Εμφά­νι­σε τον εαυ­τό του ως ειρη­νο­ποιό σε δευ­τε­ρεύ­ου­σας σημα­σί­ας διε­νέ­ξεις στην Άπω Ανα­το­λή. Έφτια­ξε ένα πλαί­σιο προ­σε­χούς ειρή­νευ­σης στην Μέση ανα­το­λή, που δεί­χνει πολ­λές δυσκο­λί­ες για να ορθο­πο­δή­σει… Και φυσι­κά παλεύ­ει για να λύσει την Ρωσο-Ουκρα­νι­κή σύρ­ρα­ξη, που θα την έλυ­νε από την πρώ­τη βδο­μά­δα της νέας του θητεί­ας αλλά ακό­μη βρι­σκό­μα­στε σε υπο­δεί­ξεις 27, 20, 16 σημεί­ων και πάει λέγοντας. 

Όλα αυτά δεν συνι­στούν αφέ­λεια για τον Ντό­λαντ και για το ιδιαί­τε­ρο σύστη­μα, που τον κατευ­θύ­νει και συνερ­γά­ζε­ται μαζί του στα πλαί­σια του συνολικού. 

Όμως, τα πράγ­μα­τα στην Λατι­νι­κή Αμε­ρι­κή είναι δια­φο­ρε­τι­κά. Υπάρ­χει μία μακρό­χρο­νη και δια­κομ­μα­τι­κή παρά­δο­ση στις ΗΠΑ, που μετά το διώ­ξι­μο των Ισπα­νών θεω­ρούν την Ηπει­ρο του Νότου ανα­πό­σπα­στο κομ­μά­τι του κτή­μα­τός τους. Κάτι σαν την αυλή τους, τον κήπο τους ή το μπο­στά­νι τους. Με πιο δικαί­ω­μα; Μα, με το ‘φυσι­κό’ δικαί­ω­μα του Ιμπε­ρια­λι­στή… Το λέει και το δόγ­μα Μον­ρόε… Δεν υπάρ­χει χώρα της Λατι­νι­κής Αμε­ρι­κής, που να μην έχει γνω­ρί­σει άμε­σα ή έμμε­σα την μπό­τα των γιάν­κη­δων… Και όχι μία φορά. 

Η περί­πτω­ση της Βενε­ζου­έ­λας είναι ιδιαί­τε­ρη. Η χώρα δια­θέ­τει τα πλου­σιό­τε­ρα κοι­τά­σμα­τα υδρο­γο­ναν­θρά­κων στην Λ. Αμε­ρι­κή και σίγου­ρα βρί­σκε­ται στις πρώ­τες γραμ­μές της παγκό­σμιας παρα­γω­γής… Βασι­κό μέλος του ΟΠΕΚ, υπήρ­ξε εσω­τε­ρι­κά χώρα με τερά­στιες οικο­νο­μι­κο-κοι­νω­νι­κές αντι­θέ­σεις, που μετα­φρά­στη­καν σε μεγά­λες πολι­τι­κές οξύν­σεις. Μία περιο­ρι­σμέ­νη ελίτ σε ατμό­σφαι­ρα φεου­δαρ­χί­ας είχε στα χέρια της όλο τον πλού­το της χώρας και διέ­θε­τε την από­λυ­τη εξου­σία με τον λαό στο περιθώριο.