και ακό­μη παρα­πέ­ρα Σώστε την ανθρω­πό­τη­τα από την
βαρ­βα­ρό­τη­τα της κυριαρ­χί­ας της εμπο­ρευ­μα­τι­κής παραγωγής.
Ένας από τους
πολι­τι­κούς εκπρο­σώ­πους αυτής της κυρί­αρ­χης τάξης πραγ­μά­των είναι και ο
Μητσο­τά­κης, τον οποίο και καλού­μα­στε να υπο­δε­χτού­με, μαζί με την κου­στω­δία του
δεό­ντως στον Ερη­μί­τη, όπως ο Χρι­στός αντι­με­τώ­πι­σε τους εμπό­ρους στο ναό του.

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted