Στο βορειο­δυ­τι­κό Λον­δί­νο τα προ­βλή­μα­τα με τις πλη­μύ­ρες είχαν γίνει χρό­νια και επι­κίν­δυ­να αφού εκτός από το τού­νελ του μετρό αφο­ρού­σαν σπί­τια, κήπους γρα­φεία, δρόμους,

Βλέ­πο­ντας το ‘ανώ­τε­ρον είδος’, ότι με όλη την τεχνο­λο­γία και την γνώ­ση, που έχει κατα­κτή­σει δεν μπο­ρεί να ρυθ­μί­σει την πορεία απο­στράγ­γι­σης του νερού στο Βορειο­δυ­τι­κό Λον­δί­νο  θυμή­θη­κε, πως αυτό το έκα­νε με επι­τυ­χία το κατώ­τε­ρο είδος, που σχε­δόν εξολόθρευσε…

Έπε­σαν λοι­πόν με τα μού­τρα σκά­βο­ντας δρα­στή­ρια και αηδί­α­σαν με τις βλα­κεί­ες που έκα­ναν οι ‘ανώ­τε­ροι’. Είπαν μερι­κά εμπαι­κτι­κά για τους άσχε­τους και έφτια­ξαν από την αρχή ένα και­νούρ­γιο δίκτυο, με κατάλ­λη­λες παρά­πλευ­ρες κατευ­θύν­σεις των υπερ­ρο­ών προς μέρη με βλά­στη­ση ικα­νή να συγκρα­τεί ως σπόγ­γος τα περισ­σεύ­μα­τα του νερού. Εντυ­πω­σια­κά σωστές ήταν και οι κλί­σεις των νέων ορυγμάτων.

Δού­λε­ψαν με θέρ­μη οι κάστο­ρες και κατά­φε­ραν απί­στευ­τα πρά­μα­τα.  Παράλ­λη­λα με τον μετρια­σμό των πλημ­μυ­ρών, η κοπή δέντρων από τα ζώα επέ­τρε­ψε την επι­στρο­φή του ηλια­κού φωτός στο ρυά­κι, ενώ οι πιο αργές ροές έχουν βελ­τιώ­σει την ποιό­τη­τα του νερού.

Το συμ­βού­λιο της περιο­χής του Βορειο­δυ­τι­κού Λον­δί­νου τους απο­νέ­μει συχνό­τα­τα επαί­νους αλλά οι κάστο­ρες δεν καβα­λά­νε το καλά­μι, δεν τους πιά­νει η μεγα­λο­μα­νία, δεν υπο­λο­γί­ζουν σε λόγια… Συνε­χί­ζουν και κάνουν σοφά αυτό, που ξέρουν και μπο­ρουν να κάνουν…