Ο λόγος του ποιητή…
Τ᾿ ὄνειρο
τοῦ παιδιοῦ εἶναι
ἡ εἰρήνη
Τ᾿ ὄνειρο
τῆς μάνας εἶναι ἡ εἰρήνη
Τὰ λόγια τῆς ἀγάπης
κάτω ἀπ᾿ τὰ
δέντρα
εἶναι ἡ εἰρήνη.
Ὁ πατέρας ποὺ γυρνάει τ᾿ ἀπόβραδο
μ᾿ ἕνα
φαρδὺ χαμόγελο στὰ μάτια
μ᾿ ἕνα
ζεμπίλι στὰ χέρια του
γεμάτο φροῦτα
καὶ οἱ
σταγόνες τοῦ ἱδρώτα στὸ μέτωπό του
εἶναι ὅπως οἱ
σταγόνες τοῦ σταμνιοῦ
ποὺ παγώνει τὸ νερὸ στὸ
παράθυρο,
εἶναι ἡ εἰρήνη.
Ὅταν οἱ οὐλὲς ἀπ᾿ τὶς
λαβωματιὲς
κλείνουν στὸ πρόσωπο τοῦ κόσμου
καὶ μὲς
στοὺς λάκκους ποὔσκαψαν οἱ ὀβίδες
φυτεύουμε δέντρα
καὶ στὶς καρδιὲς
ποὔκαψε ἡ πυρκαγιὰ
δένει τὰ πρῶτα της μπουμπούκια ἡ
ἐλπίδα
κι οἱ νεκροὶ μποροῦν
νὰ γείρουν στὸν πλευρό τους
καὶ νὰ
κοιμηθοῦν δίχως παράπονο
ξέροντας πὼς δὲν πῆγε
τὸ αἷμα τους τοῦ
κάκου,
εἶναι ἡ εἰρήνη.
Εἰρήνη εἶναι ἡ
μυρουδιὰ τοῦ φαγητοῦ τὸ
βράδυ,
τότε ποὺ τὸ
σταμάτημα τοῦ αὐτοκινήτου στὸ δρόμο
δὲν εἶναι φόβος,
τότε ποὺ τὸ
χτύπημα στὴν πόρτα
σημαίνει φίλος,
καὶ τὸ
ἄνοιγμα τοῦ παραθύρου κάθε ὥρα
σημαίνει οὐρανός,
γιορτάζοντας τὰ μάτια μας
μὲ τὶς
μακρινὲς καμπάνες τῶν χρωμάτων του,
εἶναι εἰρήνη.
Εἰρήνη εἶναι ἕνα
ποτήρι ζεστὸ γάλα
κι ἕνα βιβλίο μπροστὰ στὸ παιδὶ
ποὺ ξυπνάει,
τότε ποὺ τὰ
στάχυα γέρνουν τό ῾να στ᾿ ἄλλο
λέγοντας:
τὸ φῶς,
τὸ φῶς
καὶ ξεχειλάει ἡ στεφάνη τοῦ ὁρίζοντα
φῶς,
εἶναι ἡ εἰρήνη.
Τότε ποὺ οἱ
φυλακὲς ἐπισκευάζονται νὰ γίνουν βιβλιοθῆκες,
τότε ποὺ ἕνα
τραγούδι ἀνεβαίνει ἀπὸ
κατώφλι σὲ κατώφλι τὴ νύχτα,
τότε ποὺ τ᾿
ἀνοιξιάτικο φεγγάρι βγαίνει
ἀπ᾿ τὸ
σύγνεφο
ὅπως βγαίνει ἀπ᾿
τὸ κουρεῖο τῆς συνοικίας
φρεσκοξυρισμένος
ὁ ἐργάτης τὸ
Σαββατόβραδο,
εἶναι ἡ εἰρήνη.
Τότε ποὺ ἡ
μέρα ποὺ πέρασε,
δὲν εἶναι μιὰ
μέρα ποὺ χάθηκε,
μὰ εἶναι
ἡ ρίζα ποὺ ἀνεβάζει
τὰ φύλλα τῆς χαρᾶς μέσα στὸ
βράδυ
κι εἶναι μιὰ κερδισμένη μέρα κι ἕνας
δίκαιος ὕπνος,
ποὺ νιώθεις πάλι ὁ ἥλιος
νὰ δένει βιαστικὰ τὰ
κορδόνια του
νὰ κυνηγήσει τὴ λύπη ἀπ᾿
τὶς γωνιὲς τοῦ χρόνου,
εἶναι ἡ εἰρήνη.
Εἰρήνη εἶναι οἱ
θημωνιὲς τῶν ἀχτίνων
στοὺς κάμπους τοῦ καλοκαιριοῦ
εἶναι τ᾿ ἀλφαβητάρι
τῆς καλοσύνης στὰ γόνατα τῆς αὐγῆς.
Ὅταν λές: ἀδελφές μου, – ὅταν
λέμε: αὔριο θὰ χτίσουμε.
ὅταν χτίζουμε καὶ τραγουδᾶμε,
εἶναι ἡ εἰρήνη.
Ἡ εἰρήνη
εἶναι τὰ σφιγμένα χέρια τῶν ἀνθρώπων
εἶναι τὸ ζεστὸ
ψωμὶ στὸ τραπέζι τοῦ κόσμου
εἶναι τὸ χαμόγελο τῆς
μάνας
Τίποτ᾿ ἄλλο
δὲν εἶναι ἡ εἰρήνη.
Καὶ τ᾿
ἀλέτρια ποὺ χαράζουν βαθιὲς αὐλακιὲς
σ᾿ ὅλη τὴ
γῆ,
ἕνα ὄνομα μονάχα γράφουν:
Εἰρήνη.
Τίποτ᾿ ἄλλο.
Εἰρήνη.
Πάνω στὶς ράγες τῶν στίχων μου
τὸ τραῖνο ποὺ
προχωρεῖ στὸ μέλλον
φορτωμένο στάρι
καὶ τριαντάφυλλα,
εἶναι ἡ εἰρήνη.
Ἀδέρφια,
μὲς στὴν εἰρήνη
διάπλατα ἀνασαίνει ὅλος ὁ κόσμος
μὲ ὅλα
τὰ ὄνειρά μας
Δῶστε τὰ χέρια ἀδέρφια
μου,
αὐτό ῾ναι ἡ
εἰρήνη.
Γιάννης Ρίτσος