Σιγά μην καθίσουν ήσυχοι…

Εμφα­νί­στη­καν και πάλι… Ευκαι­ρί­ας δοθεί­σης, με την
επα­νά­λη­ψη της δίκης σε δεύ­τε­ρο βαθ­μό, παρα­βρέ­θη­καν οι νοσταλ­γοί του Αδόλ­φου για
να τιμή­σουν την εγκλη­μα­τι­κή τους ηγε­σία… Πράγ­μα­τι, όπως φαί­νε­ται στην
φωτο­γρα­φία, η απο­δι­δό­με­νη τιμή είναι η πρέ­που­σα: Ναζι­στι­κός, φασιστικός
χαι­ρε­τι­σμός!!! Και συν­θή­μα­τα συμπαράστασης…

Εχουν, δίκαια ανα­θαρ­ρή­σει αφού η …πολι­τι­σμέ­νη
δημο­κρα­τι­κή δύση (Σου­η­δία, Ιτα­λία κ.λ.π.) ανα­θέ­τει σε ομοϊ­δε­ά­τες, ομογάλακτους
την δια­χεί­ρι­ση των δημο­σί­ων πραγμάτων…

Τρί­βει τα χέρια του ο καπι­τα­λι­σμός καθώς βλέ­πει, πως
εκτός από την αστι­κή δημο­κρα­τία, και το άλλο του παι­δί, ο φασι­σμός, γιγαντώνεται…
Εξ άλλου αυτός (ο καπι­τα­λι­σμός) είναι ο επι­λέ­γων ποια από τα δύο του τέκνα θα
ανα­λαμ­βά­νει κάθε φορά την βρώ­μι­κη δου­λειά… Την απο­ξέ­νω­ση των λαών για την
δια­τή­ρη­ση του συστήματος…

Αυτό, βέβαια, καθό­λου δεν σημαί­νει πως ο
αντι­φα­σι­στι­κός αγώ­νας είναι δευ­τε­ρεύ­ων και ανού­σιος… Αυτά, που ονο­μά­ζου­με ‘αστι­κά
δικαιώ­μα­τα’ δεν παρα­χω­ρή­θη­καν από το αστι­κό καθε­στώς. Είναι όλα κατα­χτη­μέ­να με
πολ­λούς αγώ­νες, θυσί­ες και αίμα… ΚΑΝΕΝΑ δεν παραχωρήθηκε… 

Γι’ αυτό κι μόνον η συμ­με­το­χή στις αντι­φα­σι­στι­κές δραστηριότητες
είναι βήμα θετι­κό ενερ­γο­ποί­η­σης και μεγα­λύ­τε­ρης υπο­δε­κτι­κό­τη­τας πιο προωθημένων
από­ψε­ων και ιδε­ών… Αυτός, μάλ­λον είναι και ο υπο­χρε­ω­τι­κός δρό­μος της αναγνώρισης
όχι μόνον του φαι­νο­μέ­νου αλλά και των πραγ­μα­τι­κών αιτί­ων. Η αντι­πα­ρά­θε­ση προς τα
αίτια μπο­ρεί να είναι ο δρό­μος για απο­τε­λε­σμα­τι­κή λύση διαρκείας…