Διαβάζαμε ένα ρεπορτάζ σχετικό με την
σύγκλιση της Κεντρικής επιτροπής της Νέας Αριστεράς υπό την νέα ηγεσία της:
Τίτλος: “Δεν μας ενδιαφέρουν κεντρώα και κεντροαριστερά σενάρια…” και
ο υπότιτλος: “Ούτε η διάχυση σε μία θολή “προοδευτική” παράταξη...”
Αγαπητοί σύντροφοι… Αυτό που διαπιστώνετε ή
τουλάχιστον το δηλώνετε τώρα, το υπηρετήσαμε στις πιο ακατάλληλες γι’ αυτό,
στιγμές της πρόσφατης πολιτικής ιστορίας του τόπου… Τότε, το 2015, όταν μετά
από μπαράζ επαναστατικόμορφων διακηρύξεων (με ένα νόμο έξω το χρέος, με άλλο
νόμο έξω τα μνημόνια κ.λ.π.) ήλθε η πιο ανώμαλη προσγείωση του τόπου και του λαού…
Και η ανωμαλία ήταν διπλή και τρίδιπλη. Δεν ήταν μόνον
τα σκληρά μέτρα, που επιβλήθηκαν στον Alexis. Ήταν κυρίως το γεγονός, πως την υλοποίησή τους ανέλαβε
η αριστερά… Αυτή, που ‘γονιδιακά’ είναι ο αντίπαλος των επιβολών του κεφαλαίου…
Και ακόμη περισσότερο…Ηταν το συγκεκριμένο σχήμα της αριστεράς,
που όφειλε την άνοδό του στην εξουσία, στην σκληρή αντιμνημονιακή του
φρασεολογία (με ένα νόμο όλα!)… Αυτό το συγκεκριμένο κυβερνητικό ‘πρώτη φορά αριστερό’
σχήμα έκανε το ίδιο την απόλυτη αθέτηση των υπεσχημένων του… Όχι αυτών, που
ανέλαβε από υποχρέωση εξ αιτίας δεσμεύσεων άλλου αλλά των δικών του διακηρύξεων…
Και σε αυτή την ανεπανάληπτο για την Ελλάδα και την
Ευρώπη κατρακύλα πρωταγωνιστήσατε… Δεν υπογράψατε μόνον το Γ’ μνημόνιο και τις εξειδικεύσεις
του αλλά αναλάβατε από κυβερνητικές κρίσιμες θέσεις την υλοποίησή τους… Και το ‘πετύχατε’.
Η Ν.Δ. το Πανελλήνιο ΣΟΚ, το ‘Ποτάμι’ και …άλλες δημοκρατικές
δυνάμεις καμαρώνουν γιατί σας ανεκάλεσαν από την …’παραφροσύνη’, σας στήριξαν
στην προσαρμογή και δεν παύουν να σας θυμίζουν τί κινδυνέψαμε να πάθουμε εξ
αιτίας σας…
Αν σε κάτι μπορούμε να συμφωνήσουμε είναι, πως ο
ερχόμενος Μεσσίας, ο Alexis, όχι
μόνον δεν είναι άμοιρος της σημερινής θλιβερής εικόνας του χώρου αλλά αυτός, που έβαλε τον θεμέλιο λίθο της καταστροφής… Το πώς μπορεί σήμερα να επωάζεται ως
ο αναδημιουργός, ο ανακαινιστής είναι και αυτό κομμάτι από τα πολύ βαριά
παθολογικά στοιχεία της σύγχρονης Ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας…
Και για να κλείνουμε πριν κινδυνέψουμε να μην τελειώσουμε άλλο: Κουβαλάτε και εσείς δυσβάσταχτο κομμάτι αυτής της κρίσης, που σας στέλνει στα τάρταρα…
Το ζητούμενο δεν είναι να δηλώσετε ‘meaculpa‘, που και αυτό διστάζετε να κάνετε… Αναγκαίο είναι να βρείτε τα ουσιώδη κοινωνικά, πολιτικά, ταξικά αίτια αυτής της κωλοτούμπας σε μία από τις πιο κρίσιμες, περήφανες και απογοητευτικές για τον λαό μας στιγμές… Πάψτε να μπερδεύετε την αυτοκριτική με την δήλωση διάθεσης αυτοκριτικής… Δεν χρειάζεται να πέσουν κεφάλια… Ερμηνείες χρειαζόμαστε σαν πρώτο βήμα… Αλλιώς η ιστορία θα συνεχίζει να κοροϊδεύει…
