Εστω και κατά την λογική του Επιμηθέα…

Μόλις προ­χτές σε σύσκε­ψη του Υπουρ­γού Συγκοι­νω­νιών με φορείς της τοπι­κής αυτο­διοί­κη­σης και των Μέσων Μαζι­κής Μετα­φο­ράς (ΜΜΕ) τέθη­κε το αυτο­νό­η­το, που έπρε­πε να είχε απο­φα­σι­στεί του­λά­χι­στον πριν 20 χρό­νια, όταν δηλα­δή μπή­κε πιο συγκε­κρι­μέ­να το ζήτη­μα της κατα­σκευ­ής δικτύ­ου Μέσων Στα­θε­ρής Τρο­χιάς (ΜΣΤ) στο Λεκα­νο­πέ­διο της Πρω­τεύ­ου­σας: Συντο­νι­σμός των μέσων με σκο­πό την μετα­φο­ρά των επι­βα­τών από και προς τους περι­φε­ρι­κούς σταθ­μούς των ΜΣΤ (μετρό, ηλε­κτρι­κός, προ­α­στια­κός, τραμ).
Χωρίς ειδι­κές συγκοι­νω­νια­κές γνώ­σεις αλλά με όπλο την κοι­νω­νι­κή λογι­κή και προ­σόν την αγω­νία για τα συμ­βαί­νο­ντα γύρω μας, τονί­ζα­με από τις πρώ­τες μέρες πομπώ­δους δια­κή­ρυ­ξης της κατα­σκευ­ής του Μετρό στην Αθή­να, ότι: προη­γεί­ται της κατα­σκευ­ής του Μετρό η ανα­ζή­τη­ση χώρων και κατα­σκευή μεγά­λων χώρων στάθ­μευ­σης κοντά στους περι­φε­ρια­κούς (όχι κεντρι­κούς) σταθ­μούς του και η στρο­φή των υπό­λοι­πων μέσων (λεω­φο­ρεία, τρό­λευ) σε δημο­τι­κή και δια­δη­μο­τι­κή συγκοι­νω­νία, που θα έκα­ναν το μετρό ελκυ­στι­κό και απο­δο­τι­κό… Μόνον έτσι το -ούτως ή άλλως ανε­παρ­κές για πολ­λά ακό­μη χρό­νια- δίκτυο μετρό μπο­ρεί να αξιο­ποι­η­θεί στον μέγι­στο δυνα­τό βαθ­μό.
Δέκα σχε­δόν χρό­νια, μετά την έναρ­ξη λει­τουρ­γί­ας του μετρό και πρω­το­α­κού­γο­νται –έστω και σαν σχέ­διο- τα παρα­πά­νω. Και, όπως πάντο­τε, με τις… ανα­γκαί­ες ανα­κο­λου­θί­ες και παρα­λεί­ψεις. Η κατα­σκευή υπό­γειων χώρων στάθ­μευ­σης στο Γου­δί, στα Ιλί­σια, στο γήπε­δο του ΠΑΟ, έστω και αν κρί­νε­ται χρή­σι­μη για διά­φο­ρους λόγους, δεν εξυ­πη­ρε­τεί την ανα­γκαία στάθ­μευ­ση στην περι­φέ­ρεια, ώστε να απο­τρέ­πε­ται η προ­σέ­λευ­ση των οχη­μά­των προς το κέντρο της πόλης. Δεύ­τε­ρη ανε­πάρ­κεια, που σημειώ­νε­ται από κατοί­κους και εκπρο­σώ­πους τοπι­κής αυτο­διοί­κη­σης είναι η καθυ­στέ­ρη­ση των δρο­μο­λο­γί­ων από τις γει­το­νί­ες των περι­φε­ρεια­κών δήμων προς τους σταθ­μούς των ΜΣΤ. Η κατάρ­γη­ση πολ­λών αξο­νι­κών δρο­μο­λο­γί­ων μπο­ρεί να εξοι­κο­νο­μή­σει στό­λο οχη­μά­των αλλά αυτό δεν φτά­νει. Χρειά­ζο­νται και περισ­σό­τε­ρα αλλά και πιο κατάλ­λη­λα λεω­φο­ρεία (κατά κανό­να mini-bus) σε συνε­χή ροή από τις γει­το­νιές προς τους σταθ­μούς ΜΣΤ, ώστε η ανα­μο­νή να είναι της τάξης του 10λεπτου. Μόνον έτσι στον -ομο­λο­γου­μέ­νως- κακο­μα­θη­μέ­νο νέο-Ελλη­να, που μετα­κι­νεί­ται Κολο­κο­τρω­νέϊ­κα (καβά­λα πάει στην εκκλη­σιά, καβά­λα προ­σκυ­νά­ει) υπάρ­χουν προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την καθιέ­ρω­ση νέων, ριζι­κά αντί­θε­των προς τα ισχύ­ο­ντα, αντα­να­κλα­στι­κών και ήθους μετα­φο­ρι­κής συμπε­ρι­φο­ράς. Αν πράγ­μα­τι το θέλου­με, αφού ο πολι­τι­σμός του Ι.Χ. έχει επί­ση­μο χορη­γό και στα­θε­ρό φίλο το κρά­τος και την εκτρω­τι­κή οικο­νο­μία του, που στη­ρί­ζε­ται απο­φα­σι­στι­κά στις εισφο­ρές του ιδιω­τι­κού αυτο­κι­νή­του.
Το ενο­χλη­τι­κό­τε­ρο όλων είναι η απα­ρά­δε­κτη καθυ­στέ­ρη­ση, η έλλει­ψη προ­βλε­πτι­κό­τη­τας και μακρο­πρό­θε­σμου σχε­δια­σμού από τους κεντρι­κούς κρα­τι­κούς φορείς.
Κάθε φορά φτά­νου­με στο μη περαι­τέ­ρω για να σχε­διά­σου­με το αυτο­νό­η­το… Με τερά­στιο και ανώ­φε­λο οικο­νο­μι­κό, κοι­νω­νι­κό και ανθρώ­πι­νο τίμημα…