Ένα, ένα ξεφυτρώνουν… - Φαιακία

Ένα, ένα ξεφυτρώνουν…

…Τα ‘λου­λου­δά­κια’, που κοσμούν, επί­μα­χους χώρους, όπως την
δικαιο­σύ­νη, την εκπαί­δευ­ση των στε­λε­χών των ενό­πλων δυνάμεων…

Συνο­δοι­πό­ροι του κατά­δι­κου Κασι­διά­ρη ‘προ­σφέ­ρο­νται να
ανα­λά­βουν την ηγε­σία του κόμ­μα­τος για να παρα­κάμ­ψουν τα εμπό­δια  της …’γρα­φειο­κρα­τί­ας’… Αυτο­νό­η­το, ότι
συμ­με­ρί­ζο­νται την ναζι­στι­κή ιδε­ο­λο­γία του φυλα­κι­σμέ­νου Χρυ­σαυ­γί­τη… Και αναλαμβάνουν
μάλι­στα να την υπη­ρε­τή­σουν από κρί­σι­μη θέση… Υπο­ψή­φιοι αρχηγοί!!!

Υπό συν­θή­κες στοι­χειώ­δους δημο­κρα­τι­κής ευαι­σθη­σί­ας οι
πρό­σφα­τες αυτές ενερ­γο­ποι­ή­σεις θα έπρε­πε να είναι ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ η ευκαιρία
απο­κά­λυ­ψης ενός σκαν­δά­λου πρώ­της γραμ­μής: στον κρα­τι­κό μηχα­νι­σμό και μάλι­στα στις
πιο κρί­σι­μες δομές του υπάρ­χουν ‘θύλα­κες’ (έτσι το έλε­γαν λίγο μετά την χού­ντα με
chic λεξι­λό­γιο), που μπο­ρεί να ορα­μα­τί­ζο­νται (του­λά­χι­στον!)
διά­φο­ρες δρά­σεις όχι …και τόσο πάρα πολύ δημοκρατικές… 

Σε έναν τόπο, λοι­πόν, που η ιστο­ρι­κή εμπει­ρία του
εμφυ­λί­ου, του: ‘στρα­τη­γέ μου ιδού ο στρα­τός σας…’, των ξερο­νη­σιών και των βασανιστηρίων,
των σχε­δί­ων ‘Περι­κλής’, των συνταγ­μα­ταρ­χών με επι­κε­φα­λής τον …’γλυ­κού­λη’, που
έβα­ζε ζάχα­ρη ακό­μη και στα τανκς (εν τη εννοία της εννοί­ας και ούτως ειπείν) θα
ήταν λογι­κά ανα­με­νό­με­νο, αφού η δημο­κρα­τία ‘απο­κα­τα­στά­θη­κε’ το 74, να προκαλούν
σοκ και δέος τέτοιες παρουσίες…

Και να επι­βάλ­λουν από την μία μεριά σε βάθος
διε­ρεύ­νη­ση τέτοιων φαι­νό­με­νων
 και από την
άλλη σχο­λα­στι­κή θεσμο­θέ­τη­ση
 της δημο­κρα­τι­κής
αντι­φα­σι­στι­κής παι­δεί­ας των επί­μα­χων στρα­τιω­τι­κών εκπαι­δευ­τι­κών ιδρυμάτων…

Φυσι­κά ο ανοι­χτός, ο απρο­κά­λυ­πτος φασι­σμός και η
επι­φα­νεια­κή ελευ­θε­ρο­φά­νεια της αστι­κής δημο­κρα­τί­ας είναι δύο όψεις του ίδιου
κοι­νω­νι­κού συστή­μα­τος, του καπι­τα­λι­στι­κού, που λει­τουρ­γούν, κατά τις ανάγκες
του ως συγκοι­νω­νού­ντα δοχεία… 

Αυτό, όμως
δεν μπο­ρεί να προ­κα­λεί 
εφη­σύ­χα­ση, αδια­φο­ρία και μοι­ρο­λα­τρία… Υπάρ­χουν ανά­με­σα στις
δύο αυτές ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ όψεις (γι’ αυτό είναι δύο και όχι ένα) κρί­σι­μες διαφορές
για την δυνα­τό­τη­τα του λαού να διεκ­δι­κεί κοι­νω­νι­κά και εργα­σια­κά δικαιώ­μα­τα, να
οργα­νώ­νε­ται, να προ­ά­γει την πολι­τι­κο­ποί­η­ση… Χωρίς αυτή την συνεί­δη­ση οι
αντι­φα­σι­στι­κοί αγώ­νες θα ήταν φενά­κες και θα οδη­γού­σαν σε αδιέξοδα…

Ο εκδη­μο­κρα­τι­σμός του κρά­τους δεν πρό­κει­ται ασφα­λώς να
πραγ­μα­τω­θεί υπό τις παρού­σες συστη­μι­κές συν­θή­κες αλλά αυτό δεν παύ­ει να δημιουργεί
αιτή­μα­τα και να βάζει καθήκοντα…

Λίγες δεκα­ε­τί­ες πίσω σε σχο­λές σωμά­των ασφα­λεί­ας, προοδευτικοί
δια­νο­ού­με­νοι δίδα­σκαν επί­ση­μα και κανο­νι­κά για τον ταξι­κό χαρα­κτή­ρα του κράτους,
για την ανά­γκη της κοι­νω­νι­κής και πολι­τι­κής δικαιο­σύ­νης, για την ευθύ­νη των
ίδιων των εκπαι­δευό­με­νων στην τήρη­ση και διεύ­ρυν­ση δημο­κρα­τι­κών δικαιωμάτων…

Το σύστη­μα, σύντο­μα διόρ­θω­σε αυτή την …’απε­ρι­σκε­ψία’
και επα­νέ­φε­ρε την διδα­κτέα ύλη στα κλασ­σι­κά και πατρο­πα­ρά­δο­τα, που ίσχυαν και
προ της …εθνο­σω­τη­ρί­ου…

Αλλά και από την άλλη οι …προ­ο­δευ­τι­κές δυνά­μεις, με
κάποιες εξαι­ρέ­σεις, φάνη­κε πως απο­δέ­χο­νται το …μοι­ραίο, το ανα­πό­τρε­πτο για τους
κρί­σι­μους χώρους…

Φυσι­κά, το φιδά­κι, κλώ­ση­σε τα αυγά του και έβγα­λε και
άλλα φιδά­κια… Πολ­λά φιδά­κια, που ξέρουν να κρύβονται…΄Η να το παί­ζουν αθώες
σαύ­ρες, ώστε  να βελ­τιώ­σουν τις χορηγίες
τους …

Τελευ­ταία, όμως τα φιδά­κια δεί­χνουν θεα­μα­τι­κή αύξηση
του τσα­μπου­κά τους… Εχουν αφή­σει την ντρο­πή στην άκρη και μας κατα­θέ­τουν ωμά
την ταυ­τό­τη­τά τους…

Τί γνώ­μη έχε­τε για το σύν­θη­μα: η Χού­ντα δεν
τελεί­ω­σε το 74
;;;

Θυμά­στε, την …απο­χου­ντο­ποί­η­ση;;;

Φαί­νε­ται, πως το αίτη­μα ξανα­γί­νε­ται επίκαιρο… 

          

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted