Εσύ, όμως, πει­σμα­τά­ρης, όπως πάντα, βάλ­θη­κες, να δια­ψεύ­σεις όχι μόνον φίλους και γνω­στούς αλλά και την ίδια την κανο­νι­κό­τη­τα της επι­στή­μης και να δηλώ­σεις με την στά­ση σου ότι ανή­κεις σε ομά­δα εκτός της μέσης τιμής…

Και το κατάφερες…

Όπως το κατά­φερ­νες σε όλη την δια­δρο­μή του βίου, επι­διώ­κο­ντας τα πιο δύσκο­λα, τα πιο απαι­τη­τι­κά τα πιο ρηξικέλευθα… 

Με επι­μο­νή, με οργή αλλά και με χιούμορ… 

Δεν γρά­φω για να ανα­τρέ­ξω σήμε­ρα στο πλού­σιο από κάθε άπο­ψη βιο­γρα­φι­κό σου… Για την ιδε­ο­λο­γι­κή σου επι­λο­γή και στά­ση, για την υπη­ρε­σία σου στον γνω­στι­κό αντι­κεί­με­νο του επι­στη­τού, που υπηρέτησες…

Θάθε­λα μόνο να μνη­μο­νεύ­σω το απί­στευ­το, το μονα­δι­κό, το ανε­πα­νά­λη­πτο θάρ­ρος και τόλ­μη, που χαρα­κτή­ρι­σαν την στά­ση σου απέ­να­ντι σε σοβα­ρό­τα­τα προ­βλή­μα­τα υγεί­ας, που σε ταλαι­πώ­ρη­σαν την τελευ­ταία 15ετία… Φρό­ντι­ζες ανά­με­σα στις θερα­πεί­ες και τις τερά­στιες δυσκο­λί­ες της καθη­με­ρι­νό­τη­τάς σου να δια­τη­ρείς ακέ­ραιο το πρό­γραμ­μα της δρα­στη­ριό­τη­τάς σου… 

Να τολ­μάς και να εκπλη­ρώ­νεις απο­στο­λές, που είχες συνη­θί­σει πιο πριν. Για σένα αυτό έμοια­ζε δεδο­μέ­νο… Και ήταν αυτή η στά­ση, από­δει­ξη συνέ­πειας της πραγ­μα­τι­κό­τη­τάς σου προς τα ιδα­νι­κά σου… 

Η δική σου θεώ­ρη­ση σίγου­ρα ήταν και πηγή έμπνευ­σης για την Μαρι­λίζ, που απέ­δει­ξε με τρό­πο μονα­δι­κό την αφο­σί­ω­ση και την ακλό­νη­τη συνέ­πειά της στην αφει­δώ­λευ­τη, ανυ­πό­κρι­τη στή­ρι­ξη που σου παρεί­χε. Με ‘ευκο­λία’ σαν να είχε υπερ­βεί με τρό­πο υπερ­βα­τι­κό κάθε δυσκο­λία και κού­ρα­ση… Μέχρι την ύστα­τη ώρα…

Σε χαι­ρε­τάω, λοι­πόν, πιστεύ­ο­ντας, πως μας αφή­νεις πλού­σια κλη­ρο­νο­μιά… Γρα­πτή με τις τόσο σημα­ντι­κές και πρω­τό­τυ­πες γρα­φές σου αλλά και προ­φο­ρι­κή με το χιού­μορ σου αλλά και τις ‘ύβρεις’ σου… 

Είναι βέβαιο, πως κατέ­κτη­σες την αθα­να­σία στην πιο ανό­θευ­τη δια­λε­κτι­κή της προσέγγιση.

Χαί­ρε…

Εσύ, όμως, πει­σμα­τά­ρης, όπως πάντα, βάλ­θη­κες, να διαψεύσεις
όχι μόνον φίλους και γνω­στούς αλλά και την ίδια την κανο­νι­κό­τη­τα της επιστήμης
και να δηλώ­σεις με την στά­ση σου ότι ανή­κεις σε ομά­δα εκτός της μέσης τιμής…

Και το κατάφερες…

Όπως το κατά­φερ­νες σε όλη την δια­δρο­μή του βίου,
επι­διώ­κο­ντας τα πιο δύσκο­λα, τα πιο απαι­τη­τι­κά τα πιο ρηξικέλευθα… 

Με επι­μο­νή, με οργή αλλά και με χιούμορ… 

Δεν γρά­φω για να ανα­τρέ­ξω σήμε­ρα στο πλού­σιο από κάθε
άπο­ψη βιο­γρα­φι­κό σου… Για την ιδε­ο­λο­γι­κή σου επι­λο­γή και στά­ση, για την
υπη­ρε­σία σου στον γνω­στι­κό αντι­κεί­με­νο του επι­στη­τού, που υπηρέτησες…

Θάθε­λα μόνο να μνη­μο­νεύ­σω το απί­στευ­το, το μοναδικό,
το ανε­πα­νά­λη­πτο θάρ­ρος και τόλ­μη, που χαρα­κτή­ρι­σαν την στά­ση σου απέ­να­ντι σε
σοβα­ρό­τα­τα προ­βλή­μα­τα υγεί­ας, που σε ταλαι­πώ­ρη­σαν την τελευ­ταία 15ετία… Φρόντιζες
ανά­με­σα στις θερα­πεί­ες και τις τερά­στιες δυσκο­λί­ες της καθη­με­ρι­νό­τη­τάς σου να
δια­τη­ρείς ακέ­ραιο το πρό­γραμ­μα της δρα­στη­ριό­τη­τάς σου… 

Να τολ­μάς και να
εκπλη­ρώ­νεις απο­στο­λές, που είχες συνη­θί­σει πιο πριν. Για σένα αυτό έμοιαζε
δεδο­μέ­νο… Και ήταν αυτή η στά­ση, από­δει­ξη συνέ­πειας της πραγ­μα­τι­κό­τη­τάς σου προς
τα ιδα­νι­κά σου… 

Η δική σου θεώ­ρη­ση σίγου­ρα ήταν και πηγή έμπνευ­σης για
την Μαρι­λίζ, που απέ­δει­ξε με τρό­πο μονα­δι­κό την αφο­σί­ω­ση και την ακλό­νη­τη συνέπειά
της στην αφει­δώ­λευ­τη, ανυ­πό­κρι­τη στή­ρι­ξη που σου παρεί­χε. Με ‘ευκο­λία’ σαν να είχε υπερ­βεί με τρό­πο υπερ­βα­τι­κό κάθε δυσκο­λία και κού­ρα­ση… Μέχρι την ύστα­τη ώρα…

Σε χαι­ρε­τάω, λοι­πόν, πιστεύ­ο­ντας, πως μας αφήνεις
πλού­σια κλη­ρο­νο­μιά… Γρα­πτή με τις τόσο σημα­ντι­κές και πρω­τό­τυ­πες γρα­φές σου
αλλά και προ­φο­ρι­κή με το χιού­μορ σου αλλά και τις ‘ύβρεις’ σου… 

Είναι βέβαιο, πως κατέ­κτη­σες την αθα­να­σία στην πιο
ανό­θευ­τη δια­λε­κτι­κή της προσέγγιση.

Χαί­ρε…