Ο Γάλ­λος ηθο­ποιός Ροζέ Ανέν, που έγι­νε πασί­γνω­στος από τον ρόλο του “επι­θε­ω­ρη­τή
Ναβα­ρό” στην τηλε­ο­πτι­κή αστυ­νο­μι­κή σει­ρά, πέθα­νε σήμε­ρα το πρωί σε ηλι­κία 89
ετών, όπως έγι­νε γνω­στό από το περι­βάλ­λον του.

“Πέθα­νε γύρω στις 10 το
πρωί στο νοσο­κο­μείο Ζορζ Πομπι­ντού του Παρι­σιού, από ανα­πνευ­στι­κά προβλήματα”
είπε ο σκη­νο­θέ­της και φίλος του, Αλε­ξά­ντρ Αρκα­ντί, με τον οποίο είχαν γυρίσει
την ται­νία Η μεγά­λη συγ­γνώ­μη. Σύμ­φω­να με τον Αρκα­ντί, ο Ανέν νοση­λευό­ταν “εδώ
και πολ­λές ημέ­ρες” στο συγκε­κρι­μέ­νο νοσοκομείο.

Ο Ανέν, το πραγματικό
όνο­μα του οποί­ου ήταν Ροζέ Λεβί, γεν­νή­θη­κε στις 20 Οκτω­βρί­ου 1925 στο Αλγέ­ρι. Το
1959 παντρεύ­τη­κε την παρα­γω­γό του κινη­μα­το­γρά­φου και της τηλε­ό­ρα­σης Κριστίν
Γκουζ-Ρενάλ, αδελ­φή της Ντα­νιέλ Μιτε­ράν. Έγι­νε έτσι μπα­τζα­νά­κης —και στενός
φίλος— του μετέ­πει­τα προ­έ­δρου της Γαλ­λί­ας Φραν­σουά Μιτεράν.

Ο Ανέν έπαιξε
σε σχε­δόν 100 κινη­μα­το­γρα­φι­κές ται­νί­ες, κυρί­ως σε ρόλους “γκάν­γκ­στερ” ή
“σκλη­ρού”, καθώς το παρου­σια­στι­κό του προ­σφε­ρό­ταν για κάτι τέτοιο. Συνεργάστηκε
με πολ­λούς γνω­στούς σκη­νο­θέ­τες, όπως με τον Λου­κί­νο Βισκό­ντι στην ται­νία “Ο Ρόκο
και τ’ αδέλ­φια του” (1959) και ο Ζιλ Ντα­σέν στο έργο “Εκεί­νος που πρέ­πει να
πεθά­νει” (1957), αλλά και με τους Ζαν-Λικ Γκο­ντάρ, Κλοντ Σαμπρόλ, Ζορζ Λοτνέρ
και Εντουάρ Μολιναρό.

Έπαι­ξε επί­σης στο θέα­τρο, σε κλα­σι­κά έργα όπως ο
“Οθέλ­λος” και ο “Ερρί­κος Δ΄” ενώ τη δεκα­ε­τία του 1980 σκη­νο­θέ­τη­σε αρκε­τές δικές
του ται­νί­ες, μετα­ξύ των οποί­ων και το αντι­ρα­τσι­στι­κό “Τρέ­νο της κόλα­σης” που το
εμπνεύ­στη­κε από ένα πραγ­μα­τι­κό γεγο­νός, όταν δυο λεγε­ω­νά­ριοι εκπα­ρα­θύ­ρω­σαν έναν
Βορειο­α­φρι­κα­νό από ένα τρέ­νο TGV.

Από το πρώ­το επει­σό­διο του Ναβα­ρό, τον
Οκτώ­βριο του 1989, μπή­κε στα σπί­τια χιλιά­δων Γάλ­λων και οι τηλεθεατές
παρα­κο­λου­θού­σαν με πάθος τις περι­πέ­τειες του αδιά­φθο­ρου επι­θε­ω­ρη­τή που
προ­σπα­θού­σε να απο­κα­τα­στή­σει την τάξη.

Την 1η Νοεμ­βρί­ου 2008, σε ηλικία
83 ετών, ο Ανέν ανα­κοί­νω­σε ότι βάζει τέλος στην καριέ­ρα του “χωρίς πίκρα και
χωρίς νοσταλ­γία”. “Υπάρ­χουν κάποιοι που λένε: δεν έκα­να την καριέ­ρα που ήθελα.
Εγώ, λέω: έκα­να μεγα­λύ­τε­ρη καριέ­ρα απ’ ό,τι ήλπι­ζα και τώρα στα­μα­τάω. Έχω ένα
μεγά­λο σχέ­διο: να ζήσω, να ταξι­δέ­ψω, να δια­βά­σω, να γράφω”.