Ο ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΑΝΑΤΕΛΛΕΙ - Φαιακία

πολιτικά κείμενα

Ο ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΑΝΑΤΕΛΛΕΙ

Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2015
Μίλτος Βασιλείου
Ενα κεί­με­νο του Αρη Χατζη­στε­φά­νου, εξαι­ρε­τι­κά ενδια­φέ­ρον κατά τη γνώ­μη μας, ασχο­λεί­ται με τον “πολι­τι­σμό”  της κωλο­τού­μπας… Το ανα­πα­ρά­γου­με ασμένως…

Ο ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΑΝΑΤΕΛΛΕΙ

Το ΠΑΣΟΚ λοι­πόν θριάμ­βευ­σε στις εκλο­γές. Όχι το κόμ­μα ΠΑΣΟΚ. Ο πολι­τι­σμόςτου ΠΑΣΟΚ. Αυτοί οι άνθρω­ποι που εδώ και χρό­νια επι­λέ­γουν την ησυ­χία απέ­να­ντι στην ελευθερία. 
Δεν είναι και οι χει­ρό­τε­ροι του κόσμου. Δεν έχουν στα σπλά­χνα τους πρώ­ην γερ­μα­νο­τσο­λιά­δες και βασα­νι­στές (η του­λά­χι­στον έχουν πολύ λιγό­τε­ρους σε σχέ­ση με άλλα κόμ­μα­τα). Ο πατέ­ρας τους μπο­ρεί να έχει ξεχα­σμέ­νο στο υπό­γειο και κανα μικρό αντί­γρα­φο της γκού­ερ­νι­κα του Πικά­σο. Στην καθη­με­ρι­νή πολι­τι­κή πρα­κτι­κή όμως είναι ίδιοι και χειρότεροι.
Αδιαμ­φι­σβή­τη­τος νικη­τής των εκλο­γών είναι φυσι­κά το Βερο­λί­νο και οι δανει­στές της Ελλά­δας. Όχι για­τί επι­κρά­τη­σε ένα κοι­νο­βού­λιο με μονα­δι­κή πλέ­ον αντι­μνη­μο­νια­κή φωνή το ΚΚΕ, αλλά για­τί κανέ­νας άλλος πολι­τι­κός εκτός από τον Τσί­πρα δεν μπο­ρεί να εφαρ­μό­σει το απάν­θρω­πο πρό­γραμ­μα λιτό­τη­τας που ζητά η Τρόικα. 
Πάντα οι «σοσια­λι­στές» και οι σοσιαλ­δη­μο­κρά­τες ανα­λάμ­βα­ναν το δύσκο­λο αυτό έργο, το οποίο τα κόμ­μα­τα της δεξιάς δεν μπο­ρού­σαν να πετύ­χουν χωρίς μεγά­λες λαϊ­κές αντιδράσεις.
Το ΠΑΣΟΚ έκα­νε τις περισ­σό­τε­ρες ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις στην ιστο­ρία αυτή της χώρας. Το ΠΑΣΟΚ έρι­ξε την Ελλά­δα στα βρά­χια του ευρώ. Το ΠΑΣΟΚ έφε­ρε για πρώ­τη φορά την Τρόι­κα μετα­τρέ­πο­ντας την Ελλά­δας σε αποι­κία χρέ­ους. Και όταν τα πράγ­μα­τα άρχι­ζαν να δυσκο­λεύ­ουν το ΠΑΣΟΚ εξέ­θρε­ψε το κτή­νος του φασι­σμού, το οποίο ζητού­σε το σύστη­μα σαν λύση ύστα­της ανάγκης.
Μπο­ρεί στο συλ­λο­γι­κό υπο­συ­νεί­δη­το να έχει μεί­νει σαν το «κόμ­μα της ρεμού­λας» αλλά στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα η μεγά­λη «συνει­σφο­ρά» του είναι ότι έκαμ­ψε τις λαϊ­κές αντι­δρά­σεις απέ­να­ντι στην πιο σκλη­ρή νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρη πολι­τι­κή. Για αυτό το λόγο η αξία χρή­σης του, στα μάτια των ελλη­νι­κών και των ξένων οικο­νο­μι­κών ελίτ, ήταν ανε­κτί­μη­τη για σχε­δόν τρεις δεκαετίες.
Σήμε­ρα το ρόλο αυτό ανα­λαμ­βά­νει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Οι εκλο­γές της 20ης Σεπτεμ­βρί­ου είναι αναμ­φί­βο­λα ένας προ­σω­πι­κός θρί­αμ­βος του Αλέ­ξη Τσί­πρα αλλά και το βαρύ­τε­ρο πλήγ­μα που έχει δεχθεί η κοι­νο­βου­λευ­τι­κή δημοκρατία.
Καταρ­χήν λόγω της ισχυ­ρής παρου­σί­ας της Χρυ­σής Αυγής, η οποία απο­τε­λεί ευθεία αμφι­σβή­τη­ση κάθε έννοιας δημο­κρα­τί­ας, και κατά δεύ­τε­ρο λόγω της εισό­δου του Λεβέ­ντη, που απο­τε­λεί τρο­λά­ρι­σμα της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής δημοκρατίας.
Αυτό που πέτυ­χε ο ΣΥΡΙΖΑ, μετα­τρέ­πο­ντας το ΟΧΙ του δημο­ψη­φί­σμα­τος σε ΝΑΙ είναι να αφή­σει εκτός κοι­νο­βου­λί­ου την πραγ­μα­τι­κή έννοια της πολι­τι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης. Σχε­δόν οι μισοί Έλλη­νες ψηφο­φό­ροι δεν προ­σήλ­θαν στις κάλ­πες αμφι­σβη­τώ­ντας, σε σημα­ντι­κό βαθ­μό, την ίδια τη διαδικασία.
Θα περι­μέ­νου­με τα ακρι­βή στοι­χεία της ανθρω­πο­γε­ω­γρα­φί­ας της ψήφου αλλά η πρώ­τη αίσθη­ση είναι ότιμακριά από τις κάλ­πες έμει­ναν τα πιο προ­ο­δευ­τι­κά τμή­μα­τα των φτω­χών και των νέων που είχαν ψηφί­σει μαζι­κά ΟΧΙ στο δημο­ψή­φι­σμα. Αυτό όμως σημαί­νει ότι η πολι­τι­κή μάχη γύρω από τα μνη­μό­νια θα μετα­φερ­θεί σύντο­μα στους δρόμους.
Και εκεί ανοί­γο­νται δυο προ­ο­πτι­κές (χωρίς η μια να απο­κλεί­ει την άλλη): μιας γνή­σιας λαϊ­κής αντί­δρα­σης που θα ανα­τρέ­ψει στην πρά­ξη τα μνη­μό­νια ή μιας επι­στρο­φής σε σκο­τει­νές επο­χές όπου οφασι­σμός θα πλα­σα­ρι­στεί σαν δήθεν «αντι­συ­στη­μι­κή» φωνή στο ενιαίο κοι­νο­βου­λευ­τι­κό μπλοκ των μνη­μο­νια­κών δυνάμεων.
Η αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή αρι­στε­ρά, που θα έπρε­πε να ηγη­θεί της νέας αντι­πα­ρά­θε­σης, απο­δεί­χθη­κε μέχρι στιγ­μής ανί­κα­νη να ξεπε­ρά­σει τις μικρο­κομ­μα­τι­κές τις εμμο­νές. Αρκεί να δια­βά­σει κανείς τα πρώ­τα σχό­λια των στε­λε­χών αλλά και αρκε­τών μελών της, στο Twitter και το Facebook, για να κατα­λά­βει ότι για άλλη μια φορά ο μεγά­λος εχθρός ήταν αυτός που βρι­σκό­ταν δίπλα και όχι αυτός που στε­κό­ταν απέναντι.
Άλλοι απλώς φοβή­θη­καν να πουν δυνα­τά τις σκέ­ψεις τους πιστεύ­ο­ντας ότι έτσι θα χάσουν ψήφους. Ταεναλ­λα­κτι­κά σχέ­δια που είχαν συντά­ξει, τούς τρό­μα­ξαν και αντί να μιλή­σουν με ειλι­κρί­νεια στον κόσμο για τα προ­βλή­μα­τα μιας μετα­βα­τι­κής περιό­δου προ­τί­μη­σαν να στρογ­γυ­λέ­ψουν για άλλη μια φορά τις θέσεις τους.
Θα χρεια­στούν νέες δομές και νέα σχή­μα­τα για να δώσουν τρό­πο στην οργή. Αλλιώς αυτή η οργή θα είναι ατο­μι­στι­κή, σκο­τει­νή και ρατσι­στι­κή. Θα ανα­ζη­τά απο­διο­πο­μπαί­ους τρά­γους στους πρό­σφυ­γες και σωτη­ρία σε φασί­στες και τσαρλατάνους.
Το μαύ­ρο όμως δεν είναι το πιθα­νό­τε­ρο σενά­ριο. Το κόκ­κι­νο είναι.
Το βέβαιο είναι ότι όσοι αντάλ­λα­ξαν την ελευ­θε­ρία για την ασφά­λεια θα συνει­δη­το­ποι­ή­σουν για άλλη μια φορά ότι έχα­σαν και την ελευ­θε­ρία και την ασφάλεια.
Views: 6
0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Oldest
Newest Most Voted